Read / Kamba Ramayanam / Yuddha Kandam — mīṭcip paṭalam of 119 யுத்த காண்டம் — மீட்சிப் படலம் · யுத்த காண்டம் — மீட்சிப் படலம்
Yuddha Kandam — mīṭcip paṭalam yutta kāṇṭam — mīṭcip paṭalam
॥
The original Tamil verses of Kambar’s Ramayanam.
358 verses · Tamil with transliteration
‘வருந்தல் நீதி மனு நெறி யாவையும்
பொருந்து கேள்விப் புலமையினோய்! ‘எனா
அருந்தவப் பயனால் அடைந்தாற்கு அறைந்து
இருந் தவத்து இளையோற்கு இது இயம்பினான்.
‘varuntal nīti maṉu neṟi yāvaiyum
poruntu kēḷvip pulamaiyiṉōy! ‘eṉā
aruntavap payaṉāl aṭaintāṟku aṟaintu
irun tavattu iḷaiyōṟku itu iyampiṉāṉ.
‘சோதியான் மகன் வாயுவின் தோன்றல் மற்று
ஏது இல் வானர வீரரோடு ஏகி நீ
ஆதிநாயகன் ஆக்கிய நூல் முறை
நீதியானை நெடுமுடி சூட்டுவாய்
‘cōtiyāṉ makaṉ vāyuviṉ tōṉṟal maṟṟu
ētu il vāṉara vīrarōṭu ēki nī
ātināyakaṉ ākkiya nūl muṟai
nītiyāṉai neṭumuṭi cūṭṭuvāy
என்று கூறி இளவெளாடு யாரையும்
வென்றிவீரன் விடை அருள் வேலையில்
நின்ற தேவர் நெடுந் திசையோரொடும்
சென்று தம்தம செய்கை புரிந்தனர்.
eṉṟu kūṟi iḷaveḷāṭu yāraiyum
veṉṟivīraṉ viṭai aruḷ vēlaiyil
niṉṟa tēvar neṭun ticaiyōroṭum
ceṉṟu tamtama ceykai purintaṉar.
சூழ் கடல் புனலும் பல தோயமும்
நீள் முடித் தொகையும் பிறநீர்மையும்
பாழி துற்று அரி பற்றிய பீடமும்
தாழ்வு இல் கொற்றத்து அமரர்கள் தந்தனர்.
cūḻ kaṭal puṉalum pala tōyamum
nīḷ muṭit tokaiyum piṟanīrmaiyum
pāḻi tuṟṟu ari paṟṟiya pīṭamum
tāḻvu il koṟṟattu amararkaḷ tantaṉar.
வாசநாள் மலரோன் சொல மான்முகன்
காசும் மாநிதியும் கொடு கங்கைசூடு
ஈசனே முதலோர் வியந்து ஏத்திட
தேசு உலாம் மணிமண்டபம் செய்தனன்.
vācanāḷ malarōṉ cola māṉmukaṉ
kācum mānitiyum koṭu kaṅkaicūṭu
īcaṉē mutalōr viyantu ēttiṭa
tēcu ulām maṇimaṇṭapam ceytaṉaṉ.
மெய்கொள் வேத விதிமுறை விண் உளோர்
தெய்வ நீள்புனல் ஆடல் திருத்திட
ஐயன் ஆணையினால் இளங் கோளரி
கையினால் மகுடம் கவித்தான் அரோ.
meykoḷ vēta vitimuṟai viṇ uḷōr
teyva nīḷpuṉal āṭal tiruttiṭa
aiyaṉ āṇaiyiṉāl iḷaṅ kōḷari
kaiyiṉāl makuṭam kavittāṉ arō.
கரிய குன்று கதிரினைச் சூடி ஓர்
எரி மணித் தவிசில் பொலிந்து என்னவே
விரியும் வெற்றி இலங்கையர் வேந்தன் நீடு
அரியணைப் பொலிந்தான் தமர் ஆர்த்து எழ.
kariya kuṉṟu katiriṉaic cūṭi ōr
eri maṇit tavicil polintu eṉṉavē
viriyum veṟṟi ilaṅkaiyar vēntaṉ nīṭu
ariyaṇaip polintāṉ tamar ārttu eḻa.
தேவர் பூமழை, சித்தர் முதலினோர்
மேவு காதல் விரைமலர் வேறு இலா
மூவரோடு முனிவர் மற்று யாவரும்
நாவில் ஆசி நறைமலர் தூவினார்.
tēvar pūmaḻai, cittar mutaliṉōr
mēvu kātal viraimalar vēṟu ilā
mūvarōṭu muṉivar maṟṟu yāvarum
nāvil āci naṟaimalar tūviṉār.
முடி புனைந்த நிருதர் முதலவன்
அடி வணங்கி இளவலை ஆண்டை அந்
நெடிய காதலினோற்கு உயர் நீர்மை செய்து
இடிகொள் சொல்லன் அவற்கு இது இயம்பினான்.
muṭi puṉainta nirutar mutalavaṉ
aṭi vaṇaṅki iḷavalai āṇṭai an
neṭiya kātaliṉōṟku uyar nīrmai ceytu
iṭikoḷ collaṉ avaṟku itu iyampiṉāṉ.
‘விலங்கல் நாண மிடைதரு தோளினாய்!
இலங்கை மாநகர் யான்வரும் எல்லைநீ
கலங்கலா நெடுங்காவல் இயற்று ‘எனா
அலங்கல் வீரன் அடியிணை எய்தினான்.
‘vilaṅkal nāṇa miṭaitaru tōḷiṉāy!
ilaṅkai mānakar yāṉvarum ellainī
kalaṅkalā neṭuṅkāval iyaṟṟu ‘eṉā
alaṅkal vīraṉ aṭiyiṇai eytiṉāṉ.
குரக்கு வீரன் அரசு இளங்கோளரி
அரக்கர் கோமகனோடு அடி தாழ்தலும்
பொருக்கெனப் புகல் புக்கவன் புல்லி அத்
திருக்கொள் மார்பன் இனையன செப்பினான்.
kurakku vīraṉ aracu iḷaṅkōḷari
arakkar kōmakaṉōṭu aṭi tāḻtalum
porukkeṉap pukal pukkavaṉ pulli at
tirukkoḷ mārpaṉ iṉaiyaṉa ceppiṉāṉ.
‘உரிமை மூவுலகும் தொழ உம்பர்தம்
பெருமை நீதி அறன்வழிப் பேர்கிலாது
இருமை ஏய் அரசு ஆளுதி ஈறு இலாத்
தருமசீல! ‘என்றான் மறை தந்துளான்.
‘urimai mūvulakum toḻa umpartam
perumai nīti aṟaṉvaḻip pērkilātu
irumai ēy aracu āḷuti īṟu ilāt
tarumacīla! ‘eṉṟāṉ maṟai tantuḷāṉ.
பன்னும் நீதிகள் பற்பல கூறி ‘மற்று
உன் அடைந்தவரோடு உயர் கீர்த்தியே
மன்னி வாழ்க ‘என்று உரைத்து அடல்மாருதி
தன்னை நோக்கினன் தாயர்சொல் நோக்கினான்.
paṉṉum nītikaḷ paṟpala kūṟi ‘maṟṟu
uṉ aṭaintavarōṭu uyar kīrttiyē
maṉṉi vāḻka ‘eṉṟu uraittu aṭalmāruti
taṉṉai nōkkiṉaṉ tāyarcol nōkkiṉāṉ.
இப்புறத்து இ(ன்)ன எய்துறு காலையில்
அப்புறத்தை உன்னி அனுமனை
‘துப்பு உறு அச் செய்யவாய் மணித்தோகைபால்
செப்புறு இப்படிப் போய் ‘எனச் செப்பினான்.
ippuṟattu i(ṉ)ṉa eytuṟu kālaiyil
appuṟattai uṉṉi aṉumaṉai
‘tuppu uṟu ac ceyyavāy maṇittōkaipāl
ceppuṟu ippaṭip pōy ‘eṉac ceppiṉāṉ.
வணங்கி அந்தமில் மாருதி மாமலர்
அணங்கு சேர் கடி காவு சென்று அண்மினான்;
உணங்கு கொம்புக்கு உயிர்வரு நீர் என
சுணங்கு தோய்முலையாட்கு இவை சொல்லுவான்.
vaṇaṅki antamil māruti māmalar
aṇaṅku cēr kaṭi kāvu ceṉṟu aṇmiṉāṉ;
uṇaṅku kompukku uyirvaru nīr eṉa
cuṇaṅku tōymulaiyāṭku ivai colluvāṉ.
பாடினான் திருநாமங்கள்; பல் முறை
கூடு சாரியின் குப்புற்றுக் கூத்து நின்று
ஆடி அங்கை இரண்டும் அலங்குறச்
சூடி நின்றனன் குன்று அன்ன தோளினான்.
pāṭiṉāṉ tirunāmaṅkaḷ; pal muṟai
kūṭu cāriyiṉ kuppuṟṟuk kūttu niṉṟu
āṭi aṅkai iraṇṭum alaṅkuṟac
cūṭi niṉṟaṉaṉ kuṉṟu aṉṉa tōḷiṉāṉ.
‘ஏழை சோபனம்! ஏந்திழை சோபனம்!
வாழி சோபனம்! மங்கல சோபனம்!
ஆழி ஆன அரக்கனை ஆரியச்
சூழி யானை துகைத்தது சோபனம்!
‘ēḻai cōpaṉam! ēntiḻai cōpaṉam!
vāḻi cōpaṉam! maṅkala cōpaṉam!
āḻi āṉa arakkaṉai āriyac
cūḻi yāṉai tukaittatu cōpaṉam!
‘தலை கிடந்தன தாரணி தாங்கிய
மலை கிடந்தனபோல்; மணித்தோள் எனும்
அலை கிடத்தன; ஆழி கிடந்தனெ
நிலைகிடந்தது உடல் நிலத்தே ‘என்றான்.
‘talai kiṭantaṉa tāraṇi tāṅkiya
malai kiṭantaṉapōl; maṇittōḷ eṉum
alai kiṭattaṉa; āḻi kiṭantaṉe
nilaikiṭantatu uṭal nilattē ‘eṉṟāṉ.
‘அண்ணல் ஆணையின் வீடணனாம் மறக்
கண் இலாதவன் காதல் தொடர்தலால்
பெண் அலாது பிழைத்து உளது ஆகும் என்று
எண்ணல் ஆவது ஒர்பேர் இலதால் ‘என்றான்.
‘aṇṇal āṇaiyiṉ vīṭaṇaṉām maṟak
kaṇ ilātavaṉ kātal toṭartalāl
peṇ alātu piḻaittu uḷatu ākum eṉṟu
eṇṇal āvatu orpēr ilatāl ‘eṉṟāṉ.
ஒரு கலைத்தனி வெண்மதி நாளொடும்
வரு கலைக்குள் வளர்வது மானுறப்
பொரு கலை குலம் பூத்தது போன்றனள்
பருகல் உற்ற அமுது பயந்த நாள்.
oru kalaittaṉi veṇmati nāḷoṭum
varu kalaikkuḷ vaḷarvatu māṉuṟap
poru kalai kulam pūttatu pōṉṟaṉaḷ
parukal uṟṟa amutu payanta nāḷ.
ஆம்பல் வாயும் முகமும் அலர்ந்திட
தேம்பு நுண் இடை நோவ திரள்முலை
ஏம்பல் ஆசைக்கு இரட்டிவந்து எய்தினாள்
பாம்பு கான்ற பனிமதிப் பான்மையாள்.
āmpal vāyum mukamum alarntiṭa
tēmpu nuṇ iṭai nōva tiraḷmulai
ēmpal ācaikku iraṭṭivantu eytiṉāḷ
pāmpu kāṉṟa paṉimatip pāṉmaiyāḷ.
புந்தி ஓங்கும் உவகைப் பொருமலோ
உந்தி ஓங்கும் ஒளிவளைத் தோள்கொலோ
சிந்தி ஓடு கலையுடைத் தேர்கொலோ
முந்தி ஓங்கின யாவை முலைகொலோ?
punti ōṅkum uvakaip porumalō
unti ōṅkum oḷivaḷait tōḷkolō
cinti ōṭu kalaiyuṭait tērkolō
munti ōṅkiṉa yāvai mulaikolō?
