सर्गः ३
Tṛtīyaḥ sargaḥ
॥
A canto of the life of Madhvacharya.
56 verses·Sanskrit with transliteration
तृतीयः सर्गः ।
अथ कदाचन सुन्दरनन्दनस्मितमुखेन्दुदृशां दयितौ नृणाम् ।
महमितो निजबन्धुमुदे मुदा प्रययतुः स्वजनैः सह दम्पती ॥ १ ॥
tṛtīyaḥ sargaḥ |
atha kadācana sundaranandanasmitamukhendudṛśāṃ dayitau nṛṇām |
mahamito nijabandhumude mudā prayayatuḥ svajanaiḥ saha dampatī || 1 ||
स्वजनतापगमागमसङ्गमप्रतिसभाजितपूर्वकसम्भ्रमे ।
अविदुषी जननीति स बालकः शरणतो रणतो निरगान्नृभिः ॥ २ ॥
svajanatāpagamāgamasaṅgamapratisabhājitapūrvakasambhrame |
aviduṣī jananīti sa bālakaḥ śaraṇato raṇato niragānnṛbhiḥ || 2 ||
क्व नु यियाससि तात न साम्प्रतं स्वजनसन्त्यजनं तव साम्प्रतम् ।
इति विभुः पथिकैरुदितो व्रजन् स्मितमनाकुलमुत्तरमातनोत् ॥ ३ ॥
kva nu yiyāsasi tāta na sāmprataṃ svajanasantyajanaṃ tava sāmpratam |
iti vibhuḥ pathikairudito vrajan smitamanākulamuttaramātanot || 3 ||
त्वरितमेत्य स काननदेवतासदनमत्र ननाम रमापतिम् ।
अपि ततः प्रगतो लघुनारिकेल्युपपदान्तरसद्मगतं च तम् ॥ ४ ॥
tvaritametya sa kānanadevatāsadanamatra nanāma ramāpatim |
api tataḥ pragato laghunārikelyupapadāntarasadmagataṃ ca tam || 4 ||
नलिननाभनिभालनसन्मदागमविकस्वरभास्वरलोचनः ।
जनमनोनयनाम्बुजभास्करो रजतपीठपुरं प्रययावसौ ॥ ५ ॥
nalinanābhanibhālanasanmadāgamavikasvarabhāsvaralocanaḥ |
janamanonayanāmbujabhāskaro rajatapīṭhapuraṃ prayayāvasau || 5 ||
सुहयमेधगणातिशयालवो हरिनमस्कृतयः सुकृता इमाः ।
इति सुरैरपि भूसुरमण्डलैः समनमत् स सविस्मयमीक्षितः ॥ ६ ॥
suhayamedhagaṇātiśayālavo harinamaskṛtayaḥ sukṛtā imāḥ |
iti surairapi bhūsuramaṇḍalaiḥ samanamat sa savismayamīkṣitaḥ || 6 ||
न हि हरिं सततं न नमत्यसौ न च न पश्यति नापि न वन्दते ।
अपि तथेति विधाय विशेषतः स ननु साधुजनान् समशिक्षयत् ॥ ७ ॥
na hi hariṃ satataṃ na namatyasau na ca na paśyati nāpi na vandate |
api tatheti vidhāya viśeṣataḥ sa nanu sādhujanān samaśikṣayat || 7 ||
अनवलोक्य सुतं सुतवत्सलो मृगयति स्म महीसुरपुङ्गवः ।
मुहुरपृच्छदमुष्य गतिं नरान् पथि पथि प्रगतोऽनुपदं द्रुतम् ॥ ८ ॥
anavalokya sutaṃ sutavatsalo mṛgayati sma mahīsurapuṅgavaḥ |
muhurapṛcchadamuṣya gatiṃ narān pathi pathi pragato'nupadaṃ drutam || 8 ||
जनसदागतिसूचितवर्त्मना प्रतिपदं व्रजता परया तृषा ।
द्विजमहामधुपेन मनोहरं स्मितमलाभि सुताननवारिजम् ॥ ९ ॥
janasadāgatisūcitavartmanā pratipadaṃ vrajatā parayā tṛṣā |
dvijamahāmadhupena manoharaṃ smitamalābhi sutānanavārijam || 9 ||
विरहदूनतयोद्गमनोन्मुखं न्यरुणदश्रु पुरा स ययोर्दृशोः ।
