விளையும் தன் புகழ் வல்லியை வேர் அறுத்து என்ன ,
கிளை கொள் மேகலை சிந்தினள் ; கிண்கிணியோடும்
வளை துறந்தனள் ; மதியினில் மறுத் துடைப்பாள் போல்
அளக வாள் நுதல் அரும் பெறல் திலதமும் அழித்தாள் .
தா இல் மா மணிக் கலன் மற்றும் தனி தனி சிதறி ,
நாவி நன் குழல் நால் நிலம் தைவரப் பரப்பிக் ,
காவி உண் கண்கள் அஞ்சனம் கான்றிடக் கலுழாப் ,
பூ உதிர்ந்தது ஓர் கொம்பு எனப் , புவி மிசைப் புரண்டாள் .
நவ்வி வீழ்ந்து என , நாடக
மயில் துயின்று என்ன ,
கவ்வை கூர்தரச் , சனகியாம்
கடி கமழ் கமலத்து
அவ்வை நீங்கும் என்று அயோத்தி வந்து
அடைந்த அம் மடந்தை
தவ்வை ஆம் எனக் , கிடந்தனள் ,
கேகயன் தனயை .
நாழிகை கங்குலின் நள் அடைந்த பின்றை ,
யாழ் இசை அஞ்சிய அம் சொல் ஏழை கோயில் ,
'வாழிய ! ' என்று அயில் மன்னர் துன்ன , வந்தான் --
ஆழி நெடும் கை மடங்கல் ஆளி அன்னான் .
அடைந்து , அவள் நோக்கி , 'அரந்தை என்கொல் வந்து
தொடர்ந்தது ? ' எனத் துயர்கொண்டு சோரும் நெஞ்சன் ,
மடந்தையை மானை எடுக்கும் ஆனையே போல்
தடம் கைகள் கொண்டு தழீஇ , எடுக்கல் உற்றான் .
நின்று தொடர்ந்த நெடும் கை தம்மை நீக்கி ,
மின் துவள்கின்றது போல மண்ணில் வீழ்ந்தாள் ,
ஒன்றும் இயம்பல் அள் , நீடு உயிர்க்கல் உற்றாள் ,
மன்றல் அரும் தொடை மன்னன் ஆவி அன்னாள் .
வண்டு உளர் தாரவன் வாய்மை கேட்ட மங்கை ,
கொண்ட நெடும் கண் இன் ஆலி கொங்கை கோப்ப ,
'உண்டு கொல் ஆம் அருள் என் கண் ? உன் கண் ஒக்கில்
பண்டைய இன்று பரிந்து அளித்தி ' என்றாள் .
கள் அவிழ் கோதை கருத்து உணராத மன்னன் ,
வெள்ள நெடும் சுடர் மின்னின் மின்ன நக்கான் ;
'உள்ளம் உவந்து அது செய்வென் ; ஒன்று உலோவேன் ;
வள்ளல் இராமன் உன் மைந்தன் ஆணை ! ' என்றான் .
ஆன்றவன் அவ் உரை கூற , ஐயம் இல்லாள் ,
'தோன்றிய பேர் அவலம் துடைத்தல் உண்டேல் ,
சான்று இமையோர் குலம் ஆக , மன்ன ! நீ அன்று
ஏன்ற வரங்கள் இரண்டும் ஈதி ! ' என்றாள் .
'ஏய வரங்கள் இரண்டின் ஒன்றினால் என்
சேய் அரசு ஆள்வது ; சீதை கேள்வன் , ஒன்றால்
போய் வனம் ஆள்வது ; ' எனப் புகன்று நின்றாள் ;
தீயவை யாவையினும் சிறந்த தீயாள் .
நாகம் எனும் கொடியாள் , தன் நாவின் ஈந்த
சோக விடம் தொடரத் துணுக்கம் எய்தா ,
ஆகம் அடங்கலும் வெந்து அழிந்து , அராவின்
வேகம் அடங்கிய வேழம் என்ன வீழ்ந்தான் .
மேவி நிலத்தில் இருக்கும் ; நிற்கும் ; வீழும் ;
ஓவியம் ஒப்ப உயிர்ப்பு அடங்கி ஓயும் ;
பாவியை உற்று எதிர் பற்றி எற்ற எண்ணும் ;
ஆவி பதைப்ப அலக்கண் எய்துகின்றான் .