குனித்த, கோலப் புருவங்கள்; கொம்மைவேர்
பனித்த, கொங்கை; மழலைப் பணிமொழி
நுனித்தது ஒன்று, நுவல்வது ஒன்று, ஆயினாள்;
கனித்த இன்களி கள்ளினில் காட்டுமோ?
kuṉitta, kōlap puruvaṅkaḷ; kommaivēr
paṉitta, koṅkai; maḻalaip paṇimoḻi
nuṉittatu oṉṟu, nuvalvatu oṉṟu, āyiṉāḷ;
kaṉitta iṉkaḷi kaḷḷiṉil kāṭṭumō?
அனையள் ஆகி அனுமனை நோக்கினாள்
இனையது இன்னது இயம்புவது என்பது ஓர்
நினைவு இலாது நெடிது இருந்தாள் நெடு
மனையின் மாசு துடைத்த மனத்தினாள்.
aṉaiyaḷ āki aṉumaṉai nōkkiṉāḷ
iṉaiyatu iṉṉatu iyampuvatu eṉpatu ōr
niṉaivu ilātu neṭitu iruntāḷ neṭu
maṉaiyiṉ mācu tuṭaitta maṉattiṉāḷ.
‘யாது இதற்கு ஒன்று இயம்பலை என்பது,
மீது உயர்ந்த உவகையின் விம்மலோ?
தூது பொய்க்கும் என்றோ? ‘ எனச் சொல்லினான்,
நீதி வித்தகன்; நங்கை நிகழ்த்தினாள்.
‘yātu itaṟku oṉṟu iyampalai eṉpatu,
mītu uyarnta uvakaiyiṉ vimmalō?
tūtu poykkum eṉṟō? ‘ eṉac colliṉāṉ,
nīti vittakaṉ; naṅkai nikaḻttiṉāḷ.
மேக்கு நீங்கிய வெள்ள உவகையால்
ஏக்கம் உற்று “ஒன்று இயம்புவது யாது? ” என
நோக்கி நோக்கி அரிது என நொந்துளேன்;
பாக்கியம் பெரும் பித்தும் பயக்குமோ?
mēkku nīṅkiya veḷḷa uvakaiyāl
ēkkam uṟṟu “oṉṟu iyampuvatu yātu? ” eṉa
nōkki nōkki aritu eṉa nontuḷēṉ;
pākkiyam perum pittum payakkumō?
‘முன்னை “நீக்குவென் மொய்சிறை ” என்ற நீ
பின்னை நீக்கி உவகையும் பேசினை;
“என்ன பேற்றினை ஈகுவது? ” என்பதை
உன்னி நோக்கி உரை மறந்து ஓவினேன்
‘muṉṉai “nīkkuveṉ moyciṟai ” eṉṟa nī
piṉṉai nīkki uvakaiyum pēciṉai;
“eṉṉa pēṟṟiṉai īkuvatu? ” eṉpatai
uṉṉi nōkki urai maṟantu ōviṉēṉ
‘உலகம் மூன்றும் உதவற்கு ஒரு தனி
விலை இலாமையும் உன்னினென்; மேல் அவை
நிலை இலாமை நினைந்தனென்; நின்னை என்
தலையினால் தொழவுந் தகும் தன்மையோய்!
‘ulakam mūṉṟum utavaṟku oru taṉi
vilai ilāmaiyum uṉṉiṉeṉ; mēl avai
nilai ilāmai niṉaintaṉeṉ; niṉṉai eṉ
talaiyiṉāl toḻavun takum taṉmaiyōy!
‘ஆதலான் ஒன்று உதவுதல் ஆற்றலேன்;
“யாது செய்வது? ” என்று எண்ணி இருந்தனென்
வேத நல்மணி வேகடம் செய்து அன்ன
தூத! என் இனிச் செய்திறம்? சொல் ‘என்றாள்.
‘ātalāṉ oṉṟu utavutal āṟṟalēṉ;
“yātu ceyvatu? ” eṉṟu eṇṇi iruntaṉeṉ
vēta nalmaṇi vēkaṭam ceytu aṉṉa
tūta! eṉ iṉic ceytiṟam? col ‘eṉṟāḷ.
‘எனக்கு அளிக்கும் வரம் எம்பிராட்டி! நின்
மனக்களிக்கு மற்று உன்னை அம் மானவன்
தனக்கு அளிக்கும் பணியினும் தக்கதோ?
புனக் களிக்குல மாமயில் போன்றுளாய்!
‘eṉakku aḷikkum varam empirāṭṭi! niṉ
maṉakkaḷikku maṟṟu uṉṉai am māṉavaṉ
taṉakku aḷikkum paṇiyiṉum takkatō?
puṉak kaḷikkula māmayil pōṉṟuḷāy!
என உரைத்து ‘திரிசடையாள் எம்மோய்!
மனவினில் சுடர் மாமுக மாட்சியாள்
தனை ஒழித்து இவ் அரக்கியர் தங்களை
வினையினின் சுட வேண்டுவன் யான் ‘என்றான்.
eṉa uraittu ‘tiricaṭaiyāḷ emmōy!
maṉaviṉil cuṭar māmuka māṭciyāḷ
taṉai oḻittu iv arakkiyar taṅkaḷai
viṉaiyiṉiṉ cuṭa vēṇṭuvaṉ yāṉ ‘eṉṟāṉ.
‘உரை அலா உரை உன்னை உரைத்து, உராய்
விரைய ஓடி, ‘ விழுங்குவம் ‘என்றுளார்
வரைசெய் மேனியை வள் உகிரால் பிளந்து,
இரை செய்வேன், மறலிக்கு, இனி ‘என்னுமால்.
‘urai alā urai uṉṉai uraittu, urāy
viraiya ōṭi, ‘ viḻuṅkuvam ‘eṉṟuḷār
varaicey mēṉiyai vaḷ ukirāl piḷantu,
irai ceyvēṉ, maṟalikku, iṉi ‘eṉṉumāl.
‘குடல் குறைத்து, குருதி குடித்து இவர்
உடல் முருக்கியிட்டு உண்குவென் ‘என்றலும்,
அடல் அரக்கியர் ‘ அன்னை! நின் பாதமே
விடலம்; மெய்ச்சரண் ‘ என்று விளம்பலும்.
‘kuṭal kuṟaittu, kuruti kuṭittu ivar
uṭal murukkiyiṭṭu uṇkuveṉ ‘eṉṟalum,
aṭal arakkiyar ‘ aṉṉai! niṉ pātamē
viṭalam; meyccaraṇ ‘ eṉṟu viḷampalum.
அன்னை ‘அஞ்சல்மின்! அஞ்சல்மின்! நீர் ‘எனா
மன்னும் மாருதி மாமுகம் நோக்கி வேறு
என்ன தீமை இவர் இழைத்தார் அவன்
சொன்ன சொல்லினது அல்லது? தூய்மையோய்!
aṉṉai ‘añcalmiṉ! añcalmiṉ! nīr ‘eṉā
maṉṉum māruti māmukam nōkki vēṟu
eṉṉa tīmai ivar iḻaittār avaṉ
coṉṉa colliṉatu allatu? tūymaiyōy!
‘யான் இழைத்த வினையினின் இவ் இடர்
தான் அடுத்தது; தாயினும் அன்பினோய்!
கூனியின் கொடியார் அ(ல்)லரே இவர்?
போன அப்பொருள் போற்றலை புந்தியோய்!
‘yāṉ iḻaitta viṉaiyiṉiṉ iv iṭar
tāṉ aṭuttatu; tāyiṉum aṉpiṉōy!
kūṉiyiṉ koṭiyār a(l)larē ivar?
pōṉa apporuḷ pōṟṟalai puntiyōy!
‘எனக்கு நீ அருள் இவ் வரம்; தீவினை
தனக்கு வாழ்வு இடமாய சழக்கியர்
மனக்கு நோய்செயல் ‘என்றனள்; மாமதி
தனக்கு மா மறு தந்த முகத்தினாள்.
‘eṉakku nī aruḷ iv varam; tīviṉai
taṉakku vāḻvu iṭamāya caḻakkiyar
maṉakku nōyceyal ‘eṉṟaṉaḷ; māmati
taṉakku mā maṟu tanta mukattiṉāḷ.
என்ற போதின் இறைஞ்சினன் ‘எம்பிரான்
தன்துணைப் பெருந்தேவி தயா ‘எனா
நின்ற காலை நெடியவன் ‘வீடண!
சென்று தா நம தேவியைச் சீரொடும்
eṉṟa pōtiṉ iṟaiñciṉaṉ ‘empirāṉ
taṉtuṇaip peruntēvi tayā ‘eṉā
niṉṟa kālai neṭiyavaṉ ‘vīṭaṇa!
ceṉṟu tā nama tēviyaic cīroṭum
என்னும்காலை இருளும் வெயிலும் கார்
மின்னும் காலை இயற்கைய வீடணன்
‘உன்னும்காலைக் கொணர்தி ‘என்று ஓதும் அப்
பொன்னின் கால்தளிர் சூடினன் போந்துளான்.
eṉṉumkālai iruḷum veyilum kār
miṉṉum kālai iyaṟkaiya vīṭaṇaṉ
‘uṉṉumkālaik koṇarti ‘eṉṟu ōtum ap
poṉṉiṉ kāltaḷir cūṭiṉaṉ pōntuḷāṉ.
‘வேண்டிற்று முடிந்தது அன்றே வேதியர் வேதன், நின்னைக்
காண்டற்கு விரும்புகின்றான்; உம்பரும் காண வந்தார்;
“பூண்தக்க கோலம் வல்லை புனைந்தனை வருத்தம் போக்கி,
ஈண்டு, கொண்டணைதி ‘‘ என்றான்; எழுந்தருள் இறைவி ‘என்றான்.
‘vēṇṭiṟṟu muṭintatu aṉṟē vētiyar vētaṉ, niṉṉaik
kāṇṭaṟku virumpukiṉṟāṉ; umparum kāṇa vantār;
“pūṇtakka kōlam vallai puṉaintaṉai varuttam pōkki,
īṇṭu, koṇṭaṇaiti ‘‘ eṉṟāṉ; eḻuntaruḷ iṟaivi ‘eṉṟāṉ.
‘யான் இவண் இருந்த தன்மை, இமையவர் குழுவும், எங்கள்
கோனும், அம் முனிவர்தங்கள் கூட்டமும், குலத்துக்கு ஏற்ற
வான் உயர் கற்பின் மாதர் ஈட்டமும் காண்டல் மாட்சி;
மேல் நிலை கோலம் கோடல் விழுமியது அன்று; வீர! ‘
‘yāṉ ivaṇ irunta taṉmai, imaiyavar kuḻuvum, eṅkaḷ
kōṉum, am muṉivartaṅkaḷ kūṭṭamum, kulattukku ēṟṟa
vāṉ uyar kaṟpiṉ mātar īṭṭamum kāṇṭal māṭci;
mēl nilai kōlam kōṭal viḻumiyatu aṉṟu; vīra! ‘
என்றனள், இறைவி; கேட்ட இராக்கதர்க்கு இறைவன், ‘நீலக்
குன்று அன தோளினான் தன் பணியினின் குறிப்பு அது ‘என்றான்;
‘நன்று ‘என, நங்கை நேர்ந்தாள், நாயகக் கோலம் கொள்ள;
சென்றனர், வானநாட்டுத் திலோத்தமை முதலோர், சேர.
eṉṟaṉaḷ, iṟaivi; kēṭṭa irākkatarkku iṟaivaṉ, ‘nīlak
kuṉṟu aṉa tōḷiṉāṉ taṉ paṇiyiṉiṉ kuṟippu atu ‘eṉṟāṉ;
‘naṉṟu ‘eṉa, naṅkai nērntāḷ, nāyakak kōlam koḷḷa;
ceṉṟaṉar, vāṉanāṭṭut tilōttamai mutalōr, cēra.