अथ तयोः प्रमदोत्थितमप्यदः प्रतिनिरुध्य गिरं गुरुरब्रवीत् ॥ १० ॥
virahadūnatayodgamanonmukhaṃ nyaruṇadaśru purā sa yayordṛśoḥ |
atha tayoḥ pramadotthitamapyadaḥ pratinirudhya giraṃ gururabravīt || 10 ||
अयि सुतेदमुदाहर तत्तवतो ननु समागतवानसि साम्प्रतम् ।
स्वजनतारहितस्य तु कोऽत्र ते सहचरोऽर्भक दीर्घतमे पथि ॥ ११ ॥
ayi sutedamudāhara tattavato nanu samāgatavānasi sāmpratam |
svajanatārahitasya tu ko'tra te sahacaro'rbhaka dīrghatame pathi || 11 ||
जनकवाचमिमामवधारयन् कलमुदाहरदम्बुरुहेक्षणः ।
स्वपदमाव्रजतो व्रजतोऽप्यतो ननु सखा मम काननगो विभुः ॥ १२ ॥
janakavācamimāmavadhārayan kalamudāharadamburuhekṣaṇaḥ |
svapadamāvrajato vrajato'pyato nanu sakhā mama kānanago vibhuḥ || 12 ||
तदितरायतनात्तु यदागमं कृतनतिः खलु तत्र हरिः सखा ।
अहमिहापि महेन्द्रदिगालयं प्रणतवानुत यावदधीश्वरम् ॥ १३ ॥
taditarāyatanāttu yadāgamaṃ kṛtanatiḥ khalu tatra hariḥ sakhā |
ahamihāpi mahendradigālayaṃ praṇatavānuta yāvadadhīśvaram || 13 ||
अपि ततोऽहमुपेत्य सहामुना भगवतेऽत्र सते प्रणतिं व्यधाम् ।
इति निगद्य विभाति शिशुः स्म विस्मितसभाजनचीर्णसभाजनः ॥ १४ ॥
api tato'hamupetya sahāmunā bhagavate'tra sate praṇatiṃ vyadhām |
iti nigadya vibhāti śiśuḥ sma vismitasabhājanacīrṇasabhājanaḥ || 14 ||
विरहितस्वजनं चरणप्रियं विविधभूतभयङ्करवर्त्मनि ।
अयि कृपालय पालय बालकं लघुशुभस्य ममेत्यनमद् द्विजः ॥ १५ ॥
virahitasvajanaṃ caraṇapriyaṃ vividhabhūtabhayaṅkaravartmani |
ayi kṛpālaya pālaya bālakaṃ laghuśubhasya mametyanamad dvijaḥ || 15 ||
तमुपगृह्य सुतं सुतपोनिधिर्गृहमसौ गृहिणीसहितो ययौ ।
उदयतीति हि बालदिवाकरे स्मितमभूत् सुजनाननवारिजम् ॥ १६ ॥
tamupagṛhya sutaṃ sutaponidhirgṛhamasau gṛhiṇīsahito yayau |
udayatīti hi bāladivākare smitamabhūt sujanānanavārijam || 16 ||
वरविमानगिरावपि चण्डिका शिशुमहो जननी तमलालयत् ।
अपरथा परितुष्टमनाः कथं चिरमिहैष वसेद्विसहायकः ॥ १७ ॥
varavimānagirāvapi caṇḍikā śiśumaho jananī tamalālayat |
aparathā parituṣṭamanāḥ kathaṃ ciramihaiṣa vasedvisahāyakaḥ || 17 ||
सकलशब्दमयी च सरस्वती सततमानमति स्वयमेव यम् ।
द्विजवरोऽथ कदाचन मातृकाः किल सुतं परिचाययति स्म तम् ॥ १८ ॥
sakalaśabdamayī ca sarasvatī satatamānamati svayameva yam |
dvijavaro'tha kadācana mātṛkāḥ kila sutaṃ paricāyayati sma tam || 18 ||
लिपिकुलं ननु तात गते दिने लिखितमेव पुनर्लिखितं कुतः ।
इति निजप्रतिभागुणभावितं हरिपदस्य वचस्तमनन्दयत् ॥ १९ ॥
lipikulaṃ nanu tāta gate dine likhitameva punarlikhitaṃ kutaḥ |
