பூரியர் புணர் மாதர் பொது மனம் என , மன்னும்
ஈரமும் உளது இல் என்று அறிவு அரும் இளவேனில் ,
ஆரியன் வரலோடும் , அமுது அளவிய சீதக்
கார் உறு குறி வானம் காட்டியது அவண் எங்கும் .
வெயில் இளம் நிலவே போல் விரி கதிர் இடை வீசப்
பயில் மரம் நிழல் ஈனப் பனி புரை துளி மேகம்
புயல் தர , இள மென் கால் பூ ! அளவியது எய்த ,
மயில் இனம் நடம் ஆடும் வழி இனியன போனார்
'மன்றலின் மலி கோதை மயில் இயல் மடம் மான் ஏ !
இன் துயில் வதி கோபம் அத்து இனம் விரவின எங்கும்
கொன்றைகள் சொரி போதின் குப்பைகள் , குலம் மாலைப்
பொன் திணி மணி மானப் பொலிவன பல காணாய் . '
'பாண் இனம் ஞிமிறு ஆகப் படும் மழை பணை ஆக ,
நாணின தொகு பீலி கோலின நடம் ஆடல் ,
பூண் இயல் ! நின சாயல் பொலிவது , பல கண்ணில்
காணிய எனல் ஆகும் களி மயில் இவை காணாய் . '
'சேந்து ஒளி விரி செம் வாய் பசுமை கிளி செறி கோலக்
காந்தளின் மலர் ஏறிக் கோதுவ , கவின் ஆரும்
மா தளிர் நறும் மேனி மங்கை ! நின் மணி முன்கை
எந்தின எனல் ஆகும் இயல்பின இவை காணாய் !
'பூவலர் குரவோடும் புடை தவழ் பிடவு ஈனும்
மா அலர் சொரி சூழல் துயில் எழும் மயில் ஒன்றின்
தூவி இன் மணம் நாறத் துணை பிரி பெடைதான் , அச்
சேவலொடு உற ஊடித் திரிவதன் இயல் காணாய் . '
'அருந்ததி அனையாளே ! அமுதினும் இனியாளே !
செருந்தியின் மலர் தாங்கும் செறி இதழின் அசோகம் ,
பொருந்திய களி வண்டில் பொதிவன , பொன் ஊதும்
இருந்தையின் எழு தீ ஒத்து எழுவது ஒர் இயல் பாராய் . '
'ஏந்து இளம் முலையாளே ! எழுதரும் எழிலாளே !
காந்தளின் முகை கண்ணில் கண்டு , ஒரு களி மஞ்ஞை ,
'பாந்தள் இது ' என உன்னிக் கவ்வியபடி பாராத் ,
தேம் தளவுகள் செய்யும் சிறு குறு நகை காணாய் . '
'குன்று உறை வயம் மாவின் குருளையும் இருள் சிந்திப்
பின்றின எனல் ஆகும் பிடி தரு சிறு மாவும்
அன்று அல பிரிவு ஒல்லா அண்டர்தம் மனை ஆவின்
கன்று ஒடு விளையாடும் களியன பல காணாய் . '
'அகில் புரை குழல் மாதே ! அணி இழை எனல் ஆகும்
நகும் மலர் நிறை மாலைக் கொம்புகள் , நதி தோறும்
துகில் புரை நுரை நீரில் தோய்வன , துறை ஆடும்
முகிழ் இள முலையாரில் மூழ்குவ பல காணாய் . '
'முற்றுறும் முகை கிண்டி முரல்கில சிறு தும்பி ,
வில் திரு நுதல் மாதே ! அம் மலர் விரி கோங்கின்
சுற்று உறும் மலர் ஏறித் துயில்வன சுடர் மின்னும்
பொன் தகடு உறும் நீலம் புரைவன பல காணாய் . '
'கூடிய நறை வாயில் கொண்டன , விழிகொள்ளா
மூடிய களி மன்னும் முடுகின , நெறி காணா ,
ஆடிய சிறை மா வண்டு அந்தரின் இசை முன்னம்
பாடிய பெடை கண்ணா வருவன , பல காணாய் . '
'கன்னியர் அணி கோலம் கற்று அறிகுநர் என்னப்
பொன் அணி நற வேங்கை கோங்குகள் புது மென் பூ ,
அன்னம் மெல் நடையாய் ! நின் அளி வளர் அளகப் பூம்
சின்ன நல் மலர் மானச் சிந்துவ பல காணாய் . '
'மணம் கிளர் மலர் வாரும் மாருதம் வர , வாசக்
கணம் கிளர்தரு சுண்ணம் கல் இடையன கானம் அத்து ,
அணங்கினும் இனியாய் ! உன் அணி வடம் முலை முன்றில்
சுணங்கு இனம் அவை மானத் துறுவன பல காணாய் . '
'அடி இணை பொறை கல்லா என்று கொல் , அதர் எங்கும் ,
இடையிடை மலர் சிந்தும் இனம் மரம் இவை காணாய் !