மேனகை, அரம்பை, மற்றை உருப்பசி, வேறும் உள்ள
வானக நாட்டு மாதர் யாரும், மஞ்சனத்துக்கு ஏற்ற
நானம் நெய் ஊட்டப் பட்ட நவை இல கலவை தாங்கி,
போனகம் துறந்த தையல் மருங்குற நெருங்கிப் புக்கார்.
mēṉakai, arampai, maṟṟai uruppaci, vēṟum uḷḷa
vāṉaka nāṭṭu mātar yārum, mañcaṉattukku ēṟṟa
nāṉam ney ūṭṭap paṭṭa navai ila kalavai tāṅki,
pōṉakam tuṟanta taiyal maruṅkuṟa neruṅkip pukkār.
காணியைப் பெண்மைக்கு எல்லாம், கற்பினுக்கு அணியை, பொற்பின்
ஆணியை, அமிழ்தின் வந்த அமிழ்தினை, அறத்தின் தாயை,
சேணுயர் மறையை எல்லாம் முறைசெய்த செல்வன் என்ன,
வேணியை, அரம்பை, மெல்ல, விரல்முறை சுகிர்ந்து விட்டாள்.
kāṇiyaip peṇmaikku ellām, kaṟpiṉukku aṇiyai, poṟpiṉ
āṇiyai, amiḻtiṉ vanta amiḻtiṉai, aṟattiṉ tāyai,
cēṇuyar maṟaiyai ellām muṟaiceyta celvaṉ eṉṉa,
vēṇiyai, arampai, mella, viralmuṟai cukirntu viṭṭāḷ.
பாகு அடர்ந்து அமுது பில்கும் பவளவாய்த் தரளப் பத்தி
சேகு அற விளக்கி, நானம் தீட்டி, மண்சேர்ந்த காசை
வேகடம் செய்யுமாபோல், மஞ்சன விதியின், வேதத்து
ஓகை மங்கலங்கள் பாட, ஆட்டினர், உம்பர் மாதர்.
pāku aṭarntu amutu pilkum pavaḷavāyt taraḷap patti
cēku aṟa viḷakki, nāṉam tīṭṭi, maṇcērnta kācai
vēkaṭam ceyyumāpōl, mañcaṉa vitiyiṉ, vētattu
ōkai maṅkalaṅkaḷ pāṭa, āṭṭiṉar, umpar mātar.
உருவிளை பவள வல்லி பால்நுரை உண்ட தென்ன
மருவிளை கலவை ஊட்டிக் குங்குமம் முலையின் மாட்டி,
கருவிளை மலரின் காட்சிக் காசு அறு தூசும் காமர்
திருவிளை அல்குற்கு ஏற்ப மேகலை தழுவச் சேர்த்தார்
uruviḷai pavaḷa valli pālnurai uṇṭa teṉṉa
maruviḷai kalavai ūṭṭik kuṅkumam mulaiyiṉ māṭṭi,
karuviḷai malariṉ kāṭcik kācu aṟu tūcum kāmar
tiruviḷai alkuṟku ēṟpa mēkalai taḻuvac cērttār
சந்திரன் தேவிமாரின் தகை உறு தரளப் பைம்பூண்,
இந்திரன் தேவிக்கு ஏற்ப, இயைவன பூட்டி, யாணர்ச்
சிந்துரப் பவளச் செவ்வாய்த் தேம்பசும் பாகு தீற்றி,
மந்திரத்து அயினி நீரால் வலஞ்செய்து காப்பும் இட்டார்.
cantiraṉ tēvimāriṉ takai uṟu taraḷap paimpūṇ,
intiraṉ tēvikku ēṟpa, iyaivaṉa pūṭṭi, yāṇarc
cinturap pavaḷac cevvāyt tēmpacum pāku tīṟṟi,
mantirattu ayiṉi nīrāl valañceytu kāppum iṭṭār.
மண்டல மதியின் நாப்பண் மான் இருந்து என்ன, மானம்
கொண்டனர் ஏற்றி, வான மடந்தையர் தொடர்ந்து கூட
உண்டை வானரரும் ஒள்வாள் அரக்கரும் புறஞ்சூழ்ந்து ஓட,
அண்டர் நாயகன்பால், அண்ணல் வீடணன் அருளின் சென்றான்.
maṇṭala matiyiṉ nāppaṇ māṉ iruntu eṉṉa, māṉam
koṇṭaṉar ēṟṟi, vāṉa maṭantaiyar toṭarntu kūṭa
uṇṭai vāṉararum oḷvāḷ arakkarum puṟañcūḻntu ōṭa,
aṇṭar nāyakaṉpāl, aṇṇal vīṭaṇaṉ aruḷiṉ ceṉṟāṉ.
இப்புறத்து இமையவர் முனிவர் ஏழையர்
துப்பு உறச் சிவந்தவாய் விஞ்சைத் தோகையர்
முப்புறத்து உலகினும் எண்ணின் முற்றினார்
ஒப்புறக் குவிந்தனர் ஓகை கூறுவார்.
ippuṟattu imaiyavar muṉivar ēḻaiyar
tuppu uṟac civantavāy viñcait tōkaiyar
muppuṟattu ulakiṉum eṇṇiṉ muṟṟiṉār
oppuṟak kuvintaṉar ōkai kūṟuvār.
அருங்குலக் கற்பினுக்கு அணியை அண்மினார்
மருங்குபின் முன்செல வழி இன்று என்னலாய்
நெருங்கினர் நெருங்குழி நிருதர் ஓச்சலால்
கருங்கடல் முழக்கு எனப் பிறந்த கம்பலை.
aruṅkulak kaṟpiṉukku aṇiyai aṇmiṉār
maruṅkupiṉ muṉcela vaḻi iṉṟu eṉṉalāy
neruṅkiṉar neruṅkuḻi nirutar ōccalāl
karuṅkaṭal muḻakku eṉap piṟanta kampalai.
அவ்வழி, இராமனும் அலர்ந்த தாமரைச்
செவ்விவாள் முகம்கொடு செயிர்த்து நோக்கு உறா,
‘இவ்வொலி யாவது? ‘என்று இயம்ப, ‘இற்று ‘எனா,
கவ்வை இல் முனிவரர் கழறினார் அரோ.
avvaḻi, irāmaṉum alarnta tāmaraic
cevvivāḷ mukamkoṭu ceyirttu nōkku uṟā,
‘ivvoli yāvatu? ‘eṉṟu iyampa, ‘iṟṟu ‘eṉā,
kavvai il muṉivarar kaḻaṟiṉār arō.
முனிவரர் வாசகம் கேட்புறாத முன்
நனி இதழ் துடித்திட நகைத்து வீடணன்
தனை எழ நோக்கி ‘நீ தகாத செய்தியோ
புனிதநூல் கற்று உணர் புந்தியோய்? ‘என்றான்.
muṉivarar vācakam kēṭpuṟāta muṉ
naṉi itaḻ tuṭittiṭa nakaittu vīṭaṇaṉ
taṉai eḻa nōkki ‘nī takāta ceytiyō
puṉitanūl kaṟṟu uṇar puntiyōy? ‘eṉṟāṉ.
‘கடுந்திறல் அமர்க்களம் காணும் ஆசையால்
நெடுந் திசை தேவரும் நின்ற யாவரும்
அடைந்தனர்; உவகையின் அணைகின்றார்களைக்
கடிந்திட யார் சொனார்? கருது நூல்வலாய்!
‘kaṭuntiṟal amarkkaḷam kāṇum ācaiyāl
neṭun ticai tēvarum niṉṟa yāvarum
aṭaintaṉar; uvakaiyiṉ aṇaikiṉṟārkaḷaik
kaṭintiṭa yār coṉār? karutu nūlvalāy!
‘பரசுடைக் கடவுள், நேமிப் பண்ணவன், பதுமத்து அண்ணல்,
அரசுடைத் தெரிவைமாரை இன்றியே அமைவது உண்டோ?
கரைசெயற்கு அரிய தேவர், ஏனையோர், கலந்து காண்பான்
விரசு உறின், விலக்குவாரோ? வேறு உளார்க்கு என்கொல்? வீர!
‘paracuṭaik kaṭavuḷ, nēmip paṇṇavaṉ, patumattu aṇṇal,
aracuṭait terivaimārai iṉṟiyē amaivatu uṇṭō?
karaiceyaṟku ariya tēvar, ēṉaiyōr, kalantu kāṇpāṉ
viracu uṟiṉ, vilakkuvārō? vēṟu uḷārkku eṉkol? vīra!
‘ஆதலால், அரக்கர் கோவே! அடுப்பது அன்றும் உனக்கும், இன்னே
சாதுவாம் மாந்தர் தம்மைத் தடுப்பது ‘என்று அருளி, செங்கண்
வேத நாயகன் தான் நிற்ப, வெய்து உயிர்த்து, அலக்கண் எய்தி,
கோது இலா மனனும் மெய்யும் குலைந்தனன், குணங்கள் தூயோன்.
‘ātalāl, arakkar kōvē! aṭuppatu aṉṟum uṉakkum, iṉṉē
cātuvām māntar tammait taṭuppatu ‘eṉṟu aruḷi, ceṅkaṇ
vēta nāyakaṉ tāṉ niṟpa, veytu uyirttu, alakkaṇ eyti,
kōtu ilā maṉaṉum meyyum kulaintaṉaṉ, kuṇaṅkaḷ tūyōṉ.
அருந்ததி அனைய நங்கை, அமர்க்களம் அணுகி, ஆடல்
பருந்தொடு கழுகும் பேயும் பசிப்பிணி தீருமாறு
விருந்திடு வில்லின் செல்வன் விழா அணி விரும்பி நோக்கி,
கருந்தடங் கண்ணும் நெஞ்சும் களித்திட, இனைய சொன்னாள்.
aruntati aṉaiya naṅkai, amarkkaḷam aṇuki, āṭal
paruntoṭu kaḻukum pēyum pacippiṇi tīrumāṟu
viruntiṭu villiṉ celvaṉ viḻā aṇi virumpi nōkki,
karuntaṭaṅ kaṇṇum neñcum kaḷittiṭa, iṉaiya coṉṉāḷ.
‘சீலமும் காட்டி, என்கணவன் சேவகக்
கோலமும் காட்டி, என்குலமும் காட்டி, இஞ்
ஞாலமும் காட்டிய கவிக்கு நாள் அறா
காலமும் காட்டுங்கொல் எனது கற்பு? என்றாள்.
‘cīlamum kāṭṭi, eṉkaṇavaṉ cēvakak
kōlamum kāṭṭi, eṉkulamum kāṭṭi, iñ
ñālamum kāṭṭiya kavikku nāḷ aṟā
kālamum kāṭṭuṅkol eṉatu kaṟpu? eṉṟāḷ.
‘எச்சில் என்னுடல் உயிர் ஏகிற்றே; இனி
நச்சு இலை ‘என்பது ஓர் நவை இலாள் எதிர்
பச்சிலை வண்ணமும் பவள வாயும் ஆய்க்
கைச்சிலை ஏந்தி நின்றானைக் கண்ணுற்றாள்.
‘eccil eṉṉuṭal uyir ēkiṟṟē; iṉi
naccu ilai ‘eṉpatu ōr navai ilāḷ etir
paccilai vaṇṇamum pavaḷa vāyum āyk
kaiccilai ēnti niṉṟāṉaik kaṇṇuṟṟāḷ.
மானமீது அரம்பையர் சூழ வந்துளாள்
போனபேர் உயிரினைக் கண்ட பொய் உடல்
தானது கவர்வுறும் தன்மைத்து ஆம் என
ஆனனம் காட்டுற அவனி எய்தினாள்.
māṉamītu arampaiyar cūḻa vantuḷāḷ
pōṉapēr uyiriṉaik kaṇṭa poy uṭal
tāṉatu kavarvuṟum taṉmaittu ām eṉa
āṉaṉam kāṭṭuṟa avaṉi eytiṉāḷ.