iti nijapratibhāguṇabhāvitaṃ haripadasya vacastamanandayat || 19 ||
शिशुरसौ प्रतिभाम्बुधिरित्यलं जनमनोवचनग्रहपीडना ।
न भवतादिति तं विजनस्थले स्वतनयं समशिक्षयदेषकः ॥ २० ॥
śiśurasau pratibhāmbudhirityalaṃ janamanovacanagrahapīḍanā |
na bhavatāditi taṃ vijanasthale svatanayaṃ samaśikṣayadeṣakaḥ || 20 ||
महवता स्वजनेन समीरितस्वजननीसहितेन कदाचन ।
रुचिरवाचनयाऽर्चितवाक्श्रिया प्रति यये प्रभुणा घृतवल्यपि ॥ २१ ॥
mahavatā svajanena samīritasvajananīsahitena kadācana |
ruciravācanayā'rcitavākśriyā prati yaye prabhuṇā ghṛtavalyapi || 21 ||
परिषदा नितरां परिवारितः शिवपदः किल धौतपटोद्भवः ।
इह कथां कथयन् ददृशे ततः पृथुधिया पृथुकाकृतिनाऽमुना ॥ २२ ॥
pariṣadā nitarāṃ parivāritaḥ śivapadaḥ kila dhautapaṭodbhavaḥ |
iha kathāṃ kathayan dadṛśe tataḥ pṛthudhiyā pṛthukākṛtinā'munā || 22 ||
इदमुवाच विचारविचक्षणः शुचिवचः शनकैः स जनान्तरे ।
अपरथा कथितं कथक त्वया ननु मतात् महतामिति सस्मितम् ॥ २३ ॥
idamuvāca vicāravicakṣaṇaḥ śucivacaḥ śanakaiḥ sa janāntare |
aparathā kathitaṃ kathaka tvayā nanu matāt mahatāmiti sasmitam || 23 ||
अगणयन्न शिवं जनता तदा सवचने वसुदेवसुताह्वये ।
मुखरमिच्छति को मृगधूर्तकं प्रकृतहुङ्कृतसिम्हशिशौ सति ॥ २४ ॥
agaṇayanna śivaṃ janatā tadā savacane vasudevasutāhvaye |
mukharamicchati ko mṛgadhūrtakaṃ prakṛtahuṅkṛtasimhaśiśau sati || 24 ||
अथ कथां {कथं} कथयेति तदा जने गदितवत्युचितार्थमुदाहरत् ।
स समलाल्यत विस्मयिभिर्नरैरपि सुरैर्विजयाङ्कुरपूजकैः ॥ २५ ॥
atha kathāṃ {kathaṃ} kathayeti tadā jane gaditavatyucitārthamudāharat |
sa samalālyata vismayibhirnarairapi surairvijayāṅkurapūjakaiḥ || 25 ||
स जननीसहितो जनकं गृहे प्रगतवांस्तमुदन्तमवेदयत् ।
निगद तात शिवः कथकः स किं वितथगीरथवाऽहमितीरयन् ॥ २६ ॥
sa jananīsahito janakaṃ gṛhe pragatavāṃstamudantamavedayat |
nigada tāta śivaḥ kathakaḥ sa kiṃ vitathagīrathavā'hamitīrayan || 26 ||
ननु सुतावितथं कथितं त्वयेत्यमुमुदीर्य सविस्मयमस्मरत् ।
प्रकृतितः कृतिता खलु मे शिशोर्मदधिनाथदयोदयजेत्यसौ ॥ २७ ॥
nanu sutāvitathaṃ kathitaṃ tvayetyamumudīrya savismayamasmarat |
prakṛtitaḥ kṛtitā khalu me śiśormadadhināthadayodayajetyasau || 27 ||
कथयतां प्रथमे कथयत्यलं स्वजनके जनसङ्घवृते कथाम् ।
सकललोकमनोनयनोत्सवश्चतुरधीः स कदाचिदवाचयत् ॥ २८ ॥
kathayatāṃ prathame kathayatyalaṃ svajanake janasaṅghavṛte kathām |
sakalalokamanonayanotsavaścaturadhīḥ sa kadācidavācayat || 28 ||
विविधशाखिपदार्थनिवेदने लिकुचनाम्नि तदाऽनुदितार्थके ।
किमिति तात तदर्थमवर्णयन् कथयसीति शनैरयमब्रवीत् ॥ २९ ॥
