திருமுறை 9 — கோயில் - வாரணி · கோயில் - வாரணி
kōyil - vāraṇi
kōyil - vāraṇi
॥
kōyil - vāraṇi, from book 9 of the Tirumurai.
11 passages·Tamil with transliteration
வாரணி நறுமலர் வண்டு கிண்டு
பஞ்சமம் செண்பக மாலைமாலை
வாரணி வனமுலை மெலியும் வண்ணம்
வந்து வந்திலைநம்மை மயக்குமாலோ
சீரணி மணிதிகழ் மாடம் ஓங்கு
தில்லையம்பலத்(து) எங்கள் செல்வன் வாரான்
ஆரெனை அருள்புரிந்(து) அஞ்சல் என்பார்
ஆவியின் பரம்என்றன் ஆதரவே.
vāraṇi naṟumalar vaṇṭu kiṇṭu
pañcamam ceṇpaka mālaimālai
vāraṇi vaṉamulai meliyum vaṇṇam
vantu vantilainammai mayakkumālō
cīraṇi maṇitikaḻ māṭam ōṅku
tillaiyampalat(tu) eṅkaḷ celvaṉ vārāṉ
āreṉai aruḷpurin(tu) añcal eṉpār
āviyiṉ parameṉṟaṉ ātaravē.
ஆவியின் பரம்என்றன் ஆதரவும்
அருவினை யேனைவிட்டு அம்மஅம்ம
பாவிவன் மனமிது பையவே போய்ப்
பனிமதிச் சடையான் பாலதாலோ
நீவியும் நெகிழ்ச்சியும் நிறையழிவும்
நெஞ்சமும் தஞ்சமி லாமையாலே
ஆவியின் வருத்தம் இதாரறிவார்
அம்பலத்(து) அருள்நடம் ஆடுவானே.
āviyiṉ parameṉṟaṉ ātaravum
aruviṉai yēṉaiviṭṭu ammaamma
pāvivaṉ maṉamitu paiyavē pōyp
paṉimatic caṭaiyāṉ pālatālō
nīviyum nekiḻcciyum niṟaiyaḻivum
neñcamum tañcami lāmaiyālē
āviyiṉ varuttam itāraṟivār
ampalat(tu) aruḷnaṭam āṭuvāṉē.
அம்பலத் தருள்நடம் ஆடவேயும்
யாதுகொல் விளைவதென்(று) அஞ்சிநெஞ்சம்
உம்பர்கள்வன்பழி யாளர்முன்னே
ஊட்டினர் நஞ்சைஎன் றேயும் உய்யேன்
வன்பல படையுடைய பூதஞ்சூழ
வானவர் கணங்களை மாற்றியாங்கே
என்பெரும் பயலமை தீரும்வண்ணம்
எழுந்தரு ளாய்எங்கள் வீதியூடே !
ampalat taruḷnaṭam āṭavēyum
yātukol viḷaivateṉ(ṟu) añcineñcam
umparkaḷvaṉpaḻi yāḷarmuṉṉē
ūṭṭiṉar nañcaieṉ ṟēyum uyyēṉ
vaṉpala paṭaiyuṭaiya pūtañcūḻa
vāṉavar kaṇaṅkaḷai māṟṟiyāṅkē
eṉperum payalamai tīrumvaṇṇam
eḻuntaru ḷāyeṅkaḷ vītiyūṭē !
எழுந்தருளாய் எங்கள் வீதியூடே
ஏதமில் முனிவரோ(டு) எழுந்தஞானக்
கொழுந்தது வாகிய கூத்தனேநின்
குழையணி காதினில் மாத்திரையும்
செழுந்தட மலர்புரை கண்கள் முன்றும்
செங்கனி வாயும்என் சிந்தைவெளவ
அழுந்தும்என் ஆருயிர்க்(கு) என்செய் கேனோ?