பிறப்பினும் துணைவனை பிறவிப் பேரிடர்
துறப்பினும் துணைவனை தொழுது ‘நானினி
மறப்பினும் நன்று; இனிமாறு வேறுவீழ்ந்து
இறப்பினும் நன்று ‘என ஏக்கம் நீங்கினாள்.
piṟappiṉum tuṇaivaṉai piṟavip pēriṭar
tuṟappiṉum tuṇaivaṉai toḻutu ‘nāṉiṉi
maṟappiṉum naṉṟu; iṉimāṟu vēṟuvīḻntu
iṟappiṉum naṉṟu ‘eṉa ēkkam nīṅkiṉāḷ.
கற்பினுக்கு அரசினை பெண்மைக் காப்பினை
பொற்பினுக்கு அழகினை புகழின் வாழ்க்கையை
தன் பிரிந்து அருள்புரி தருமம் போலியை
அற்பின் அத்தலைவனும் அமைய நோக்கினான்.
kaṟpiṉukku araciṉai peṇmaik kāppiṉai
poṟpiṉukku aḻakiṉai pukaḻiṉ vāḻkkaiyai
taṉ pirintu aruḷpuri tarumam pōliyai
aṟpiṉ attalaivaṉum amaiya nōkkiṉāṉ.
சுணங்கு உறுதுணை முலை முன்றில் தூங்கிய
அணங்கு உறு நெடும் கண் நீர் ஆறு வார்வுற
வணங்கிய மயிலினை கற்பின் வாழ்வினை
பணம்கிளர் அரவு என எழுந்து பார்ப்பு உறா.
cuṇaṅku uṟutuṇai mulai muṉṟil tūṅkiya
aṇaṅku uṟu neṭum kaṇ nīr āṟu vārvuṟa
vaṇaṅkiya mayiliṉai kaṟpiṉ vāḻviṉai
paṇamkiḷar aravu eṉa eḻuntu pārppu uṟā.
‘ஊண்திறம் உவந்தனை; ஒழுக்கம் பாழ்பட,
மாண்டிலை; முறைதிறம்பு அரக்கன் மாநகர்
ஆண்டு உறைந்து அடங்கினை; அச்சம் தீர்ந்து இவண்
மீண்டது என்? நினைவு, “எனை விரும்பும் “ என்பதோ? ‘
‘ūṇtiṟam uvantaṉai; oḻukkam pāḻpaṭa,
māṇṭilai; muṟaitiṟampu arakkaṉ mānakar
āṇṭu uṟaintu aṭaṅkiṉai; accam tīrntu ivaṇ
mīṇṭatu eṉ? niṉaivu, “eṉai virumpum “ eṉpatō? ‘
‘உன்னை மீட்பான்பொருட்டு, உவரி தூர்த்து, ஒளிர்
மின்னை மீட்டு உறு படை அரக்கர் வேர் அற,
பின்னை மீட்டு, உறுபகை கடந்திலேன்; பிழை
என்னை மீட்பான் பொருட்டு, இலங்கை எய்தினேன்
‘uṉṉai mīṭpāṉporuṭṭu, uvari tūrttu, oḷir
miṉṉai mīṭṭu uṟu paṭai arakkar vēr aṟa,
piṉṉai mīṭṭu, uṟupakai kaṭantilēṉ; piḻai
eṉṉai mīṭpāṉ poruṭṭu, ilaṅkai eytiṉēṉ
‘மருந்தினும் இனிய மன்னுயிரின் வான்தசை
அருந்தினையே; நறவு அமைய உண்டியே;
இருந்தனையே இனிது? எமக்கும் ஏற்பன
விருந்து உளவோ? உரை வெறுமை நீங்கினாய்!
‘maruntiṉum iṉiya maṉṉuyiriṉ vāṉtacai
aruntiṉaiyē; naṟavu amaiya uṇṭiyē;
iruntaṉaiyē iṉitu? emakkum ēṟpaṉa
viruntu uḷavō? urai veṟumai nīṅkiṉāy!
‘கலத்தினின் பிறத்த மாமணியின் காந்துறு
நலத்தினின் பிறந்தன நடந்த; நன்மைசால்
குலத்தினில் பிறந்திலை; கோள் இல் கீடம்போல்
நிலத்தினில் பிறந்தமை நிரப்பினாய் அரோ.
‘kalattiṉiṉ piṟatta māmaṇiyiṉ kāntuṟu
nalattiṉiṉ piṟantaṉa naṭanta; naṉmaicāl
kulattiṉil piṟantilai; kōḷ il kīṭampōl
nilattiṉil piṟantamai nirappiṉāy arō.
‘பெண்மையும் பெருமையும், பிறப்பும் கற்பு எனும்
திண்மையும், ஒழுக்கமும், தெளிவும், சீர்மையும்,
உண்மையும், நீ எனும் ஒருத்தி தோன்றலால்
வண்மை இல் மன்னவன் புகழின், மாய்ந்தவால்.
‘peṇmaiyum perumaiyum, piṟappum kaṟpu eṉum
tiṇmaiyum, oḻukkamum, teḷivum, cīrmaiyum,
uṇmaiyum, nī eṉum orutti tōṉṟalāl
vaṇmai il maṉṉavaṉ pukaḻiṉ, māyntavāl.
‘அடைப்பர், ஐம்புலன்களை; ஒழுக்கம் ஆணியாச்
சடைப்பரம் புனைந்து, ஒளிர் தகையின் மாதவம்
படைப்பர்; வந்து இடை ஒரு பழிவந்தால், அது
துடைப்பர், தம் உயிரோடும் குலத்தின் தோகைமார்.
‘aṭaippar, aimpulaṉkaḷai; oḻukkam āṇiyāc
caṭaipparam puṉaintu, oḷir takaiyiṉ mātavam
paṭaippar; vantu iṭai oru paḻivantāl, atu
tuṭaippar, tam uyirōṭum kulattiṉ tōkaimār.
‘யாது யான் இயம்புவது? உணர்வை ஈடு அறச்
சேதியாநின்றது, உன் ஒழுக்கச் செய்தியால்;
சாதியால்; அன்று எனின், தக்கது ஒர்நெறி
போதியால் ‘என்றனன் புலவர் புந்தியான்.
‘yātu yāṉ iyampuvatu? uṇarvai īṭu aṟac
cētiyāniṉṟatu, uṉ oḻukkac ceytiyāl;
cātiyāl; aṉṟu eṉiṉ, takkatu orneṟi
pōtiyāl ‘eṉṟaṉaṉ pulavar puntiyāṉ.
முனைவரும் அமரரும் மற்றும் முற்றிய
நினைவு அரு மகளிரும் நிருதர் என்று உளார்
எனைவரும் வானரத்து எவரும் வேறு உளார்
அனைவரும் வாய்திறந்து அரற்றினார் அரோ.
muṉaivarum amararum maṟṟum muṟṟiya
niṉaivu aru makaḷirum nirutar eṉṟu uḷār
eṉaivarum vāṉarattu evarum vēṟu uḷār
aṉaivarum vāytiṟantu araṟṟiṉār arō.
கண் இணை உதிரமும் புனலும் கான்று உக
மண்ணினை நோக்கிய மலரின் வைகுவாள்
புண்ணினைக் கோலுறுத் தனைய பொம்மலால்
உள்நினைப்பு ஓவிநின்று உயிர்ப்பு வீங்கினாள்.
kaṇ iṇai utiramum puṉalum kāṉṟu uka
maṇṇiṉai nōkkiya malariṉ vaikuvāḷ
puṇṇiṉaik kōluṟut taṉaiya pommalāl
uḷniṉaippu ōviniṉṟu uyirppu vīṅkiṉāḷ.
பருந்து அடர் சுரத்திடை பருகுநீர் நசை
வருந்து அரும் துயரின் ஆல் மாளலுற்ற மான்
இருந் தடம்கண்டு அதின் எய்துறா வகைப்
பெருந்தடை உற்று என பேதுற்றாள் அரோ.
paruntu aṭar curattiṭai parukunīr nacai
varuntu arum tuyariṉ āl māḷaluṟṟa māṉ
irun taṭamkaṇṭu atiṉ eytuṟā vakaip
peruntaṭai uṟṟu eṉa pētuṟṟāḷ arō.
உற்றுநின்று உலகினை நோக்கி ஓடு அரி
முற்று உறு நெடுங்கண்நீர் ஆலிமொய்த்து உக
‘இற்றதுபோலும் யான் இருந்துபெற்ற பேறு?
உற்றதால் இன்று அவம் ‘என்று என்று ஓதுவாள்.
uṟṟuniṉṟu ulakiṉai nōkki ōṭu ari
muṟṟu uṟu neṭuṅkaṇnīr ālimoyttu uka
‘iṟṟatupōlum yāṉ iruntupeṟṟa pēṟu?
uṟṟatāl iṉṟu avam ‘eṉṟu eṉṟu ōtuvāḷ.
‘மாருதி வந்து எனைக் கண்டு “வள்ளல்நீ
சாருதி ஈண்டு “ எனச் சமையச் சோல்லினான்;
யாரினும் மேன்மையான் இசைத்தது இல்லையோ
சோரும் என்நிலை? அவன் தூதும் அல்லனோ?
‘māruti vantu eṉaik kaṇṭu “vaḷḷalnī
cāruti īṇṭu “ eṉac camaiyac cōlliṉāṉ;
yāriṉum mēṉmaiyāṉ icaittatu illaiyō
cōrum eṉnilai? avaṉ tūtum allaṉō?
‘எத் தவம் என்நலம் என்ன கற்பு நான்
இத்தனை காலமும் உழந்த ஈது எலாம்
பித்து எனலாய் அவம் பிழைத்ததாம் அன்றே
உத்தம! நீமனத்து உணர்ந்திலாமையால்.
‘et tavam eṉnalam eṉṉa kaṟpu nāṉ
ittaṉai kālamum uḻanta ītu elām
pittu eṉalāy avam piḻaittatām aṉṟē
uttama! nīmaṉattu uṇarntilāmaiyāl.
‘பார்க்கு எலாம் பத்தினி; பதுமத் தானுக்கும்
பேர்க்கலாம் சிந்தையள் அல்லள், பேதையேன்;
ஆர்க்கு எலாம் கண்ணவன், ‘அன்று ‘என்றால், அது
தீர்க்கல் ஆம் தகையது தெய்வம் தேறுமோ?
‘pārkku elām pattiṉi; patumat tāṉukkum
pērkkalām cintaiyaḷ allaḷ, pētaiyēṉ;
ārkku elām kaṇṇavaṉ, ‘aṉṟu ‘eṉṟāl, atu
tīrkkal ām takaiyatu teyvam tēṟumō?
‘பங்கயத்து ஒருவனும், விடையின் பாகனும்,
சங்குகைத் தாங்கிய தரும மூர்த்தியும்
அங்கையின் நெல்லிபோல் அனைத்தும் நோக்கினும்,
மங்கையர் மனநிலை உணர வல்லரோ?
‘paṅkayattu oruvaṉum, viṭaiyiṉ pākaṉum,
caṅkukait tāṅkiya taruma mūrttiyum
aṅkaiyiṉ nellipōl aṉaittum nōkkiṉum,
maṅkaiyar maṉanilai uṇara vallarō?
‘ஆதலின் புறத்து இனி யாருக்காக என்
கோது அறுதவத்தினைக் கூறிக் காட்டுகேன்?
சாதலின் சிறந்தது ஒன்று இல்லை; தக்கதே
வேத! நின்பணி; அதுவிதியும் ‘என்றனள்.
‘ātaliṉ puṟattu iṉi yārukkāka eṉ
kōtu aṟutavattiṉaik kūṟik kāṭṭukēṉ?
cātaliṉ ciṟantatu oṉṟu illai; takkatē
vēta! niṉpaṇi; atuvitiyum ‘eṉṟaṉaḷ.
இளையவன் தனை அழைத்து ‘இடுதி தீ ‘என
வளை ஒலி முன்கையாள் வாயின் கூறினாள்;
உளைவுறு மனத்தவன் உலகம் யாவுக்கும்
களைகணைத் தொழ அவன் கண்ணின் கூறினான்.
iḷaiyavaṉ taṉai aḻaittu ‘iṭuti tī ‘eṉa
vaḷai oli muṉkaiyāḷ vāyiṉ kūṟiṉāḷ;
uḷaivuṟu maṉattavaṉ ulakam yāvukkum
kaḷaikaṇait toḻa avaṉ kaṇṇiṉ kūṟiṉāṉ.