vividhaśākhipadārthanivedane likucanāmni tadā'nuditārthake |
kimiti tāta tadarthamavarṇayan kathayasīti śanairayamabravīt || 29 ||
अवदतीति पितर्यपि चोदिते प्रतिबुभुत्सुषु तत्र जनेष्वपि ॥ ।
अयमुदीर्य तदर्थमवाप्तवान् परिषदो ह्यसमानसुमाननाम् ॥ ३० ॥
avadatīti pitaryapi codite pratibubhutsuṣu tatra janeṣvapi || |
ayamudīrya tadarthamavāptavān pariṣado hyasamānasumānanām || 30 ||
बहुविधैश्चरितैरिति चारुभिः सकललोककुतूहलकारिणम् ।
द्विजवरेण वयस्युचिते स्थितं तमुपनेतुमनेन दधे मनः ॥ ३१ ॥
bahuvidhaiścaritairiti cārubhiḥ sakalalokakutūhalakāriṇam |
dvijavareṇa vayasyucite sthitaṃ tamupanetumanena dadhe manaḥ || 31 ||
समुचितग्रहयोगगुणान्वितं समवधार्य मुहूर्तमदूषणम् ।
प्रणयबन्धुरबान्धववानसौ द्विजकुलाकुलमुत्सवमातनोत् ॥ ३२ ॥
samucitagrahayogaguṇānvitaṃ samavadhārya muhūrtamadūṣaṇam |
praṇayabandhurabāndhavavānasau dvijakulākulamutsavamātanot || 32 ||
विविधवेदतया विजिहीर्षवो वदनरङ्गपदेऽस्य चिराय याः ।
सुरवरप्रमदा अपि सप्रिया अभिननन्दुरहो वियतो महम् ॥ ३३ ॥
vividhavedatayā vijihīrṣavo vadanaraṅgapade'sya cirāya yāḥ |
suravarapramadā api sapriyā abhinananduraho viyato maham || 33 ||
विहितसाधनसाधितसत्क्रियोज्जवलनमुज्जवलधीर्ज्वलयन्नयम् ।
उपनिनाय सुतं समलङ्कृतं कुशलिनं कुशलीकृतशीर्षकम् ॥ ३४ ॥
vihitasādhanasādhitasatkriyojjavalanamujjavaladhīrjvalayannayam |
upanināya sutaṃ samalaṅkṛtaṃ kuśalinaṃ kuśalīkṛtaśīrṣakam || 34 ||
परिचराग्निगुरू चरितव्रतः सुचरणः पठ साधु सदागमान् ।
इति गुरोस्त्रिजगद्गुरुशिक्षणे स्फुटमहासि सुरैः कृतसाक्षिभिः ॥ ३५ ॥
paricarāgnigurū caritavrataḥ sucaraṇaḥ paṭha sādhu sadāgamān |
iti gurostrijagadguruśikṣaṇe sphuṭamahāsi suraiḥ kṛtasākṣibhiḥ || 35 ||
जितकुमारगुणं सुकुमारकं निजकुमारमवेक्ष्य निरन्तरम् ।
समुचिताचरणे चतुरं स्वतः क्षितिसुरो मुदमायत शिक्षयन् ॥ ३६ ॥
jitakumāraguṇaṃ sukumārakaṃ nijakumāramavekṣya nirantaram |
samucitācaraṇe caturaṃ svataḥ kṣitisuro mudamāyata śikṣayan || 36 ||
स पटखण्डमकिञ्चनवत् क्वचित् स्वविभवानुचितं चरणादिकम् ।
भुवनभर्तुरहो स्वनिगूहनं सुरसभासु कुतूहलमातनोत् ॥ ३७ ॥
sa paṭakhaṇḍamakiñcanavat kvacit svavibhavānucitaṃ caraṇādikam |
bhuvanabharturaho svanigūhanaṃ surasabhāsu kutūhalamātanot || 37 ||
अविरलैर्गरलोष्मभिराकुलीकृतसमस्तजनो विचचार यः ।
क्वचिदमुं निजघाङ्सुरशान्तिमानुपससर्प स सर्पमयोऽसुरः ॥ ३८ ॥
aviralairgaraloṣmabhirākulīkṛtasamastajano vicacāra yaḥ |
kvacidamuṃ nijaghāṅsuraśāntimānupasasarpa sa sarpamayo'suraḥ || 38 ||
त्वरितमुद्यतविस्तृतमस्तकः प्रतिददंश यदैनमविक्षतम् ।
