நோக்கினால் சுமந்திரன் நுவலல் உற்றதை ,
வாக்கினால் அன்றியே உணர்ந்த மாதவன் ,
'காக்குதி உலகு ! நின் கடன் அது ஆம் ' எனக்
கோக் குமரனுக்கு அது தெரியக் கூறுவான் .
தருமம் என்று ஒரு பொருள் தந்து நாட்டுதல்
அருமை என்பது பெரிது அறிதி ; ஐய ! நீ ;
இருமையும் தருவதற்கு இயைவது ; ஈண்டு இது ,
தெருள் மனத்தார் செயும் செயல் இது ஆகுமால் .
tarumam eṉṟu oru poruḷ tantu nāṭṭutal
arumai eṉpatu peritu aṟiti ; aiya ! nī ;
irumaiyum taruvataṟku iyaivatu ; īṇṭu itu ,
teruḷ maṉattār ceyum ceyal itu ākumāl .
'உந்தையோ இறந்தனன் ; உம்முன் நீத்தனன் ;
வந்ததும் அன்னை தன் வரத்தில் , மைந்த ! நீ ,
அந்தம் இல் பேர் அரசு அளித்தி ; அன்னது
சிந்தனை எமக்கு ' எனத் தெரிந்து கூறினான் .
'தஞ்சம் இவ் உலகம் , நீ தாங்குவாய் ' எனச்
செம் செவ்வே முனிவரன் செப்பக் கேட்டலும் ,
'நஞ்சினை நுகர் ' என , நடுங்குவாரினும்
அஞ்சினன் அயர்ந்தனன் அருவிக் கண்ணின் ஆன் .
மூன்று உலகினுக்கும் ஓர் முதல்வன் ஆய் முதல்
தோன்றினன் இருக்க , யான் மகுடம் சூடுதல் ,
சான்றவர் உரைசெயத் தருமம் ஆதலால் ,
ஈன்றவள் செய்கையின் இழுக்கு உண்டாகும் ஓ ?
'அடைவு அருங் கொடுமை என் அன்னை செய்கையை
நடை வரும் தன்மை நீர் , 'நன்று இது ' என்றிர் ஏல் ,
இடை வரும் காலம் ஈண்டு இரண்டும் நீத்து இது
கடை வரும் தீ நெறிக் கலியின் ஆட்சியோ ? '
வேந்து அவை இருந்த நீர் , விமலன் உந்தியில்
பூத்தவன் முதலிய புவியுள் தோன்றினார் ,
மூத்தவர் இருக்கவே , முறைமையான் நிலம்
காத்தவர் உளர் எனின் காட்டிக் காண்டிர் ஆல் .
''அன்று எனின் , அவனொடும் அரிய கான் இடை
நின்று , இனிது இரும் தவம் நெறியின் ஆற்றுவென் ;
ஒன்று இனி உரைக்கில் என் உயிரை நீக்குவென் ''
என்றனன் ; என்றபோது , இருந்த பேர் அவை .
ஆன்ற பேர் அரசனும் இருப்ப , ஐயனும்
ஏன்றனன் மணி முடி ஏந்த , ஏந்தல் நீ ,
வான் தொடர் திருவினை மறுத்தி ; மன் இளந்
தோன்றல்கள் யார் உளர் நின்னின் தோன்றினார் .
நல்லவன் உரைசெய , நம்பி கூறலும்
அல்லலில் அழுங்கிய அன்பின் மா நகர் ,
ஒல் என ஒலித்தது ஆல் ; உயிர் இல் யாக்கையைச்
சொல் எனும் அமிழ்தினால் துளித்தது என்னவே .
nallavaṉ uraiceya , nampi kūṟalum
allalil aḻuṅkiya aṉpiṉ mā nakar ,
ol eṉa olittatu āl ; uyir il yākkaiyaic
col eṉum amiḻtiṉāl tuḷittatu eṉṉavē .
அவித்த ஐம்புலத்தவர் ஆதியாய் உள
புவி தலை உயிர் எலாம் , ''இராமன் பொன் முடி
கவிக்கும் '' என்று உரைக்கவே களித்தலால் , அது
செவி புலம் நுகர்வது ஓர் தெய்வத் தேன் கொல் ஆம் .
ஈசன் இவ் உலகினை அழிக்கும் நாள் எழும்
ஓசையின் நிமிர்ந்து உளது , ஒல்லென் பேர் ஒலி ;
காசையில் கரியவற் காண மூண்டு எழும்
ஆசையின் நிமிர்ந்தது , அவ் அனிக ராசியே .
īcaṉ iv ulakiṉai aḻikkum nāḷ eḻum
ōcaiyiṉ nimirntu uḷatu , olleṉ pēr oli ;
kācaiyil kariyavaṟ kāṇa mūṇṭu eḻum
ācaiyiṉ nimirntatu , av aṉika rāciyē .