பெண் என உற்ற பெரும் பழிக்கு நாணும் ;
உள் நிறை வெப்பு ஒடு உயிர்த்து உயிர்த்து உலாவும் ;
கண்ணினில் நோக்கும் ; அயர்க்கும் ; வன் கை வேல் வெம்
புண் நுழைகிற்க உழைக்கும் ஆனை போல்வான் .
இ நிலை நின்றவள் தன்னை எய்த நோக்கி
நெய்ந் நிலை வேலவன் , 'நீ திசைத்தது உண்டு ஓ ?
பொய் நிலையோர்கள் புணர்த்த வஞ்சம் உண்டோ ?
அ நிலை சொல் எனது ஆணை உண்மை ' என்றான் .
i nilai niṉṟavaḷ taṉṉai eyta nōkki
neyn nilai vēlavaṉ , 'nī ticaittatu uṇṭu ō ?
poy nilaiyōrkaḷ puṇartta vañcam uṇṭō ?
a nilai col eṉatu āṇai uṇmai ' eṉṟāṉ .
'திசைத்ததும் இல்லை ; எனக்கு வந்து தீயோர்
இசைத்ததும் இல்லை ; முன் ஈந்த இவ் வரங்கள் ,
குசை பரியோய் ! தரின் இன்று கொள்வென் ; அன்றேல் ,
வசை திறம் நின் வயின் வைத்து மாள்வென் ' என்றாள் .
இந்த நெடும் சொல் அவ் ஏழை கூறும் முன்னே ,
வெந்த கொடும் புணில் வேல் நுழைந்தது ஒப்பச் ,
சிந்தை திரிந்து , திகைத்து , அயர்ந்து வீழ்ந்தான் ,
மைந்தன் அலாது உயிர் வேறு இலாத மன்னன் .
inta neṭum col av ēḻai kūṟum muṉṉē ,
venta koṭum puṇil vēl nuḻaintatu oppac ,
cintai tirintu , tikaittu , ayarntu vīḻntāṉ ,
maintaṉ alātu uyir vēṟu ilāta maṉṉaṉ .
'நாரியர் இல்லை இஞ் ஞாலம் ஏழும் என்னக்
கூரிய வாள் கொடு கொன்று நீக்கி யானும்
பூரியர் எண் இடை வீழ்வன் ' என்று பொங்கும் ;
வீரியர் வீரம் விழுங்கி நின்ற வேலான் .
கையொடு கையைப் புடைக்கும் ; வாய் கடிக்கும் ;
'மெய் உரை குற்றம் ' எனப் புழுங்கி விம்மும் ,
நெய் எரி உற்றென நெஞ்சு அழிந்து சோரும் ;
வையகம் முற்றும் நடந்த வாய்மை மன்னன் .
'ஒறுப்பினும் அந்தரம் ; உண்மை ஒன்றும் ஓவா
மறுப்பினும் அந்தரம் ' என்று வாய்மை மன்னன் ,
'பொறுப்பினும் அ நிலை போகிலாள் ஐ வாளால்
இறுப்பினும் ஆவது இரப்பது ' என்று எழுந்தான் .
'oṟuppiṉum antaram ; uṇmai oṉṟum ōvā
maṟuppiṉum antaram ' eṉṟu vāymai maṉṉaṉ ,
'poṟuppiṉum a nilai pōkilāḷ ai vāḷāl
iṟuppiṉum āvatu irappatu ' eṉṟu eḻuntāṉ .
கோல் மேல் கொண்டும் குற்றம் அகற்றக் குறி கொண்டார்
போல் , மேல் உற்றது உண்டு எனின் நன்று ஆம் பொறை என்னாக் ,
கால் மேல் வீழ்ந்தான் , கந்து கொல் யானைக் களி மன்னர் ,
மேல் மேல் வந்து முந்தி வணங்க மிடைதாளான் .
'கொள்ளான் நின் சேய் இவ் அரசு ;
அன்னான் கொண்டாலும் ,
நள்ளாது இந்த நால் நிலம் ;
ஞாலம் தனில் என்றும்
உள்ளார் எல்லாம் ஓத
உவக்கும் புகழ் கொள்ளாய் ,
எள்ளா நிற்கும் வன் பழி
கொண்டு என் பயன் ? ' என்றான் .