ஏங்கிய பொருமலின் இழி கண்ணீரினன்
வாங்கிய உயிரினன் அனைய மைந்தனும்
ஆங்கு எரி விதிமுறை அமைவித்தான்; அதன்
பாங்குற நடந்தனள் பதுமப் போதினாள்.
ēṅkiya porumaliṉ iḻi kaṇṇīriṉaṉ
vāṅkiya uyiriṉaṉ aṉaiya maintaṉum
āṅku eri vitimuṟai amaivittāṉ; ataṉ
pāṅkuṟa naṭantaṉaḷ patumap pōtiṉāḷ.
தீ இடை, அருகுறச் சென்று, தேவர்க்கும்
தாய் தனிக்குறுகலும், தரிக்கிலாமையால்,
வாய்திறந்து அரற்றின மறைகள் நான்கொடும்
ஓய்வு இல் நல் அறமும், மற்று உயிர்கள் யாவையும்.
tī iṭai, arukuṟac ceṉṟu, tēvarkkum
tāy taṉikkuṟukalum, tarikkilāmaiyāl,
vāytiṟantu araṟṟiṉa maṟaikaḷ nāṉkoṭum
ōyvu il nal aṟamum, maṟṟu uyirkaḷ yāvaiyum.
வலம்வரும் அளவையின் மறுகி வான்முதல்
உலகமும் உயிர்களும் ஓலமிட்டன;
அலமரல் உற்றன; அலறி ஐய! இச்
சலம் இது தக்கிலது ‘என்னச் சாற்றின.
valamvarum aḷavaiyiṉ maṟuki vāṉmutal
ulakamum uyirkaḷum ōlamiṭṭaṉa;
alamaral uṟṟaṉa; alaṟi aiya! ic
calam itu takkilatu ‘eṉṉac cāṟṟiṉa.
இந்திரன் தேவியே முதல ஏழையர்
அந்தர வானின் நின்று அரற்றுகின்றவர்
செந் தளிர்க் கைகளால் சேயரிப் பெருஞ்
சுந்தரக் கண்களை எற்றித் துள்ளினார்.
intiraṉ tēviyē mutala ēḻaiyar
antara vāṉiṉ niṉṟu araṟṟukiṉṟavar
cen taḷirk kaikaḷāl cēyarip peruñ
cuntarak kaṇkaḷai eṟṟit tuḷḷiṉār.
நடுங்கினர், நான்முகன் முதல நாயகர்;
படம் குறைந்தது, படிசுமந்த பாம்பு; வாய்
விடம் பரந்து உளது என, வெதும்பிற்றால் உலகு;
இடம் திரிந்தன சுடர்; கடல்கள் ஏங்கின.
naṭuṅkiṉar, nāṉmukaṉ mutala nāyakar;
paṭam kuṟaintatu, paṭicumanta pāmpu; vāy
viṭam parantu uḷatu eṉa, vetumpiṟṟāl ulaku;
iṭam tirintaṉa cuṭar; kaṭalkaḷ ēṅkiṉa.
கனத்தினால் கடந்த பூண் முலைய கைவளை,
மனத்தினால், வாக்கினால், மறு உற்றேன் எனின்,
சினத்தினால் சுடுதியால், ‘தீச்செல்வா! ‘என்றாள்;
புனத் துழாய்க் கணவற்கும் வணக்கம் போக்கினாள்.
kaṉattiṉāl kaṭanta pūṇ mulaiya kaivaḷai,
maṉattiṉāl, vākkiṉāl, maṟu uṟṟēṉ eṉiṉ,
ciṉattiṉāl cuṭutiyāl, ‘tīccelvā! ‘eṉṟāḷ;
puṉat tuḻāyk kaṇavaṟkum vaṇakkam pōkkiṉāḷ.
நீந்த அரும் புனலிடை நிவந்த தாமரை
ஏய்ந்த தன் கோயிலே எய்துவாள் எனப்
பாய்ந்தனள்; பாய்தலும் பாலின் பஞ்சு எனத்
தீய்ந்தது அவ் எரி அவள் கற்பின் தீயினால்.
nīnta arum puṉaliṭai nivanta tāmarai
ēynta taṉ kōyilē eytuvāḷ eṉap
pāyntaṉaḷ; pāytalum pāliṉ pañcu eṉat
tīyntatu av eri avaḷ kaṟpiṉ tīyiṉāl.
அழுந்தின நங்கையை அங்கையால் சுமந்து
எழுந்தனன் அங்கி, வெந்து எரியும் மேனியான்,
தொழும் துணைக் கரத்தினன், சுருதி ஞானத்தின்
கொழுந்தினைப் பூசலிட்டு அரற்றும் கொள்கையான்.
aḻuntiṉa naṅkaiyai aṅkaiyāl cumantu
eḻuntaṉaṉ aṅki, ventu eriyum mēṉiyāṉ,
toḻum tuṇaik karattiṉaṉ, curuti ñāṉattiṉ
koḻuntiṉaip pūcaliṭṭu araṟṟum koḷkaiyāṉ.
ஊடின சீற்றத்தால் உதித்த வேர்களும்
வாடின இல்லையால்; உணர்த்துமாறு உண்டோ?
பாடிய வண்டொடும் பனித்த தேனொடும்
சூடின மலர்கள் நீர் தோய்ந்த போன்றவால்.
ūṭiṉa cīṟṟattāl utitta vērkaḷum
vāṭiṉa illaiyāl; uṇarttumāṟu uṇṭō?
pāṭiya vaṇṭoṭum paṉitta tēṉoṭum
cūṭiṉa malarkaḷ nīr tōynta pōṉṟavāl.
திரிந்தன உலகமும் செவ்வை நின்றன;
பரிந்தவர் உயிர் எலாம் பயம் தவிர்ந்தன;
அருந்ததி முதலிய மகளிர் ஆடுதல்
புரிந்தனர் நாணமும் பொறையும் நீங்கினார்.
tirintaṉa ulakamum cevvai niṉṟaṉa;
parintavar uyir elām payam tavirntaṉa;
aruntati mutaliya makaḷir āṭutal
purintaṉar nāṇamum poṟaiyum nīṅkiṉār.
‘கனிந்து உயர் கற்பு எனும் கடவுள் தீயினால்
நினைந்திலை என் வலி நீக்கினாய் ‘எனா
அநிந்தனை அங்கி ‘நீ அயர்வு இல் என்னையும்
முனிந்தனை ஆம் ‘என முறையிட்டான் அரோ.
‘kaṉintu uyar kaṟpu eṉum kaṭavuḷ tīyiṉāl
niṉaintilai eṉ vali nīkkiṉāy ‘eṉā
anintaṉai aṅki ‘nī ayarvu il eṉṉaiyum
muṉintaṉai ām ‘eṉa muṟaiyiṭṭāṉ arō.
‘இன்னது ஓர் காலையில், இராமன், ‘யாரை நீ?
என்னை நீ இயம்பியது? எரியுள் தோன்றி, இப்
புன்மைசால் ஒருத்தியைச் சுடாது போற்றினாய்,
அன்னது ஆர் சொல்ல? ஈது அறைதியால் ‘என்றான்.
‘iṉṉatu ōr kālaiyil, irāmaṉ, ‘yārai nī?
eṉṉai nī iyampiyatu? eriyuḷ tōṉṟi, ip
puṉmaicāl oruttiyaic cuṭātu pōṟṟiṉāy,
aṉṉatu ār colla? ītu aṟaitiyāl ‘eṉṟāṉ.
‘அங்கி, யான்; என்னை இவ் அன்னை கற்பு எனும்
பொங்கு வெந்தீச் சுடப் பொறுக்கிலாமையால்,
இங்கு அணைந்தேன்; உறும் இயற்கை நோக்கியும்,
சங்கியா நிற்றியோ, எவர்க்கும் சான்று உளாய்?
‘aṅki, yāṉ; eṉṉai iv aṉṉai kaṟpu eṉum
poṅku ventīc cuṭap poṟukkilāmaiyāl,
iṅku aṇaintēṉ; uṟum iyaṟkai nōkkiyum,
caṅkiyā niṟṟiyō, evarkkum cāṉṟu uḷāy?
‘வேட்பதும், மங்கையர் விலங்கினார் எனின்
கேட்பதும், பல்பொருட்கு ஐயம் கேடு அற
மீட்பதும், என்வயின் ‘ என்னும் மெய்ப் பொருள்
வாள் பெருந் தோளினாய்! மறைகள் சொல்லுமால்.
‘vēṭpatum, maṅkaiyar vilaṅkiṉār eṉiṉ
kēṭpatum, palporuṭku aiyam kēṭu aṟa
mīṭpatum, eṉvayiṉ ‘ eṉṉum meyp poruḷ
vāḷ perun tōḷiṉāy! maṟaikaḷ collumāl.
‘ஐயுறு பொருள்களை ஆசு இல் மாசு ஒரீஇக்
கை உறு நெல்லி அம் கனியின் காட்டும் என்
மெய் உறு கட்டுரை கேட்டும் மீட்டியோ?
பொய் அறு மாருதி உரையும் போற்றலாய்!
‘aiyuṟu poruḷkaḷai ācu il mācu orīik
kai uṟu nelli am kaṉiyiṉ kāṭṭum eṉ
mey uṟu kaṭṭurai kēṭṭum mīṭṭiyō?
poy aṟu māruti uraiyum pōṟṟalāy!
‘தேவரும் முனிவரும், திரிவ நிற்பவும்,
மூவகை உலகமும், கண்கள் மோதிநின்று,
“ஆ! “ எனல் கேட்கிலை; அறத்தை நீக்கி, வேறு
ஏவம் என்று ஒருபொருள் யாண்டுக் கொண்டியோ?
‘tēvarum muṉivarum, tiriva niṟpavum,
mūvakai ulakamum, kaṇkaḷ mōtiniṉṟu,
“ā! “ eṉal kēṭkilai; aṟattai nīkki, vēṟu
ēvam eṉṟu oruporuḷ yāṇṭuk koṇṭiyō?
‘பெய்யுமே மழை? புவி பிளப்பது அன்றியே
செய்யுமே, பொறை? அறம் நெறியில் செல்லுமே?
உய்யுமே உலகு, இவள் உணர்வு சீறினால்?
வையுமேல், மலர் மிசை அயனும் மாயுமே. ‘
‘peyyumē maḻai? puvi piḷappatu aṉṟiyē
ceyyumē, poṟai? aṟam neṟiyil cellumē?
uyyumē ulaku, ivaḷ uṇarvu cīṟiṉāl?
vaiyumēl, malar micai ayaṉum māyumē. ‘
பாடு உறு பல்மொழி இனைய பன்னி நின்று
ஆடு உறு தேவரோடு உலகம் ஆர்த்து எழ,
சூடு உறும் மேனி அ(வ்) அலரி, தோகையை
மாடு உறக் கொணர்ந்தனன்; வள்ளல் கூறுவான்.
pāṭu uṟu palmoḻi iṉaiya paṉṉi niṉṟu
āṭu uṟu tēvarōṭu ulakam ārttu eḻa,
cūṭu uṟum mēṉi a(v) alari, tōkaiyai
māṭu uṟak koṇarntaṉaṉ; vaḷḷal kūṟuvāṉ.
‘அழிப்பு இல சான்றுநீ, உலகுக்கு; ஆதலால்,
இழிப்பு இல சொல்லி, நீ இவளை, “யாதும் ஓர்
பழிப்பு இலள் ‘‘ என்றனை; பழியும் இன்று; இனிக்
கழிப்பிலள் ‘என்றனன் கருணை உள்ளத்தான்.
‘aḻippu ila cāṉṟunī, ulakukku; ātalāl,
iḻippu ila colli, nī ivaḷai, “yātum ōr
paḻippu ilaḷ ‘‘ eṉṟaṉai; paḻiyum iṉṟu; iṉik
kaḻippilaḷ ‘eṉṟaṉaṉ karuṇai uḷḷattāṉ.