அரும்புனல் அலமரும் சடையினானே !
eḻuntaruḷāy eṅkaḷ vītiyūṭē
ētamil muṉivarō(ṭu) eḻuntañāṉak
koḻuntatu vākiya kūttaṉēniṉ
kuḻaiyaṇi kātiṉil māttiraiyum
ceḻuntaṭa malarpurai kaṇkaḷ muṉṟum
ceṅkaṉi vāyumeṉ cintaiveḷava
aḻuntumeṉ āruyirk(ku) eṉcey kēṉō?
arumpuṉal alamarum caṭaiyiṉāṉē !
அரும்புனல் அலமரும் சடையி னானை
அமரர்கள் அடிபணிந்து அரற்ற அந்நாள்
பெரும்புரம் எரிசெய்த சிலையின் வார்த்தை
பேசவும் நையும் என் பேதை நெஞ்சில்
கருந்தட மலர்புரை கண்ட வண்டார்
காரிகை யார்முன்(பு)என் பெண்மை தோற்றேன்
திருந்திய மலரடி நசையி னாலே
தில்லையம் பலத்தெங்கள் தேவ தேவே.
arumpuṉal alamarum caṭaiyi ṉāṉai
amararkaḷ aṭipaṇintu araṟṟa annāḷ
perumpuram ericeyta cilaiyiṉ vārttai
pēcavum naiyum eṉ pētai neñcil
karuntaṭa malarpurai kaṇṭa vaṇṭār
kārikai yārmuṉ(pu)eṉ peṇmai tōṟṟēṉ
tiruntiya malaraṭi nacaiyi ṉālē
tillaiyam palatteṅkaḷ tēva tēvē.
தில்லையம் பலத்தெங்கள் தேவ தேவைத்
தேறிய அந்தணர் சிந்தை செய்யும்
எல்லைய தாகிய எழில்கொள் சோதி
என்னுயிர் காவல்கொண் டிருந்த எந்தாய்
பல்லையார் பகந்தலை யோ(டு) இடறிப்
பாதமென் மலரடி நோவ நீபோய்
அல்லினில் அருநடம் ஆடில் எங்கள்
ஆருயிர் காவலிங்(கு) அரிது தானே.
tillaiyam palatteṅkaḷ tēva tēvait
tēṟiya antaṇar cintai ceyyum
ellaiya tākiya eḻilkoḷ cōti
eṉṉuyir kāvalkoṇ ṭirunta entāy
pallaiyār pakantalai yō(ṭu) iṭaṟip
pātameṉ malaraṭi nōva nīpōy
alliṉil arunaṭam āṭil eṅkaḷ
āruyir kāvaliṅ(ku) aritu tāṉē.
ஆருயிர் காவலிங்(கு) அருமை யாலே
அந்தணர் மதலைநின் அடிபணியக்
கூர்நுனை வேற்படைக்கூற்றம் சாயக்
குரைகழல் பணிகொள மலைந்த தென்றால்
ஆரனி அமரர்கள் குறைவி லாதார்
அவரவர் படுதுயர் களைய நின்ற
சீருயி ரேஎங்கள் தில்லை வாணா !
சேயிழை யார்க்கினி வாழ்வரிதே.
āruyir kāvaliṅ(ku) arumai yālē
antaṇar matalainiṉ aṭipaṇiyak
kūrnuṉai vēṟpaṭaikkūṟṟam cāyak
kuraikaḻal paṇikoḷa malainta teṉṟāl
āraṉi amararkaḷ kuṟaivi lātār
avaravar paṭutuyar kaḷaiya niṉṟa
cīruyi rēeṅkaḷ tillai vāṇā !
cēyiḻai yārkkiṉi vāḻvaritē.