'வானோர் கொள்ளார் ; மண்ணவர் உய்யார் ; இனி மற்று என்
ஏனோர் செய்கை ? யாரொடு நீ இவ் அரசு ஆள்வாய் ?
யானே சொல்லக் கொள்ள இசைந்தான் , முறையாலே
தானே நல்கும் உன் மகனுக்கும் தரை ' என்றான் .
'கண்ணே வேண்டும் என்னினும் ஈய கடவேன் ; என்
உள் நேர் ஆவி வேண்டினும் இன்றே உனது அன்றோ ?
பெண்ணே ! வண்மைக் கேகயன் மானே ! பெறுவாயேல்
மண்ணே கொள் நீ ; மற்றையது ஒன்றும் மற ' என்றான் .
'வாய் தந்தேன் என்றேன் ; இனி , யான் ஓ அது மாற்றேன் ;
நோய் தந்து என்னை நோவன செய்து நுவலாது ஏ ;
தாய் தந்து என்னத் தன்னை இரந்தால் தழல் வெம் கண்
பேய் தந்து ஈயும் ; நீ இது தந்தால் பிழை ஆம் ஓ ? '
'vāy tantēṉ eṉṟēṉ ; iṉi , yāṉ ō atu māṟṟēṉ ;
nōy tantu eṉṉai nōvaṉa ceytu nuvalātu ē ;
tāy tantu eṉṉat taṉṉai irantāl taḻal vem kaṇ
pēy tantu īyum ; nī itu tantāl piḻai ām ō ? '
அச்சொல் கேளா ஆவி புழுங்கா அயர்கின்றான்
பொய் சொல் பேணா வாய் மொழி மன்னன் பொறை கூர
'நச்சுத் தீயே , பெண் உரு அன்று ஆம் ' என நாணா
முச்சு அற்றார் போல் பின்னும் இருந்தே மொழிகின்றான் .
'நின் மகன் ஆள்வான் ; நீ இனிது ஆள்வாய் ; நிலம் எல்லாம்
உன் வயம் ஆமே ; ஆளுதி ; தந்தேன் ; உரை குன்றேன் ;
என் மகன் , என் கண் , என் உயிர் , எல்லா உயிர்கட்கும்
நல் மகன் , இந்த நாடு இறவாமை நய ! ' என்றான் .
'மெய்யே என் தன் வேர் அற நூறும் வினை நோக்கி ,
நையா நின்றேன் ; 'நாவும் உலர்ந்தேன் ; நளினம்போல்
கையான் இன்று என் கண் எதிர் நின்றும் கழிவானேல்
உய்யேன் ; நங்காய் ! உன் அபயம் என் உயிர் ' என்றான் .
இரந்தான் சொல்லும் இன் உரை
கொள்ளாள் ; முனிவு எஞ்சாள் ;
மரம் தான் என்னும் நெஞ்சினள் ,
நாணாள் ; வசை பாராள் ;
'சரம் தாழ் வில்லாய் ! தந்த
வரத்தைத் தவிர்க என்றல்
உரம் தான் அல்லால் , நல் அறம்
ஆமோ ? உரை '' என்றாள் .
கொடியாள் இன்ன கூறினள் ; கூறக் குல வேந்தன் ,
'முடி சூடாமல் காத்தலும் மொய் கான் இடை மெய்யே
நெடியான் நீங்க நீங்கும் என் ஆவி இனி ' என்னா ,
இடி ஏறு உண்ட மால் வரை போல் மண் இடை வீழ்ந்தான் .
'ஒன்றா நின்ற ஆர் உயிர் ஓடு உம் உயிர் கேள்வர்
பொன்ற முன்னம் பொன்றினர் ; என்னும் புகழ் அல்லால் ,
இன்று ஓர் காறும் எல் வளையார் , தம் இறையோரைக்
கொன்றார் இல்லை ; கொல்லுதியோ நீ கொடியோளே ! '
'ஏவம் பாராய் ; இன முறை நோக்காய் ; அறம் எண்ணாய் ;
ஆ ! என்பாயோ அல்லை ; மனத்தால் அருள் கொன்றாய் ;
நா அம்பால் என் ஆர் உயிர் உண்டாய் ; இனி , ஞாலம்
பாவம் பாராது இன் உயிர் கொள்ளப்படுகின்றாய் ! '
'மண் ஆள்கின்றார் ஆகி , வலத்தால் மதியால் வைத்து
எண்ணாநின்றார் யாரையும் எல்லா இகலாலும்
விண்ணோர் காறும் வென்ற எனக்கு , என் மனை வாழும்
பெண்ணால் வந்தது அந்தரம் ; என்னப் பெறுவேனோ ? '
என்று என்று உன்னும் ; பன்னி
இரக்கும் ; இடர் தோயும் ;
ஒன்று ஒன்று ஒவ்வா இன்னல்
உழக்கும் ; 'உயிர் உண்டோ ?