‘உணர்த்துவாய் உண்மை ஒழிவு இன்று, காலம் வந்துளதால்,
புணர்த்தும் மாயையில் பொதுவுற நின்று, அவை புணரா
இணர்த் துழாய்த் தொங்கல் இராமற்கு ‘என்று இமையவர் இசைப்ப,
தணப்பு இல் தாமரைச் சதுமுகன் உரைசெயச் சமைந்தான்.
‘uṇarttuvāy uṇmai oḻivu iṉṟu, kālam vantuḷatāl,
puṇarttum māyaiyil potuvuṟa niṉṟu, avai puṇarā
iṇart tuḻāyt toṅkal irāmaṟku ‘eṉṟu imaiyavar icaippa,
taṇappu il tāmaraic catumukaṉ uraiceyac camaintāṉ.
‘மன்னர் தொல்குலத்து அவதரித்தனை; ஒரு மனிதன்
என்ன உன்னலை உன்னை, நீ; இராம! கேள், இதனை;
சொன்ன நான்மறைத் துணிவினில் துணிந்த மெய்த்துணிவு
நின் அலாது இல்லை; நின் இன் இல் வேறு உளது இலை நெடியோய்!
‘maṉṉar tolkulattu avatarittaṉai; oru maṉitaṉ
eṉṉa uṉṉalai uṉṉai, nī; irāma! kēḷ, itaṉai;
coṉṉa nāṉmaṟait tuṇiviṉil tuṇinta meyttuṇivu
niṉ alātu illai; niṉ iṉ il vēṟu uḷatu ilai neṭiyōy!
‘பகுதி என்று உளது, யாதினும் பழையது, பயந்த
விகுதியால் வந்த விளைவு, மற்று அதற்குமேல் நின்ற
புகுதி, யாவர்க்கும் அரிய அப் புருடனும், நீ; இம்
மிகுதி உன்பெரு மாயையினால் வந்த வீக்கம்.
‘pakuti eṉṟu uḷatu, yātiṉum paḻaiyatu, payanta
vikutiyāl vanta viḷaivu, maṟṟu ataṟkumēl niṉṟa
pukuti, yāvarkkum ariya ap puruṭaṉum, nī; im
mikuti uṉperu māyaiyiṉāl vanta vīkkam.
‘முன்பு பின்பு இருபுடை எனும் குணிப்பு அரு முறைமைத்
தன்பெருந் தன்மை தான் தெரி மறைகளின் தலைகள்,
“மன்பெரும் பரமார்த்தம் “ என்று உரைக்கின்ற மாற்றம்,
அன்ப! நின்னை அல்லால் மற்று இங்கு யாரையும் அறையா.
‘muṉpu piṉpu irupuṭai eṉum kuṇippu aru muṟaimait
taṉperun taṉmai tāṉ teri maṟaikaḷiṉ talaikaḷ,
“maṉperum paramārttam “ eṉṟu uraikkiṉṟa māṟṟam,
aṉpa! niṉṉai allāl maṟṟu iṅku yāraiyum aṟaiyā.
‘எனக்கும், எண் வகை ஒருவற்கும், இமையவர்க்கு இறைவன்
தனக்கும், பல்பெரு முனிவர்க்கும், உயிருடன் தழீஇய
அனைத்தினுக்கும், நீயே பரம் என்பதை அறிந்தார்,
வினைத் துவக்கு உடை வீட்ட அரும் தளைநின்று மீள்வார்.
‘eṉakkum, eṇ vakai oruvaṟkum, imaiyavarkku iṟaivaṉ
taṉakkum, palperu muṉivarkkum, uyiruṭaṉ taḻīiya
aṉaittiṉukkum, nīyē param eṉpatai aṟintār,
viṉait tuvakku uṭai vīṭṭa arum taḷainiṉṟu mīḷvār.
என்னைத்தான் முதலாகிய உருவங்கள் எவையும்
முன்னைத் தாய் தந்தை எனும் பெரு மாயையின் மூழ்கி,
தன்னைத் தான் அறியாமையின் சலிப்ப; அச் சலம் தீர்ந்து,
உன்னைத் தாதை என்று உணர்குவ, முத்தி வித்து, ஒழிந்த.
eṉṉaittāṉ mutalākiya uruvaṅkaḷ evaiyum
muṉṉait tāy tantai eṉum peru māyaiyiṉ mūḻki,
taṉṉait tāṉ aṟiyāmaiyiṉ calippa; ac calam tīrntu,
uṉṉait tātai eṉṟu uṇarkuva, mutti vittu, oḻinta.
“‘ஐ அஞ்சு ஆகிய தத்துவம் தெரிந்து அறிந்து, அவற்றின்
மெய் எஞ்சாவகை மேல் நின்ற நினக்குமேல் யாதும்
பொய் எஞ்சா இலது ‘‘ என்னும் ஈது அருமறை புகலும்;
வையம் சான்று; இனி, சான்றுக்குச் சான்று இலை, வழக்கால்.
“‘ai añcu ākiya tattuvam terintu aṟintu, avaṟṟiṉ
mey eñcāvakai mēl niṉṟa niṉakkumēl yātum
poy eñcā ilatu ‘‘ eṉṉum ītu arumaṟai pukalum;
vaiyam cāṉṟu; iṉi, cāṉṟukkuc cāṉṟu ilai, vaḻakkāl.
‘அளவையால் அளந்து, “ஆம் “ , “அன்று “என்று அறிவுறும் அமைதி
உ(ள்)ளவை யாவையும் உனக்கு இல்லை; உபநிடத்து உறும் நின்
களவை ஆய்ந்து உறத் தெளிந்து இலது ஆயினும், கண்ணால்,
துளவை ஆய் முடியாய்! “உளை நீ “ எனத் துணியும்.
‘aḷavaiyāl aḷantu, “ām “ , “aṉṟu “eṉṟu aṟivuṟum amaiti
u(ḷ)ḷavai yāvaiyum uṉakku illai; upaniṭattu uṟum niṉ
kaḷavai āyntu uṟat teḷintu ilatu āyiṉum, kaṇṇāl,
tuḷavai āy muṭiyāy! “uḷai nī “ eṉat tuṇiyum.
‘கரணம் என்று உள உன்னை வந்து அறிவு காணாமே,
அரணம் அல்லவர்க்கு இவை கடந்து அறிவு அரிது ஆக,
மரணம் தோற்றம் என்று இவற்றிடை மயங்குப; அவர்க்கு உன்
சரணம் அல்லது ஓர் சரண் இல்லை, அன்னவை தவிர்ப்பான்.
‘karaṇam eṉṟu uḷa uṉṉai vantu aṟivu kāṇāmē,
araṇam allavarkku ivai kaṭantu aṟivu aritu āka,
maraṇam tōṟṟam eṉṟu ivaṟṟiṭai mayaṅkupa; avarkku uṉ
caraṇam allatu ōr caraṇ illai, aṉṉavai tavirppāṉ.
'தோற்றம் என்பது ஒன்று உனக்கு இல்லை; நின்கணே தோற்றும்,
ஆற்றல்சால் முதற்பகுதி; மற்று அதனுள் ஆம், பண்பால்
காற்றை முன்னுடைப் பூதங்கள்; அவை சென்று, கடைக்கால்,
வீற்று வீற்று உற்று வீவுறும்; நீ என்றும் விளியாய்.
'tōṟṟam eṉpatu oṉṟu uṉakku illai; niṉkaṇē tōṟṟum,
āṟṟalcāl mutaṟpakuti; maṟṟu ataṉuḷ ām, paṇpāl
kāṟṟai muṉṉuṭaip pūtaṅkaḷ; avai ceṉṟu, kaṭaikkāl,
vīṟṟu vīṟṟu uṟṟu vīvuṟum; nī eṉṟum viḷiyāy.
'மின்னைக் காட்டுதல்போல் வந்து விளியும் இவ் உலகம்
தன்னைக் காட்டவும், தருமத்தை நாட்டவும், தனியே
என்னைக் காட்டுதி; இறுதியும் காட்டுதி; எனக்கும்
உன்னைக் காட்டலை; ஒளிக்கின்றும் இலை, மறை உரையால்.
'miṉṉaik kāṭṭutalpōl vantu viḷiyum iv ulakam
taṉṉaik kāṭṭavum, tarumattai nāṭṭavum, taṉiyē
eṉṉaik kāṭṭuti; iṟutiyum kāṭṭuti; eṉakkum
uṉṉaik kāṭṭalai; oḷikkiṉṟum ilai, maṟai uraiyāl.
‘என் உருக் கொடு இவ் உலகினை ஈனுதி; இடையே
உன் உருக் கொடு புகுந்துநின்று ஓம்புதி; உமைகோன்
தன் உருக்கொடு துடைத்தி; மற்று இது, தனி அருக்கன்
முன் உருக் கொடு பகல் செயும் தரத்தது முதலோய்
‘eṉ uruk koṭu iv ulakiṉai īṉuti; iṭaiyē
uṉ uruk koṭu pukuntuniṉṟu ōmputi; umaikōṉ
taṉ urukkoṭu tuṭaitti; maṟṟu itu, taṉi arukkaṉ
muṉ uruk koṭu pakal ceyum tarattatu mutalōy
'திருக் குவால்மலி செல்வத்துச் செருக்குவேம் திறத்துத்
தருக்கு மாய்வுற, தானவர் அரக்கர் வெஞ் சமரில்
இரிக்க, மாழ்கி நொந்து, உனைப் புகல் யாம்புக, இயையாக்
கருக்குளாய் வந்து தோற்றுதி; ஈங்கு இது கடனோ?
'tiruk kuvālmali celvattuc cerukkuvēm tiṟattut
tarukku māyvuṟa, tāṉavar arakkar veñ camaril
irikka, māḻki nontu, uṉaip pukal yāmpuka, iyaiyāk
karukkuḷāy vantu tōṟṟuti; īṅku itu kaṭaṉō?
‘ஓங்காரப் பொருள் தேருவோர்தாம் உன்னை உணர்வோர்;
ஓங்காரப் பொருள் என்று உணர்ந்து இருவினை உகுப்போர்;
“ஓங்காரப் பொருள் ஆம் “ , “அன்று “என்று, ஊழி கண்டாலும்
ஓங்காரப் பொருளே பொருள் என்கிலா உரவோர்
‘ōṅkārap poruḷ tēruvōrtām uṉṉai uṇarvōr;
ōṅkārap poruḷ eṉṟu uṇarntu iruviṉai ukuppōr;
“ōṅkārap poruḷ ām “ , “aṉṟu “eṉṟu, ūḻi kaṇṭālum
ōṅkārap poruḷē poruḷ eṉkilā uravōr
‘இனையது ஆதலின், என்னையும் யாரையும் ஈன்று, இம்
மனையின் மாட்சியை வளர்த்த எம் மோயினை வாளா
முனியல் ‘என்று உரை முடித்தனன் முந்துநீர் முளைத்த
சினையின் பந்தமும் பகுதிகள் அனைத்தையும் செய்தோன்.
‘iṉaiyatu ātaliṉ, eṉṉaiyum yāraiyum īṉṟu, im
maṉaiyiṉ māṭciyai vaḷartta em mōyiṉai vāḷā
muṉiyal ‘eṉṟu urai muṭittaṉaṉ muntunīr muḷaitta
ciṉaiyiṉ pantamum pakutikaḷ aṉaittaiyum ceytōṉ.
என்னும் மாத்திரத்து, ஏறு அமர் கடவுளும் இசைத்தான்;
‘உன்னை நீ ஒன்றும் உணர்ந்திலை போலுமால், உரவோய்!
முன்னை ஆதி ஆம் மூர்த்திநீ; மூவகை உலகின்
அன்னை சீதை ஆம் மாது, நின் மார்பின் வந்து அமைந்தாள்.
eṉṉum māttirattu, ēṟu amar kaṭavuḷum icaittāṉ;
‘uṉṉai nī oṉṟum uṇarntilai pōlumāl, uravōy!
muṉṉai āti ām mūrttinī; mūvakai ulakiṉ
aṉṉai cītai ām mātu, niṉ mārpiṉ vantu amaintāḷ.