प्रभुपदारुणचारुतराङ्गुलीविहृतिपिष्टतनुः प्रतताम सः ॥ ३९ ॥
tvaritamudyatavistṛtamastakaḥ pratidadaṃśa yadainamavikṣatam |
prabhupadāruṇacārutarāṅgulīvihṛtipiṣṭatanuḥ pratatāma saḥ || 39 ||
गरुडतुण्डमिव प्रतिपन्नवान् द्विजकुमारपदं स ममार च ।
समुचितं चरितं महतामिदं सुमनसो मनसेष्टमपूजयन् ॥ ४० ॥
garuḍatuṇḍamiva pratipannavān dvijakumārapadaṃ sa mamāra ca |
samucitaṃ caritaṃ mahatāmidaṃ sumanaso manaseṣṭamapūjayan || 40 ||
गिरिशगुर्वमरेन्द्रमुखैश्च यच्चरणरेणुरधारि सुराधिपैः ।
क्षितिसुराङ्घ्र्यभिवन्दनपूर्वकं स विदधेऽध्ययनं छलमानुषः ॥ ४१ ॥
giriśagurvamarendramukhaiśca yaccaraṇareṇuradhāri surādhipaiḥ |
kṣitisurāṅghryabhivandanapūrvakaṃ sa vidadhe'dhyayanaṃ chalamānuṣaḥ || 41 ||
करतले खलु कन्दुकवत् सदा सकलया कलया सह विद्यया ।
अरिधरेण समं स्फुरितं गुरोर्मनसि तस्य विडम्बयतो जनान् ॥ ४२ ॥
karatale khalu kandukavat sadā sakalayā kalayā saha vidyayā |
aridhareṇa samaṃ sphuritaṃ gurormanasi tasya viḍambayato janān || 42 ||
अनधिकैरधिकैश्च वयस्यथो बहुभिरध्ययनोपरमान्तरे ।
अनिकटे वटुभिः पटुभिर्गुरोः स विजहार सुखी सखिभिः समम् ॥ ४३ ॥
anadhikairadhikaiśca vayasyatho bahubhiradhyayanoparamāntare |
anikaṭe vaṭubhiḥ paṭubhirguroḥ sa vijahāra sukhī sakhibhiḥ samam || 43 ||
पदमुदीर्य जवेन यियासितं द्रुतसखेष्वभवत् स पुरःसरः ।
अयमयत्नतयेति न विस्मयो ननु मनोजवजित् पवनो ह्यसौ ॥ ४४ ॥
padamudīrya javena yiyāsitaṃ drutasakheṣvabhavat sa puraḥsaraḥ |
ayamayatnatayeti na vismayo nanu manojavajit pavano hyasau || 44 ||
प्लवनतेजसि हन्त न केवलं विजितवान् स तदा सकलान् जनान् ।
प्रभुनिदेशकरो हनुमत्तनौ ननु जिगाय स वालिसुतादिकान् ॥ ४५ ॥
plavanatejasi hanta na kevalaṃ vijitavān sa tadā sakalān janān |
prabhunideśakaro hanumattanau nanu jigāya sa vālisutādikān || 45 ||
जलविहारपराजयिभिः स्पृधा सखिभिरीरितवारिपरिश्रितम् ।
वदनमाकुललोचनमादधे स्मितममुष्य हि कञ्चन विभ्रमम् ॥ ४६ ॥
jalavihāraparājayibhiḥ spṛdhā sakhibhirīritavāripariśritam |
vadanamākulalocanamādadhe smitamamuṣya hi kañcana vibhramam || 46 ||
स शनकैर्बलिनो युगपद्गतान् प्रविहृतेषु सखीन् निरपातयत् ।
अशनकैर्युगपत् प्रकृताहवान् सहसितो द्विजसूनुरयत्नवान् ॥ ४७ ॥
sa śanakairbalino yugapadgatān pravihṛteṣu sakhīn nirapātayat |
aśanakairyugapat prakṛtāhavān sahasito dvijasūnurayatnavān || 47 ||
ग्रहणनिग्रहणे ग्रहणे दृड्हे गुरुभरोद्धरणादिविधौ पटौ ।
इह विभावुपचारधिया नृणामृतमयं ननु भीम इतीरितम् ॥ ४८ ॥
grahaṇanigrahaṇe grahaṇe dṛḍhe gurubharoddharaṇādividhau paṭau |