இன்று , இன்று ! ' என்னும் வண்ணம்
மயங்கும் ; இடியும் ; பொன்
குன்று ஒன்று ஒன்றோடு ஒன்றியது
என்னக் குவி தோளான் .
ஆழிப் பொன் தேர் மன்னவன் இவ் ஆறு அயர்வு எய்திப்
பூழிப் பொன் தோள் முற்றும் அடங்கப் புரள் போழ்தில் ,
'ஊழில் பொய்த்தால் என் உரை இன்றே உயிர் மாய்வென் ;
பாழிப் பொன் தார் மன்னவ ! '' என்றாள் ; பசையற்றாள் .
'அரிந்தான் முன் ஓர் மன்னவன்
அன்றே அரும் மேனி ?
வரிந்து ஆர் வில்லாய் ! வாய்மை
வளர்ப்பான் ; வரம் நல்கிப்
பரிந்தால் என் ஆம் ? ' என்றனள் ;
பாயும் கனல் ஏ போல்
எரிந்து ஆறாது ஏ இன் உயிர்
உண்ணும் எரி அன்னாள் .
சேண் உலாவிய நாள் எலாம் உயிர்
ஒன்று போல்வன செய்து , பின்
ஏண் உலாவிய தோளினான் இடர்
எய்த ஒன்றும் இரங்கிலா ,
வாள் நிலா நகை மாதராள் செயல்
கண்டு மைந்தர் முன் நிற்கவும்
நாணினாள் என ஏகினாள் நளிர்
கங்குல் ஆகிய நங்கையே .
எண் தரும் கடை சென்ற யாமம்
இயம்புகின்றன-- ஏழையால்
வண்டு தங்கிய தொங்கல் மார்பன்
மயங்கி விம்மிய ஆறு எலாம்
கண்டு , நெஞ்சு கலங்கி அம் சிறை
ஆன காமர் துணைக் கரம்
கொண்டு தம் வயிறு எற்றி எற்றி
விளிப்ப போன்றன கோழியே .
தோய் கயத்தும் மரத்தும் மென் சிறை
துள்ளி மீது எழு புள் எலாம் ,
தேய்கை ஒத்த மருங்குல் மாதர்
சிலம்பின் நின்று சிலம்புவ ,
கேகயத்து அரசன் பயந்த
விடத்தை இன்னது ஒர் கேடு சூழ்
மா கயத்தியை உள் கொதித்து
மனத்து வைவன போன்றவே .
சேமம் என்பன பற்றி , அன்பு
திருந்த இன் துயில் செய்தபின் ,
'வாம மேகலை மங்கையோடு
வனம் அத்து உள் , யாரும் மறக்கிலா
நாம நம்பி , நடக்கும் ' என்று
நடுங்குகின்ற மனத்தவாய் ,
'யாமும் இ மண் இறத்தும் ' என்பன போல்
எழுந்தன-- யானையே .
சிரித்த பங்கயம் ஒத்த செம் கண்
இராமனைத் திருமாலை , அக்
கரிக் கரம் பொரு கை தலம் அத்து , உயர்
காப்பு நாண் அணிதற்குமுன் ,
வரித்த தண் கதிர் முத்து அது ஆகி , இம்
மண் அனைத்தும் நிழற்ற , மேல்
விரித்த பந்தர் பிரித்தது ஆம் என
மீன் ஒளித்தன வானமே .
ciritta paṅkayam otta cem kaṇ
irāmaṉait tirumālai , ak
karik karam poru kai talam attu , uyar
kāppu nāṇ aṇitaṟkumuṉ ,
varitta taṇ katir muttu atu āki , im
maṇ aṉaittum niḻaṟṟa , mēl
viritta pantar pirittatu ām eṉa
mīṉ oḷittaṉa vāṉamē .