கொடியினொடு இள வாசக் கொம்புகள் , குயிலே ! உன்
துடி புரை இடை மானத் துவள்வன இவை காணாய் ! '
'வாள் புரை விழியாய் ! உன் மலர் அடி அணி மானத்
தாள் புரை தளிர் வைகும் தகை ஞிமிறு இவை காணாய் !
கோள் புரை இருள் வாசக் குழல் புரை மழை காணாய் !
தோள் புரை இளம் வேயின் தொகுதிகள் இவை காணாய் !
'பூ நனை சினை துன்றிப் புள் இடையிடை பம்பி ,
நால் நிற நளிர் வல்லி கொடி நவை இல பல்கி ,
மான் இனம் மயில் , மாலைக் குயில் இனம் வதி கானம் ,
தீ நிகர் தொழில் ஆடைத் திரை பொருவன பாராய் ! '
என்று , நல் மடவாளோடு இனிதினின் விளையாடிப்
பொன் திணி திரள் தோளான் போயினன் நெறி ; போதும்
சென்றது குடபால் ; அ திரு மலை இது அன்று ஓ ?
என்றனன் , வினை வென்றோர் மேவு இடம் எனலோடும்
அருத்தியன் அகம் விம்மும் அன்பினன் , 'நெடும் நாளில்
திருத்திய வினை முற்றிற்று இன்று ' எனல் தெரிகின்றான் ,
பரத்துவன் எனும் நாமப் பரம் முனி பவம் நோயின்
மருத்துவன் அனையானை வரவு எதிர்கொள வந்தான் .
செம் தழல் புரி செல்வன் , திசை முக முனி செவ்வே
தந்தன உயிர் எல்லாம் தன் உயிர் என நல்கும்
அந்தணன் , 'உலகு ஏழும் அமை ' எனின் , அமர ஈசன்
உந்தியின் உதவாமே உதவிடு தொழில் வல்லான் .
அ முனி வரலோடும் , அழகனும் மலர் தூவி
மும்முறை தொழுதான் ; அம் முதல்வனும் எதிர் புல்லி ,
'இ முறை உருவோ நான் காண்குவது ? ' என உள்ளம்
விம்மினன் , இழி கண்ணீர் விழி வழி உக நின்றான் .
''அகல் இடம் நெடிது ஆளும் அமைதியை , அது தீரப்
புகல் இடம் எமது ஆகும் புரை இடை , இது நாளில் ,
தகவு இல தவ வேடம் தழுவினை வருவான் என் ?
இகல் அடு சிலை வீர ! இளையவனொடும் '' என்றான் .
உற்றுள பொருள் எல்லாம் உணர்வுற உரைசெய்தான் ;
நல் தவ முனி , 'அந்தோ ! விதி தரும் நவை ' என்பான் ,
'இற்றது ; செயல் உண்டோ இனி ? ' என இடர்கொண்டான் ,
'பெற்றிலள் தவம் அந்தோ பெரும் நிலமகள் ' என்றான் .
“ ‘துப்பு உறு துவர் வாயில் தூ மொழி இவளோடும்
அப்பு உறு கடல் ஞாலம் ஆளுதி கடிது ' என்னா ,
ஒப்பு அறும் மகன் உன்னை , 'உயர் வனம் உற ஏகு ' என்று
எப் பரிவு உயிர் உய்ந்தான் என் துணை அவன் ? '' என்றான் .
'அல்லலும் உள , இன்பம் அணுகலும் உள , அன்றோ !
நல்லவும் உள , செய்யும் நவைகளும் உள , அன்றோ !
இல்லை ஒர் பயன் நான் இன்று இடர் உறும் இதின் , ' என்னாப்
புல்லினன் , உடனே கொண்டு இனிது உறை புரை புக்கான் .