வெண் மதி மீச் செல மேகம் ஊர்ந்து என
அண்ணல் வெம் கதிரவன் , அளவு இல் மூர்த்தி ஆய் ,
மண் இடை இழிந்து , ஒரு வழி கொண்டால் என ,
எண் அரு மன்னவர் களிற்றின் ஏகினார் .
veṇ mati mīc cela mēkam ūrntu eṉa
aṇṇal vem katiravaṉ , aḷavu il mūrtti āy ,
maṇ iṭai iḻintu , oru vaḻi koṇṭāl eṉa ,
eṇ aru maṉṉavar kaḷiṟṟiṉ ēkiṉār .
தேர் மிசைச் சென்றது ஒர் சிந்து ; செம்முகக்
கார் மிசை கழிந்தது ஆர்கலி ; ஒர் கார்க் கடல்
ஏர் மிசை இவுளிமேல் ஏகிற்று ; எங்கணும்
பார் மிசை படர்ந்தது , பதாதிப் பௌவமே .
tēr micaic ceṉṟatu or cintu ; cemmukak
kār micai kaḻintatu ārkali ; or kārk kaṭal
ēr micai ivuḷimēl ēkiṟṟu ; eṅkaṇum
pār micai paṭarntatu , patātip pauvamē .
தங்கு செம் சாந்து அகில் கலவை சார்கில ,
குங்குமம் கோட்டில , கோவை முத்து இல ,
பொங்கு இளம் கொங்கைகள் புதுமை வேறு இல ,
தெங்கு இளம் நீர் எனத் தெரிந்த காட்சிய .
taṅku cem cāntu akil kalavai cārkila ,
kuṅkumam kōṭṭila , kōvai muttu ila ,
poṅku iḷam koṅkaikaḷ putumai vēṟu ila ,
teṅku iḷam nīr eṉat terinta kāṭciya .
மண்ணையும் , வானையும் , வயங்கு திக்கையும் ,
உண்ணிய நிமிர் கடல் ஒக்கும் என்பது என் ?
கண்ணினும் மனத்தினும் கமலம் அத்து அண்ணல் தன்
எண்ணினும் நெடிது அவண் எழுந்த சேனை ஏ !
பெரும் திரை நதிகளும் , வயலும் , பெட்பு உறு
மரங்களும் , மலைகளும் , மண்ணும் , கண் உறத்
திருந்தலில் , அயோத்தி ஆம் தெய்வ மா நகர்
அருந்தெரு ஒத்தது அ படை செல் ஆறு அரோ !
'தார்கள் தாம் , கோதை தாம் , தாமம் , தாம் , தகை
ஏர் கடாம் , கலவை தாம் , கமழ்ந்தின்று ' என்பர் ஆல்--
கார்கள் தாம் என மிகக் கடுத்த கை மலை
வார் கடாம் அல்லது , அம்மன்னன் சேனையே .
'tārkaḷ tām , kōtai tām , tāmam , tām , takai
ēr kaṭām , kalavai tām , kamaḻntiṉṟu ' eṉpar āl--
kārkaḷ tām eṉa mikak kaṭutta kai malai
vār kaṭām allatu , ammaṉṉaṉ cēṉaiyē .
ஆள் உலாம் கடலினும் அகன்ற அக் கடல் ,
தோள் உலாம் குண்டலம் முதல தொல் அணி
கேள் உலாம் மின் ஒளி கிளர்ந்தது இல்லை ஆல் ;
வாள் உலாம் நுதலியர் மருங்குல் அல்லது ஏ .
தாயரும் , அருந் தவத்தவரும் , தந்தையின்
ஆய மந்திரியரும் , அளவு இல் சுற்றமும் ,
தூய அந்தணர்களும் , தொடர்ந்து சூழ்வரப்
போயினன்-- திரு நகர்ப் புரிசை வாயிலே .
''முன்னையர் முறைகெட முடித்த பாவியைச்
சின்னபின்னம் செய்து என் சினத்தைத் தீர்வென் ஏல் ,
'என்னை இன்று என் ஐயன் துறக்கும் ' என்று அலால் ,
'அன்னை ' என்று உணர்ந்திலென் ஐய ! நான் '' என்றான் .
'ஆதலால் , முனியும் இன்று ஐயன் ; அந்தம் இல்
வேதனைக் கூனியை வெகுண்டும் என்னினும் ,
கோது இலா அருமறை குலவு நூல் வலாய் !
போதும் நாம் ' என்று கொண்டு அரிதில் போயினான் .
அல் அணை நெடுங் கண் நீர் அருவி ஆடினன் ,
கல் அணை கிழங்கொடு கனியும் உண்டிலன் ,
வில் அணைத்து உயர்ந்த தோள் வீரன் வைகிய
புல் அணை மருங்கில் , தான் பொடியின் வைகினான் .
al aṇai neṭuṅ kaṇ nīr aruvi āṭiṉaṉ ,
kal aṇai kiḻaṅkoṭu kaṉiyum uṇṭilaṉ ,
vil aṇaittu uyarnta tōḷ vīraṉ vaikiya
pul aṇai maruṅkil , tāṉ poṭiyiṉ vaikiṉāṉ .