'நாம வில் கை இராமனைத் தொழும்
நாள் அடைந்தது ; உமக்கு எலாம்
காம விற்கு உடை கங்குல் மாலை
கழிந்தது ; ' என்பது கற்பியாத்
தாம் ஒலித்தன பேரி ; அவ் ஒலி
சாரல் மாரி தழங்கல் ஆ
மா மயில் குலம் என்ன முன்னம்
மலர்ந்து எழுந்தனர் மாதரே .
'nāma vil kai irāmaṉait toḻum
nāḷ aṭaintatu ; umakku elām
kāma viṟku uṭai kaṅkul mālai
kaḻintatu ; ' eṉpatu kaṟpiyāt
tām olittaṉa pēri ; av oli
cāral māri taḻaṅkal ā
mā mayil kulam eṉṉa muṉṉam
malarntu eḻuntaṉar mātarē .
இன மலர்க் குலம் வாய் விரித்து இள வாச மாருதம் வீச , முன்
புனை துகில் கலை சோர நெஞ்சு புழுங்கினார் சில பூவைமார் ;
மனம் அனுக்கம் விடத் தனித்தனி வள்ளலைப் புணர் கள்ள வன்
கனவினுக்கு இடையூறு அடுக்க மயங்கினார் சில கன்னிமார் .
சாய் அடங்க நலம் , கலந்து
தயங்கு தன் குல நன்மையும்
போய் அடங்க , நெடுங் கொடும் பழி
கொண்டு அரும்புகழ் சிந்தும் அத்
தீ அடங்கிய சிந்தையாள் செயல்
கண்டு , சீரிய நங்கைமார்
வாய் அடங்கின என்ன வந்து
குவிந்த வண் குமுதங்களே .
'ஆழியான் முடி சூடும் நாள் , இடை
ஆன பாவி இது ஓர் இரா
ஊழி ஆயின ஆறு ! ' எனா , 'உயர்
போதின் மேல் உறை பேதையும்
ஏழு லோகமும் எண் தவஞ் செய்த
கண்ணும் , எங்கள் மனங்களும்
வாழும் நாள் இது ! ' எனா , எழுந்தனர் ;
மஞ்சு தோய் புய மஞ்சரே .
வையம் ஏழும் ஒர் ஏழும் ஆர் உயிரோடு
கூட வழங்கும் அம்
மெய்யன் , வீரருள் வீரன் , மா மகன் மேல்
விளைந்தது ஓர் காதலால் ,
நைய நைய நல் ஐம்புலன்கள்
அவிந்து அடங்கி நடுங்குவான்
தெய்வ மேனி படைத்த செம் ஒளி
போல் மழுங்கின தீபமே .
தூபம் முற்றிய கார் இருள் பகை
துள்ளி ஓடிட , உள் எழும்
தீபம் முற்றவும் நீத்து அகன்று என ,
சேயது ஆர் உயிர் தேய , வெம்
பாபம் முற்றிய பேதை செய்த
பகைத் திறத்தினில் , வெய்யவன்
கோபம் முற்றி மிகச் சிவந்தனன்
ஒத்தனன் , குண குன்றிலே .
மூவராய் முதலாகி மூலமது
ஆகி ஞாலமும் ஆகும் அத்
தேவதேவர் பிடித்த போர் வில்
ஒடித்த சேவகர் , சேண் நிலம்
காவல் மா முடி சூடு பேர் எழில்
காணலாம் எனும் ஆசை கூர்
பாவைமார் முகம் என்ன முன்னம்
மலர்ந்த பங்கய ராசியே .
இன்ன வேலையின் , ஏழு வேலையும்
ஒத்தபோல இரைத்து எழுந்து
அன்ன மாநகர் , 'மைந்தன் மா முடி
சூடும் வைகல் இது ஆம் ' எனாத் ,
துன்னு காதல் துரப்ப வந்தவை
சொல்லல் ஆம் வகை எம்மனோர்க்கு
உன்னல் ஆவன அல்ல என்னினும் ,
உற்ற பெற்றி உணர்த்துவாம் .
இமிழ் திரைப் பரவை ஞாலம் எங்கணும் வறுமை கூர ,
உமிழ்வது ஒத்து உதவு காதல் உந்திட வந்தது அன்றே ,
குமிழ் முலைச் சீதை கொண்கன் கோ முடி புனைதல் காண்பான்
அமிழ்து உணக் குழுமுகின்ற அமரரின் அரசர் வெள்ளம் .