'துறக்கும் தன்மையள் அல்லளால், தொல்லை எவ் உலகும்
பிறக்கும் பொன்வயிற்று அன்னை; இப் பெய்வளை பிழைக்கின்,
இறக்கும் பல உயிர்; இராமன் நீ இவள் திறத்து இகழ்ச்சி
மறக்கும் தன்மையது ‘என்றனன், வரதர்க்கும் வரதன்.
'tuṟakkum taṉmaiyaḷ allaḷāl, tollai ev ulakum
piṟakkum poṉvayiṟṟu aṉṉai; ip peyvaḷai piḻaikkiṉ,
iṟakkum pala uyir; irāmaṉ nī ivaḷ tiṟattu ikaḻcci
maṟakkum taṉmaiyatu ‘eṉṟaṉaṉ, varatarkkum varataṉ.
பின்னும் நோக்கினான், பெருந்தகைப் புதல்வனைப் பிரிந்த
இன்னலால் உயிர் துறந்து, இருந் துறக்கத்துள் இருந்த
மன்னவற் சென்று கண்டு, நின் மைந்தனைத் தெருட்டி
முன்னை வன்துயர் நீக்குதி மொய்ம்பினோய் என்றான்.
piṉṉum nōkkiṉāṉ, peruntakaip putalvaṉaip pirinta
iṉṉalāl uyir tuṟantu, irun tuṟakkattuḷ irunta
maṉṉavaṟ ceṉṟu kaṇṭu, niṉ maintaṉait teruṭṭi
muṉṉai vaṉtuyar nīkkuti moympiṉōy eṉṟāṉ.
ஆதியான் பணி அருள் பெற்ற அரசருக்கு அரசன்
காதல் மைந்தனைக் காணிய உவந்தது ஓர் கருத்தால்,
பூதலத்திடைப் புக்கனன்; புகுதலும், பொரு இல்
வேதவேத்தனும் அவன் மலர்த் தாள்மிசை வீழ்ந்தான்.
ātiyāṉ paṇi aruḷ peṟṟa aracarukku aracaṉ
kātal maintaṉaik kāṇiya uvantatu ōr karuttāl,
pūtalattiṭaip pukkaṉaṉ; pukutalum, poru il
vētavēttaṉum avaṉ malart tāḷmicai vīḻntāṉ.
வீழ்ந்த மைந்தனை எடுத்து, தன் விலங்கல் ஆகத்தின்
ஆழ்ந்து அழுந்திடத் தழுவி, தன் கண்ணின் நீர் ஆட்டி,
வாழ்ந்த சிந்தையின் மனங்களும் களிப்புற, மன்னன்
போழ்ந்த துன்பங்கள் புறப்பட, நின்று இவை புகன்றான்.
vīḻnta maintaṉai eṭuttu, taṉ vilaṅkal ākattiṉ
āḻntu aḻuntiṭat taḻuvi, taṉ kaṇṇiṉ nīr āṭṭi,
vāḻnta cintaiyiṉ maṉaṅkaḷum kaḷippuṟa, maṉṉaṉ
pōḻnta tuṉpaṅkaḷ puṟappaṭa, niṉṟu ivai pukaṉṟāṉ.
‘அன்று கேகயன் மகள் கொண்ட வரமெனும் அயில்வேல்
இன்றுகாறும் என் இதயத்தினிடை நின்றது, என்னைக்
கொன்றும் நீங்கலது, இப்பொழுது அகன்றது, உன் குலம் பூண்
மன்றல் ஆகம் ஆம் காந்த மா மணி இன்று வாங்க.
‘aṉṟu kēkayaṉ makaḷ koṇṭa varameṉum ayilvēl
iṉṟukāṟum eṉ itayattiṉiṭai niṉṟatu, eṉṉaik
koṉṟum nīṅkalatu, ippoḻutu akaṉṟatu, uṉ kulam pūṇ
maṉṟal ākam ām kānta mā maṇi iṉṟu vāṅka.
‘மைந்தரைப் பெற்று வான் உயர் தோற்றத்து மலர்ந்தார்,
சுந்தரப் பெருந் தோளினாய்! என்துணைத் தாளின்
பைந் துகள்களும் ஒக்கிலர் ஆம் எனப் படைத்தாய்;
உய்ந்தவர்க்கு அருந் துறக்கமும் புகழும்பெற்று உயர்ந்தேன்.
‘maintaraip peṟṟu vāṉ uyar tōṟṟattu malarntār,
cuntarap perun tōḷiṉāy! eṉtuṇait tāḷiṉ
pain tukaḷkaḷum okkilar ām eṉap paṭaittāy;
uyntavarkku arun tuṟakkamum pukaḻumpeṟṟu uyarntēṉ.
‘பண்டு நான் தொழும் தேவரும் முனிவரும் பாராய்,
கண்டு கண்டு எனைக் கைத்தலம் குவிக்கின்ற காட்சி;
புண்டரீகத்துப் புராதனன் தன்னொடும் பொருந்தி
அண்ட மூலத்து ஒர் ஆசனத்து இருத்தினை, அழக! ‘
‘paṇṭu nāṉ toḻum tēvarum muṉivarum pārāy,
kaṇṭu kaṇṭu eṉaik kaittalam kuvikkiṉṟa kāṭci;
puṇṭarīkattup purātaṉaṉ taṉṉoṭum porunti
aṇṭa mūlattu or ācaṉattu iruttiṉai, aḻaka! ‘
என்று மைந்தனை எடுத்து எடுத்து, இறுகுறத் தழுவி,
குன்று போன்று உள தோளினான், சீதையைக் குறுக,
தன் துணைக்கழல் வணங்கலும், கருணையால் தழவி
நின்று, மற்று இவை நிகழ்த்தினான், நிகழ்த்த அரும்புகழோன்.
eṉṟu maintaṉai eṭuttu eṭuttu, iṟukuṟat taḻuvi,
kuṉṟu pōṉṟu uḷa tōḷiṉāṉ, cītaiyaik kuṟuka,
taṉ tuṇaikkaḻal vaṇaṅkalum, karuṇaiyāl taḻavi
niṉṟu, maṟṟu ivai nikaḻttiṉāṉ, nikaḻtta arumpukaḻōṉ.
“‘நங்கை! மற்றுநின் கற்பினை உலகுக்கு நாட்ட
அங்கி புக்கிடு ‘‘ என்று உணர்த்திய அது மனத்து அடையேல்;
சங்கை உற்றவர் பெறுவதும் உண்டு, அதுசரதம்;
கங்கை நாடுடைக் கணவனை முனிவுறக் கருதேல்.
“‘naṅkai! maṟṟuniṉ kaṟpiṉai ulakukku nāṭṭa
aṅki pukkiṭu ‘‘ eṉṟu uṇarttiya atu maṉattu aṭaiyēl;
caṅkai uṟṟavar peṟuvatum uṇṭu, atucaratam;
kaṅkai nāṭuṭaik kaṇavaṉai muṉivuṟak karutēl.
“‘பொன்னைத் தீயிடைப் பெய்தல் அப்பொன்னுடைத் தூய்மை
தன்னைக் காட்டுதற்கு ‘‘ என்பது மனக்கொளல் தகுதி;
உன்னைக் காட்டினன், ‘கற்பினுக்கு அரசி ‘ என்று, “உலகில்
பின்னைக் காட்டுவது அரியது ‘‘ என்று எண்ணி இப்பெரியோன்.
“‘poṉṉait tīyiṭaip peytal appoṉṉuṭait tūymai
taṉṉaik kāṭṭutaṟku ‘‘ eṉpatu maṉakkoḷal takuti;
uṉṉaik kāṭṭiṉaṉ, ‘kaṟpiṉukku araci ‘ eṉṟu, “ulakil
piṉṉaik kāṭṭuvatu ariyatu ‘‘ eṉṟu eṇṇi ipperiyōṉ.
‘பெண் பிறந்தவர், அருந்ததியே முதல் பெருமைப்
பண்பு இறந்தவர்க்கு அருங்கலம் ஆகிய பாவாய்!
மண் பிறந்தகம் உனக்கு; நீ வான்நின்றும் வந்தாய்;
எண்பு இறந்த நின்குணங்களுக்கு இனி இழுக்கு இலையால்.
‘peṇ piṟantavar, aruntatiyē mutal perumaip
paṇpu iṟantavarkku aruṅkalam ākiya pāvāy!
maṇ piṟantakam uṉakku; nī vāṉniṉṟum vantāy;
eṇpu iṟanta niṉkuṇaṅkaḷukku iṉi iḻukku ilaiyāl.
என்னச் சொல்லி, அவ் ஏந்திழை திருமனத்து யாதும்
உன்னச் செய்வது ஓர்முனிவு இன்மை மனம்கொளா உவந்தான்;
பின்னைச் செம்மல் அவ் இளவலை, உள் அன்பு பிணிப்ப,
தன்னைத்தான் எனத் தழுவினன், கண்கள் நீர்ததும்ப.
eṉṉac colli, av ēntiḻai tirumaṉattu yātum
uṉṉac ceyvatu ōrmuṉivu iṉmai maṉamkoḷā uvantāṉ;
piṉṉaic cemmal av iḷavalai, uḷ aṉpu piṇippa,
taṉṉaittāṉ eṉat taḻuviṉaṉ, kaṇkaḷ nīrtatumpa.
கண்ணின்நீர்ப் பெருந்தாரை மற்று அவன் சடைக் கற்றை
மண்ணின் நீத்தம் ஒத்து இழிதர, தழீஇ நின்று, ‘மைந்த!
எண் இல் நீக்க அரும்பிறவியும் என்நெஞ்சின் இறந்த
புண்ணும் நீக்கினை, நுமையனைத் தொடர்ந்து உடன் போந்தாய்
kaṇṇiṉnīrp peruntārai maṟṟu avaṉ caṭaik kaṟṟai
maṇṇiṉ nīttam ottu iḻitara, taḻīi niṉṟu, ‘mainta!
eṇ il nīkka arumpiṟaviyum eṉneñciṉ iṟanta
puṇṇum nīkkiṉai, numaiyaṉait toṭarntu uṭaṉ pōntāy
‘புரந்தரன் பெரும் பகைஞனைப் போர்வென்ற உன்தன்
பரந்து உயர்ந்த தோள் ஆற்றலே தேவரும் பலரும்
நிரந்தரம் புகல்கின்றது; நீஇந்த உலகின்
அரந்தை வெம்பகை துடைத்து, அறம் நிறுத்தினை ஐய!
‘purantaraṉ perum pakaiñaṉaip pōrveṉṟa uṉtaṉ
parantu uyarnta tōḷ āṟṟalē tēvarum palarum
nirantaram pukalkiṉṟatu; nīinta ulakiṉ
arantai vempakai tuṭaittu, aṟam niṟuttiṉai aiya!
என்று, பின்னரும், இராமனை, ‘யான் உனக்கு ஈவது
ஒன்று கூறுதி, உயர்குணத்தோய்! ‘ என, ‘உனை யான்
சென்று வானிடைக்கண்டு, இடர் தீர்வென் என்று இருந்தேன்;
இன்று காணப்பெற்றேன்; இனிப் பெறுவது என்? ‘என்றான்.
eṉṟu, piṉṉarum, irāmaṉai, ‘yāṉ uṉakku īvatu
oṉṟu kūṟuti, uyarkuṇattōy! ‘ eṉa, ‘uṉai yāṉ
ceṉṟu vāṉiṭaikkaṇṭu, iṭar tīrveṉ eṉṟu iruntēṉ;
iṉṟu kāṇappeṟṟēṉ; iṉip peṟuvatu eṉ? ‘eṉṟāṉ.
‘ஆயினும், உனக்கு அமைந்தது ஒன்று உரை ‘என, அழகன்,
‘தீயள் என்று நீ துறந்த என் தெய்வமும் மகனும்,
தாயும் தம்பியுமாம் வரம் தருக ‘எனத் தாழ்ந்தான்;
வாய் திறந்து எழுந்து ஆர்த்தன உயிரெலாம் வழுத்தி.
‘āyiṉum, uṉakku amaintatu oṉṟu urai ‘eṉa, aḻakaṉ,
‘tīyaḷ eṉṟu nī tuṟanta eṉ teyvamum makaṉum,
tāyum tampiyumām varam taruka ‘eṉat tāḻntāṉ;
vāy tiṟantu eḻuntu ārttaṉa uyirelām vaḻutti.