சேயிழை யார்க்கினி வாழ்வரிது
சிற்றம் பலத்தெங்கள் செல்வ னேநீ
தாயினும் மிகநல்லை என்றடைந்தேன்
தனிமையை நினைகிலை சங்க ராவுன்
பாயிரம் புலியதள் இன்னுடையும்
பையமேல் எடுத்தபொற் பாத மும்கண்(டு)
ஏயிவல் இழந்தது சங்கம் ஆவா
எங்களை ஆளுடை ஈச னேயோ.
cēyiḻai yārkkiṉi vāḻvaritu
ciṟṟam palatteṅkaḷ celva ṉēnī
tāyiṉum mikanallai eṉṟaṭaintēṉ
taṉimaiyai niṉaikilai caṅka rāvuṉ
pāyiram puliyataḷ iṉṉuṭaiyum
paiyamēl eṭuttapoṟ pāta mumkaṇ(ṭu)
ēyival iḻantatu caṅkam āvā
eṅkaḷai āḷuṭai īca ṉēyō.
எங்களை ஆளுடை ஈசனையோ
இளமுலை முகம்நெக முயங்கி நின்பொற்
பங்கயம் புரைமுகம் நோக்கி நோக்கிப்
பனிமதி நிலவதென் மேற்படரச்
செங்கயல் புரைகண்ணி மார்கள் முன்னே
திருச்சிற்றம் பலமுட னேபுகுந்து
அங்குன பணிபல செய்து நாளும்
அருள்பெறின் அகலிடத் திருக்கலாமே.
eṅkaḷai āḷuṭai īcaṉaiyō
iḷamulai mukamneka muyaṅki niṉpoṟ
paṅkayam puraimukam nōkki nōkkip
paṉimati nilavateṉ mēṟpaṭarac
ceṅkayal puraikaṇṇi mārkaḷ muṉṉē
tirucciṟṟam palamuṭa ṉēpukuntu
aṅkuṉa paṇipala ceytu nāḷum
aruḷpeṟiṉ akaliṭat tirukkalāmē.
அருள்பெறின் அகலிடத்(து) இருக்கலா மென்று
அமரர்கள் தலைவனும் அயனும் மாலும்
இருவரும் அறிவுடையாரின் மிக்கார்
ஏத்துகின் றார் இன்னம் எங்கள்கூத்தை
மருள்படு மழலைமென் மொழிவுமையாள்
கணவனை வல்வினை யாட்டி யேனான்
அருள்பெற அலமரும் நெஞ்சம் ஆவா
ஆசையை அளவறுத் தார்இங் காரே?
aruḷpeṟiṉ akaliṭat(tu) irukkalā meṉṟu
amararkaḷ talaivaṉum ayaṉum mālum
iruvarum aṟivuṭaiyāriṉ mikkār
ēttukiṉ ṟār iṉṉam eṅkaḷkūttai
maruḷpaṭu maḻalaimeṉ moḻivumaiyāḷ
kaṇavaṉai valviṉai yāṭṭi yēṉāṉ
aruḷpeṟa alamarum neñcam āvā
ācaiyai aḷavaṟut tāriṅ kārē?
ஆசையை அளவறுத் தார்இங் காரே?
அம்பலத்(து) அருநடம் ஆடு வானை
வாசநன் மலரணி குழல்மடவார்
வைகலும் கலந்தெழு மாலைப் பூசல்
மாசிலா மறைபல ஓது நாவன்
வன்புரு டோத்தமன் கண்டு ரைத்த
வாசக மலர்கள் கொண் டேத்த வல்லார்
மலைமகள் கணவனை அணைவர் தாமே.
ācaiyai aḷavaṟut tāriṅ kārē?
ampalat(tu) arunaṭam āṭu vāṉai
vācanaṉ malaraṇi kuḻalmaṭavār
vaikalum kalanteḻu mālaip pūcal
mācilā maṟaipala ōtu nāvaṉ
vaṉpuru ṭōttamaṉ kaṇṭu raitta
vācaka malarkaḷ koṇ ṭētta vallār
malaimakaḷ kaṇavaṉai aṇaivar tāmē.
Keys: ← → turn the page, J K step through the verses.
Illustration: Verse & Place (Project-owned).