பாகு இயல் பவளச் செவ்வாய்ப் பணை முலைப் பரவை அல்குல்
தோகையர் குழாமும் , மைந்தர் சும்மையும் துவன்றி , எங்கும் ,
'ஏகுமின் ஏகும் ' என்று என்று , இடை இடை நிற்றல் அல்லால் ,
போகில மீளகில்லா , பொன் நகர் வீதியெல்லாம் .
நலம் கிளர் பூமி என்னும் நங்கையை நறும் துழாயின்
அலங்கலான் புணரும் செல்வம் காண வந்து அடைந்து இலாதார் ,
இலங்கையில் நிருதரே , இவ் ஏழ் உலகம் அத்து வாழும்
விலங்கலும் , ஆசை நின்ற விடா மத விலங்கலே ஆல் .
சந்திரர் கோடி என்னத் தரள வெண் கவிகை ஓங்க ,
அந்தரத்து அன்னம் எல்லாம் ஆர்ந்து என கவரி துன்ன ,
இந்திரற்கு உவமை சாலும் இருநிலக் கிழவர் எல்லாம்
வந்தனர் , மௌலி சூட்டும் மண்டபம் மரபில் புக்கார் .
முன் பயந்து எடுத்த காதல் புதல்வனை முறையினோடும்
இல் பயன் சிறப்பிப்பாரின் ஈண்டிய உவகை தூண்ட ,
அற்புதன் திருவைச் சேரும் அருமணம் காணப் புக்கார் ,
நல் பயன் தவத்தின் உய்க்கும் நான்மறைக் கிழவர் எல்லாம் .
விளக்கு ஒளி மறைத்த மன்னர்
மின் ஒளி ; மகுடம் கோடி
துளக்கு ஒளி விசும்பின் ஊரும்
சுடரையும் மறைத்த ; சூழ்ந்த
அளக்கர் வாய் முத்த மூரல்
முறுவலார் அணியின் சோதி ,
வளைக்கல் ஆம் என்று அவ் வானோர்
கண்ணையும் மறைத்த அன்று ஏ .
கணிதம் நூல் உணர்ந்த மாந்தர் ,
'காலம் வந்து அடுத்தது ' என்னப் ,
பிணி அற நோற்றுநின்ற
பெரியவன் , 'விரைவின் ஏகி ,
மணி முடி வேந்தன் தன்னை
வல்லையில் கொணர்தி '' என்னப் ,
பணி தலைநின்ற காதல்
சுமந்திரன் பரிவின் சென்றான் .
விண் தொட நிவந்த கோயில்
வேந்தர் தம் வேந்தன் தன்னைக்
கண்டிலன் வினவக் கேட்டான் ,
கைகயள் கோயில் நண்ணித்
தொண்டை வாய் மடந்தைமாரில்
சொல்ல , மற்று அவரும் சொல்ல
பெண்டிரில் கூற்றம் அன்னாள் ,
'பிள்ளையைக் கொணர்க ! ' என்றாள் .
'என்றனள் ' என்னக் கேட்டான் , எழுந்த பேர் உவகை பொங்கப்
பொன் திணி மாடவீதி பொருக்கென நீங்கிப் புக்கான் ;
தன் திரு உள்ளம் அத்து உள் ஏ தன்னையே நினையும் மற்றக்
குன்று இவர் தோளினானைத் தொழுது வாய் புதைத்துக் கூறும் .
'கொற்றவர் , முனிவர் , மற்றும்
குவலயத்து உள்ளார் , உன்னைப்
பெற்றவன் தன்னை போல
பெரும் பரிவு இயற்றிநின்றார் ;
சிற்றவை தானும் ஆங்கே
கொணர்க எனச் செப்பினாள் ; அப்
பொன் தட மகுடம் சூடப்
போதுதி விரைவின் ' என்றான் .
திரு மணி மகுடம் சூடச்
சேவகன் செல்கின்றான் என்று ,
ஒருவரின் ஒருவர் முந்தக் ,
காதலோடு உவகை உந்த ,
இரு கையும் இரைத்து மொய்த்தார் ;
இன் உயிர் யார்க்கும் ஒன்றாய்ப்
பொரு அரு தேரில் செல்லப்
புறத்திடைக் கண்டார் போல்வார் .
