Kamba Ramayanam 1.16.7
பண் உள பவளம் தொண்டை பங்கயம் பூத்தது அன்ன, வண்ண வாய் குவளை வாள் கண் மருங்கு இலாக் கரும்பின் அன்னார், உள் நிறை கயலை நோக்கி, 'ஓடும் நீர்த் தடங்கட்கு எல்லாம் கண் உள ஆம் கொல்' என்று, கணவரை வினவுவாரும்.
paṇ uḷa pavaḷam toṇṭai paṅkayam pūttatu aṉṉa, vaṇṇa vāy kuvaḷai vāḷ kaṇ maruṅku ilāk karumpiṉ aṉṉār, uḷ niṟai kayalai nōkki, 'ōṭum nīrt taṭaṅkaṭku ellām kaṇ uḷa ām kol' eṉṟu, kaṇavarai viṉavuvārum.