புக்கு , உறை இடம் நல்கிப் பூசனை முறை பேணித்
தக்கன கனி காயும் தந்து , உரை தரும் அன்பால்
தொக்க நல் முறை கூறித் தூயவன் உயிர்போலும்
மக்களின் அருள் உற்றான் ; மைந்தரும் மகிழ்வுற்றார் .
வைகினர் ; கதிர் நாறும் அளவையின் மறையோனும் ,
'உய்குவென் இவனொடு யான் உடன் உறைதலின் ' என்பான் .
செய்தனன் இனிது எல்லாம் , செல்வனை முகம் முன்னாக்
'கொய் குலம் மலர் மார்ப ! கூறுவது உளது ' என்றான் .
'நிறையும் நீர் மலர் நெடும் கனி கிழங்கு காய் கிடந்த ;
குறையும் தீயவை ; தூயவை குறைவு இல ; எம்மோடு
உறையும் இவ் வழி , ஒருங்கினில் உயர் தவம் முயல்வார்க்கு
இறையும் ஈது அலாது , இனியது ஒர் இடம் அரிது ; இன்னும் .
'niṟaiyum nīr malar neṭum kaṉi kiḻaṅku kāy kiṭanta ;
kuṟaiyum tīyavai ; tūyavai kuṟaivu ila ; emmōṭu
uṟaiyum iv vaḻi , oruṅkiṉil uyar tavam muyalvārkku
iṟaiyum ītu alātu , iṉiyatu or iṭam aritu ; iṉṉum .
''கங்கையாளொடு கரியவள் நாமகள் கலந்த
சங்கம் ஆதலின் பிரியலென் ; தாமரைச் செம் கண்
அம் கண் நாயக ! அயனுக்கும் அரும் பெறல் தீர்த்தம்
எங்கள் போலியர் தரத்தது அன்று ; இருத்தி ஈண்டு '' என்றான் .
பூண்ட மாதவன் அ மொழி விரும்பினன் புகல ,
'நீண்டது அன்று இது , நிறை புனல் நாட்டுக்கு நடு ஆம் ;
மாண்ட சிந்தைய ! இவ் வழி வைகுவென் என்றால் ,
ஈண்ட யாவரும் நெருங்குவர் ' என்றனன் , இராமன் .
என்று காதலின் ஏயினன் ; அடி தொழுது , ஏகிக்
கொன்றை அம் குழல் கோவலர் முல்லையும் குறுகிச்
சென்று , செம் கதிர் செல்வனும் நடு உறச் சிறு மான்
கன்று நின்று உகள் கரை உடை காளிந்தி கண்டார் .
'நீங்கல் ஆற்றலள் சனகி ' என்று அண்ணலும் நினைந்தான் ,
ஓங்கு வெய்யவன் உடுபதி எனக் கதிர் உகுத்தான் ;
தாங்கு வெம் கடந்து உலவைகள் தழை கொண்டு தழைத்த ;
பாங்கு வெம் கனல் பங்கய வனங்களாய்ப் பரந்த !
படர்ந்து எழுந்த புல் , பசும் நிறம் கம்பளம் பரப்பிக்
கிடந்த போன்றன ; கேகயம் , தோகைகள் கிளர ,
மடந்தைமார் என நாடகம் வயின் தொறும் நவின்ற ;
தொடர்ந்து பாணரில் பாங்கு இசை முரன்றன தும்பி .
காலம் இன்றியும் கனிந்தன கனி ; நெடுங் கந்தம்
மூலம் இன்றியும் முகிழ்த்தன ; நிலன் உற முழுதும்
கோல மங்கையர் ஒத்தன கொம்பர்கள் ; இம்பர்ச்
சீலம் அன்றியும் செய் தவம் வேறும் ஒன்று உளது ஓ ?
பந்தம் ஞாட்பு உறு பாசறை பொருள் வயின் பருவம்
தந்த கேள்வரை உயிர் உறத் தழுவினர் பிரிந்த
கந்த ஓதியர் சிந்தையில் கொதித்தது , அக் கழலோர்
வந்த போது அவர் மனம் எனக் குளிர்ந்தது அவ் வனமே .
pantam ñāṭpu uṟu pācaṟai poruḷ vayiṉ paruvam
tanta kēḷvarai uyir uṟat taḻuviṉar pirinta
kanta ōtiyar cintaiyil kotittatu , ak kaḻalōr
vanta pōtu avar maṉam eṉak kuḷirntatu av vaṉamē .