துண் எனும் சொல்லாள் சொல்லச் சுடர் முடி துறந்து , தூய
மண் எனும் திருவை நீங்கி வழி கொளா முன்னம் , வள்ளல் ,
பண் எனும் சொல்லினார்தம் தோள் எனும் பணைத்த வேயும் ,
கண் எனும் கால வேலும் , மிடை நெடும் கானம் புக்கான் .
'உய்ந்தது இவ் உலகம் ! ' என்பார் ;
'ஊழி காண்கிற்பாய் ! ' என்பார் ;
'மைந்த ! நீ கோடி எங்கள்
வாழ்க்கைநாள் யாவும் ! ' என்பார் ;
'ஐந்து அவித்து அரிதில் செய்த
தவம் உனக்கு ஆக ! ' என்பார் ;
'பைந்துழாய்த் தெரியலாய்க்கே
நல்வினை பயக்க ! ' என்பார் .
'உயர் அருள் ஒண் கண் ஒக்கும்
தாமரை , நிறத்தை ஒக்கும்
புயல் பொழி மேகம் , என்ன
புண்ணியம் செய்த ? ' என்பார் ;
'செயல் அரும் தவங்கள் செய்து இச்
செம்மலைத் தந்த செல்வத்
தயரதற்கு என்ன கைம்மாறு
உடையம் யாம் தக்கது ? ' என்பார் .
'வாரணம் அரற்ற வந்து , கரா உயிர் மாற்றும் நேமி
நாரணன் ஒக்கும் , இந்த நம்பிதன் கருணை ! ' என்பார் ;
ஆரணம் அறிதல் தேற்றா ஐயனை அணுகி நோக்கிக் ,
காரணம் இன்றியேயும் , கண்கள் நீர் கலுழ நிற்பார் .
'ஆர்கலி அகழ்ந்தோர் கங்கை
அவனியில் கொணர்ந்தோர் , முந்தைப்
போர் கெழு புலவர்க்கு ஆகி
அசுரரைப் பொருது வென்றோர் ,
பேர் கெழு சிறப்பின் வந்த
பெரும் புகழ் நிற்பது ஐயன் ,
தரர் கெழு திரள் தோள் தந்த
புகழினைத் தழுவி ! ' என்பார் .
'சந்தம் இவை , தா இல் மணி ஆரம் இவை யாவும் ,
சிந்துரமும் , இங்கு இவை செறிந்த மத வேழப்
பந்திகள் , வயப்பரி , பசும்பொனின் வெறுக்கை ,
மைந்த ! வறியோர் கொள வழங்கு ! ' என நிரைப்பார் .
'கார் மினொடு உலாயது என நூல் கஞலும் மார்பன்
தேர் மிசை நம் வாயில் கடிது ஏகுதல் செய்வான் ஓ ?
கூர் கனக ராசியொடு கோடி மணியாலும்
தூர்மின் நெடு வீதியினை ! ' என்று சொரிவாரும் .
'தாய் கையில் வளர்ந்திலன் ; வளர்த்தது தவத்தால்
கேகயன் மடந்தை ; கிளர் ஞாலம் இவன் ஆள ,
ஈகையில் உவந்த அவ் இயற்கை இது ; என்றால் ,
தோகை இவள் பேர் உவகை சொல்லல் அரிது ! ' என்பார் .
'பாவமும் அரும் துயரும் வேர் பறியும் ! ' என்பார் ;
'பூவலயம் இன்று தனி அன்று பொது ! ' என்பார் ;
'தேவர் பகை உள்ளன இவ் வள்ளல் தெறும் ! ' என்பார் ;
'ஏவல் செயும் மன்னர் தவம் யாவது கொல் ? ' என்பார் .
ஆண்டு இனையர் ஆய் இனைய கூற , அடல் வீரன் ,
தூண்டு புரவிப் பொரு இல் சுந்தர மணித் தேர்
நீண்ட கொடி மாட நிரை வீதி நிறையப் போய்ப் ,
பூண்ட புகழ் மன்னன் உறை கோயில் புகலோடும் .
ஆங்கு வந்து அடைந்த அண்ணல் , ஆசையின் கவரி வீசப் ,
பூ குழல் மகளிர் ஆடும் புதுக் களி ஆட்டம் நோக்கி ,
வீங்கு இரும் காதல் காட்டி , விரி முகக் கமல பீடம் அத்து
ஓங்கிய மகுடம் சூடி , உவகை வீற்று இருப்ப காணான் .