iha vibhāvupacāradhiyā nṛṇāmṛtamayaṃ nanu bhīma itīritam || 48 ||
विहरतीति पठत्यपि न स्फुटं स्वगृहगामिनि चाद्रुतमायति ।
परितुतोष न तत्र जगद्गुरौ स किल पूगवनान्वयजो द्विजः ॥ ४९ ॥
viharatīti paṭhatyapi na sphuṭaṃ svagṛhagāmini cādrutamāyati |
paritutoṣa na tatra jagadgurau sa kila pūgavanānvayajo dvijaḥ || 49 ||
अथ कदाचन सोऽध्ययनान्तरे तमवदत् कुपितोऽन्यमनस्विनम् ।
पठसि नो शठ ते सखिभिः समं किमिति नित्यमुदासितधीरिति ॥ ५० ॥
atha kadācana so'dhyayanāntare tamavadat kupito'nyamanasvinam |
paṭhasi no śaṭha te sakhibhiḥ samaṃ kimiti nityamudāsitadhīriti || 50 ||
गुणनिका चरणादिकगोचरा न मम हृद्दयितेत्युदितेऽमुना ।
वद विशारदवाद यथेप्सितं त्वमुपरीत्यवदद्धरणीसुरः ॥ ५१ ॥
guṇanikā caraṇādikagocarā na mama hṛddayitetyudite'munā |
vada viśāradavāda yathepsitaṃ tvamuparītyavadaddharaṇīsuraḥ || 51 ||
सकललक्षणशिक्षणमूलभूः श्रुतिसमामननं स्खलनोज्ह्ज्हितम् ।
न खलु केवलमस्य गुरोर्व्यधात् सुमनसामपि तत्र कुतूहलम् ॥ ५२ ॥
sakalalakṣaṇaśikṣaṇamūlabhūḥ śrutisamāmananaṃ skhalanojhjhitam |
na khalu kevalamasya gurorvyadhāt sumanasāmapi tatra kutūhalam || 52 ||
प्रियवयस्यशिरोगुरुवेदनामशमयत् सहजामपि दुःसहाम् ।
स विपिने विजने मुखवायुना श्रवणगोचरितेन कदाचन ॥ ५३ ॥
priyavayasyaśiroguruvedanāmaśamayat sahajāmapi duḥsahām |
sa vipine vijane mukhavāyunā śravaṇagocaritena kadācana || 53 ||
अधिगतोपनिषच्च सकृच्छ्रुता प्रकटभागवतीति न विस्मयः ।
अधिगता ननु जात्वपि न श्रुताः प्रतिभया श्रुतयः शतशोऽमुना ॥ ५४ ॥
adhigatopaniṣacca sakṛcchrutā prakaṭabhāgavatīti na vismayaḥ |
adhigatā nanu jātvapi na śrutāḥ pratibhayā śrutayaḥ śataśo'munā || 54 ||
साक्षादथोपनिषदो विभुरैत्तरेय्याः ।
पाठच्छलेन विजनेऽर्थरसान् ब्रुवाणः ।
अध्यापकाय विततार विमोक्षबीजं ।
गोविन्दभक्तिमुचितां गुरुदक्षिणां सः ॥ ५५ ॥
sākṣādathopaniṣado vibhuraittareyyāḥ |
pāṭhacchalena vijane'rtharasān bruvāṇaḥ |
adhyāpakāya vitatāra vimokṣabījaṃ |
govindabhaktimucitāṃ gurudakṣiṇāṃ saḥ || 55 ||
अयि स्वामिन् दुष्टान् दमय दमय व्यक्तमचिरात् ।
गुणान् गूड्हान् विष्णोः कथय कथय स्वान् प्रमदयन् ।
तदाऽनन्दं तन्वन्निति सुमनसां सोऽनुसरता ।
मनुज्ञामादत्त त्रिभुवनगुरुर्ब्राह्मणगुरोः ॥ ५६ ॥
ayi svāmin duṣṭān damaya damaya vyaktamacirāt |
guṇān gūḍhān viṣṇoḥ kathaya kathaya svān pramadayan |
tadā'nandaṃ tanvanniti sumanasāṃ so'nusaratā |
manujñāmādatta tribhuvanagururbrāhmaṇaguroḥ || 56 ||
Keys: ← → turn the page, J K step through the verses.
Illustration: Verse & Place (Project-owned).