வேத்து அவை முனிவரோடு
விருப்பொடு களிக்கும் , மெய்மை
ஏத்து அவை இசைக்கும் , செம்பொன்
மண்டபம் இனிதின் எய்தான்
ஓத்து அவை உலகத்து எங்கும்
உள்ளவை உணர்ந்தார் உள்ளம்
பூத்தவை வடிவை ஒப்பான்
சிற்றவை கோயில் புக்கான் .
ஆயன நிகழும் வேலை , அண்ணலும் அயர்ந்து தேறாத் ,
தூயவன் இருந்த சூழல் துருவினன் வருதல் நோக்கி ,
'நாயகன் உரையான் வாயால் , நான் இது பகர்வேன் ' என்னாத்
தாய் என நினைவான் முன்னே கூற்று எனத் தமியள் வந்தாள் .
வந்தவள் தன்னைச் சென்னி
மண் உற வணங்கி , வாய்த்த
சிந்துரப் பவளச் செவ்வாய்
செங்கையில் புதைத்து , மற்றைச்
சுந்தரத் தட கை தானை
மடக்கு உற , துவண்டு நின்றான் ;
அந்தி வந்து அடைந்த தாயைக்
கண்ட ஆன் கன்றின் அன்னான் .
நின்றவன்தன்னை நோக்கி
இரும்பினால் இயன்ற நெஞ்சின்
கொன்று உழல் கூற்றம் என்னும்
பெயர் இன்றிக் கொடுமை பூண்டாள் ,
'இன்று எனக்கு உணர்த்தல் ஆவது
ஏயதே என்னின் ஆகும் ;
ஒன்று உனக்கு உந்தை , மைந்த !
உரைத்தது ஓர் உரை உண்டு ' என்றாள் .
''ஆழி சூழ் உலகம் எல்லாம்
பரதனே ஆள , நீ போய்த்
தாழ் இரும் சடைகள் தாங்கித் ,
தாங்க அரும் தவம் மேற் கொண்டு ,
பூழி வெம் கானம் நண்ணிப் ,
புண்ணியத் துறைகள் ஆடி ,
ஏழ் இரண்டு ஆண்டின் வா ' என்று
இயம்பினன் அரசன் '' என்றாள் .
இ பொழுது எம் அனோரால்
இயம்புதற்கு எளிதே ! யாரும்
செப்ப(அ)ரும் குணத்து இராமன்
திரு முகம் செவ்வி நோக்கில்
ஒப்பதே முன்பு ; பின்பு அவ்
வாசகம் உணரக் கேட்ட
அப்பொழுது அலர்ந்த செந்தா
மரையினை வென்றது அம்மா !
i poḻutu em aṉōrāl
iyamputaṟku eḷitē ! yārum
ceppa(a)rum kuṇattu irāmaṉ
tiru mukam cevvi nōkkil
oppatē muṉpu ; piṉpu av
vācakam uṇarak kēṭṭa
appoḻutu alarnta centā
maraiyiṉai veṉṟatu ammā !
தெருள் உடை மனத்து மன்னன்
ஏவலில் திறம்பல் அஞ்சி
இருள் உடை உலகம் தாங்கும்
இன்னலுக்கு இயைந்து நின்றான் ,
உருள் உடைச் சகடம் பூட்ட
உடையவன் உய்த்த கார் ஏறு
அருள் உடை ஒருவன் நீக்க
அ பரம் அகன்றது ஒத்தான் .
'மன்னவன் பணி அன்று ஆகில்
நும் பணி மறுப்பன் ஓ ? என்
பின்னவன் பெற்ற செல்வம்
அடியனேன் பெற்றது அன்று ஓ ?
என் இனி உறுதி அப்பால் ?
இப்பணி தலைமேல் கொண்டேன் ;
மின் ஒளிர் கானம் இன்றே
போகின்றேன் ; விடையும் கொண்டேன் . '
என்று கொண்டு இனைய கூறி , அடி இணை இறைஞ்சி மீட்டும் ,
தன் துணைத் தாதை பாதம் அ திசை நோக்கித் தாழ்ந்து ,
பொன் திணி போதினாள் உம் பூமியும் புலம்பி நையக் ,
குன்றினும் உயர்ந்த தோளான் கோசலை கோயில் புக்கான் .