‘வரதகேள்! ‘எனத் தயரதன் உரை செய்வான்; ‘மறு இல்
பரதன் அன்னது பெறுக! தான் முடியினைப் பறித்து இவ்
விரத வேடம் மற்று உதவிய பாவிமேல் விளிவு
சரதம் நீங்கலதாம் ‘என்றான், தழீஇய கைதளர.
‘varatakēḷ! ‘eṉat tayarataṉ urai ceyvāṉ; ‘maṟu il
parataṉ aṉṉatu peṟuka! tāṉ muṭiyiṉaip paṟittu iv
virata vēṭam maṟṟu utaviya pāvimēl viḷivu
caratam nīṅkalatām ‘eṉṟāṉ, taḻīiya kaitaḷara.
'ஊன் பிழைக்கிலா உயிர்நெடிது அளிக்கும்நீள் அரசை
வான்பிழைக்கும் இதுமுதல் எனாது, ஆள்வுற மதித்து
யான் பிழைத்தது அல்லால், என்னை ஈன்ற எம்பிராட்டி
தான்பிழைத்தது உண்டோ? ‘என்றான்; அவன் சலம் தவிர்ந்தான்
'ūṉ piḻaikkilā uyirneṭitu aḷikkumnīḷ aracai
vāṉpiḻaikkum itumutal eṉātu, āḷvuṟa matittu
yāṉ piḻaittatu allāl, eṉṉai īṉṟa empirāṭṭi
tāṉpiḻaittatu uṇṭō? ‘eṉṟāṉ; avaṉ calam tavirntāṉ
எவ் வரங்களும் கடந்தவன் அப்பொருள் இசைப்ப,
‘தெவ்வரம்பு அறு கானிடைச் செலுத்தினாட்கு ஈந்த
அவ் வரங்களும் இரண்டு; அவை ஆற்றினாற்கு ஈந்த
இவ் வரங்களும் இரண்டு ‘என்றார், தேவரும் இரங்கி.
ev varaṅkaḷum kaṭantavaṉ apporuḷ icaippa,
‘tevvarampu aṟu kāṉiṭaic celuttiṉāṭku īnta
av varaṅkaḷum iraṇṭu; avai āṟṟiṉāṟku īnta
iv varaṅkaḷum iraṇṭu ‘eṉṟār, tēvarum iraṅki.
வரம் இரண்டும் அளித்து, அழகனை, இளவலை, மலர்மேல்
விரவு பொன்னினை, மண்ணிடை நிறுத்தி, விண்ணிடையே
உரவு மானம்மீது ஏகினன் உம்பரும் உலகும்
பரவும் மெய்யினுக்கு உயிரளித்து, உறுபுகழ் படைத்தோன்.
varam iraṇṭum aḷittu, aḻakaṉai, iḷavalai, malarmēl
viravu poṉṉiṉai, maṇṇiṭai niṟutti, viṇṇiṭaiyē
uravu māṉammītu ēkiṉaṉ umparum ulakum
paravum meyyiṉukku uyiraḷittu, uṟupukaḻ paṭaittōṉ.
கோட்டு வார்சிலைக் குரிசிலை அமரர்தம் குழாங்கள்
மீட்டும் நோக்குறா, ‘வீர! நீ வேண்டுவ வரங்கள்
கேட்டியால் ‘என, ‘அரக்கர்கள் கிளர்பெருஞ் செருவில்
வீட்ட, மாண்டுள குரங்கு எலாம் எழுக! ‘என விளம்பி,
kōṭṭu vārcilaik kuricilai amarartam kuḻāṅkaḷ
mīṭṭum nōkkuṟā, ‘vīra! nī vēṇṭuva varaṅkaḷ
kēṭṭiyāl ‘eṉa, ‘arakkarkaḷ kiḷarperuñ ceruvil
vīṭṭa, māṇṭuḷa kuraṅku elām eḻuka! ‘eṉa viḷampi,
பின்னும் ஓர் வரம், ‘வானரப் பெருங்கடல் பெயர்ந்து
மன்னு பல் வனம், மால்வரைக் குலங்கள், மற்று இன்ன
துன் இடங்கள், காய் கனி கிழங்கோடு தேன் துற்ற,
இன் உண் நீர் உளவாக! என விளம்பிடுக ‘என்றான்.
piṉṉum ōr varam, ‘vāṉarap peruṅkaṭal peyarntu
maṉṉu pal vaṉam, mālvaraik kulaṅkaḷ, maṟṟu iṉṉa
tuṉ iṭaṅkaḷ, kāy kaṉi kiḻaṅkōṭu tēṉ tuṟṟa,
iṉ uṇ nīr uḷavāka! eṉa viḷampiṭuka ‘eṉṟāṉ.
வரம் தரும் முதல் மழுவலான், முனிவரர், வானோர்,
புரந்தர் ஆதி, மற்று ஏனையோர், தனித்தனி புகழ்ந்து ஆங்கு
‘அரந்தை வெம்பிறப்பு அறுக்கும் நாயக! நினது அருளால்
குரங்கு இனம் பெறுக! ‘என்றனர், உள்ளமும் குளிர்ப்பார்.
varam tarum mutal maḻuvalāṉ, muṉivarar, vāṉōr,
purantar āti, maṟṟu ēṉaiyōr, taṉittaṉi pukaḻntu āṅku
‘arantai vempiṟappu aṟukkum nāyaka! niṉatu aruḷāl
kuraṅku iṉam peṟuka! ‘eṉṟaṉar, uḷḷamum kuḷirppār.
முந்தைநாள் முதல் கடைமுறை அளவையும் முடிந்த
அந்த வானரம் அடங்கலும் எழுந்து, உடன் ஆர்த்து,
சிந்தையோடு கண்களிப்புற, செரு எலாம் நினையா,
வந்து தாமரைக் கண்ணனை வணங்கின, மகிழ்ந்து
muntaināḷ mutal kaṭaimuṟai aḷavaiyum muṭinta
anta vāṉaram aṭaṅkalum eḻuntu, uṭaṉ ārttu,
cintaiyōṭu kaṇkaḷippuṟa, ceru elām niṉaiyā,
vantu tāmaraik kaṇṇaṉai vaṇaṅkiṉa, makiḻntu
கும்ப கன்னனோடு இந்திரசித்து, வெங்குலப் போர்
வெம்பு வெஞ்சினத்து இராவணன் முதலிய வீரர்
அம்பின் மாண்டுள வானரம் அங்கு வந்து ஆர்ப்ப,
உம்பர் யாவரும் இராமனைப் பார்த்து, இவை உரைத்தார்.
kumpa kaṉṉaṉōṭu intiracittu, veṅkulap pōr
vempu veñciṉattu irāvaṇaṉ mutaliya vīrar
ampiṉ māṇṭuḷa vāṉaram aṅku vantu ārppa,
umpar yāvarum irāmaṉaip pārttu, ivai uraittār.
‘இடை உவாவினில் சுவேலம் வந்து இறுத்து, எயில் இலங்கைப்
புடை அவாவுறச் சேனையை வளைப்பு உறப் போக்கி,
படை அவாவுறும் அரக்கர்தம் குலம் முற்றும் படுத்து,
கடை உவாவினில் இராவணன் தன்னையும் கட்டு,
‘iṭai uvāviṉil cuvēlam vantu iṟuttu, eyil ilaṅkaip
puṭai avāvuṟac cēṉaiyai vaḷaippu uṟap pōkki,
paṭai avāvuṟum arakkartam kulam muṟṟum paṭuttu,
kaṭai uvāviṉil irāvaṇaṉ taṉṉaiyum kaṭṭu,
'வஞ்ச இல்லை இவ் அண்டத்தின் “ எனும்படி மடித்த
கஞ்ச நாள்மலர்க் கையினாய்! அன்னைசொல் கடவாது
அஞ்சொடு அஞ்சு நான்கு என்று எணும் ஆண்டு போய் முடிந்த
பஞ்சமிப் பெயர் படைத்துள திதி இன்று பயந்த.
'vañca illai iv aṇṭattiṉ “ eṉumpaṭi maṭitta
kañca nāḷmalark kaiyiṉāy! aṉṉaicol kaṭavātu
añcoṭu añcu nāṉku eṉṟu eṇum āṇṭu pōy muṭinta
pañcamip peyar paṭaittuḷa titi iṉṟu payanta.
‘இன்று சென்று, நீ பரதனை எய்தலை என்னின்,
பொன்றுமால் அவன் எரியிடை; அன்னது போக்க,
வென்றிவீர! நீ போதியால் ‘ என்பது விளம்பா,
நின்ற தேவர்கள் நீங்கினார்; இராகவன் நினைந்தான்.
‘iṉṟu ceṉṟu, nī parataṉai eytalai eṉṉiṉ,
poṉṟumāl avaṉ eriyiṭai; aṉṉatu pōkka,
veṉṟivīra! nī pōtiyāl ‘ eṉpatu viḷampā,
niṉṟa tēvarkaḷ nīṅkiṉār; irākavaṉ niṉaintāṉ.
‘ஆண்டு பத்தொடு நாலும் இன்றோடு அறும் ஆயின்
மாண்டதாம் இனி என்குலம், பரதனே மாயின்;
ஈண்டு போக ஓர் ஊர்தி உண்டோ? ‘ என, ‘இன்றே
தூண்டு மானம் உண்டு ‘என்று, அடல் வீடணன் தொழுதான்.
‘āṇṭu pattoṭu nālum iṉṟōṭu aṟum āyiṉ
māṇṭatām iṉi eṉkulam, parataṉē māyiṉ;
īṇṭu pōka ōr ūrti uṇṭō? ‘ eṉa, ‘iṉṟē
tūṇṭu māṉam uṇṭu ‘eṉṟu, aṭal vīṭaṇaṉ toḻutāṉ.
‘வாங்கினான் இருநிதியொடு தனதனில், வள்ளால்!
ஓங்குமால், வெள்ளம் எழுபஃது ஏறினும் ஒல்காது;
ஈங்கு உளார் எலாம் இவருவது; இவரின் நீ இனிது
பூங்குலா நகர் புகுதி இஞ்ஞான்று ‘ எனப் புகன்றான்.
‘vāṅkiṉāṉ irunitiyoṭu taṉataṉil, vaḷḷāl!
ōṅkumāl, veḷḷam eḻupaḵtu ēṟiṉum olkātu;
īṅku uḷār elām ivaruvatu; ivariṉ nī iṉitu
pūṅkulā nakar pukuti iññāṉṟu ‘ eṉap pukaṉṟāṉ.
‘இயக்கர் வேந்தனுக்கு அருமறைக் கிழவன் அன்று ஈந்த,
துயக்கு இலாதவர் மனமெனத் தூயது, சுரர்கள்
வியக்க வான்செலும் புட்பக விமானமுண்டு ‘என்றே
மயக்கு இலான் சொல, ‘கொணருதி வல்லையின் ‘என்றான்.
‘iyakkar vēntaṉukku arumaṟaik kiḻavaṉ aṉṟu īnta,
tuyakku ilātavar maṉameṉat tūyatu, curarkaḷ
viyakka vāṉcelum puṭpaka vimāṉamuṇṭu ‘eṉṟē
mayakku ilāṉ cola, ‘koṇaruti vallaiyiṉ ‘eṉṟāṉ.
அண்ட கோடிகள் அனந்தம் ஒத்து, ஆயிரம் அருக்கர்
விண்டது ஆம் என விசும்பிடைத் திசை எலாம் விளங்க,
கண்டை ஆயிர கோடிகள் ஒலிப்புறக் கஞலக்
கொண்டு அணைந்தனன் நொடியினில், அரக்கர்தம் கோமான்.
aṇṭa kōṭikaḷ aṉantam ottu, āyiram arukkar
viṇṭatu ām eṉa vicumpiṭait ticai elām viḷaṅka,
kaṇṭai āyira kōṭikaḷ olippuṟak kañalak
koṇṭu aṇaintaṉaṉ noṭiyiṉil, arakkartam kōmāṉ.
அனைய புட்பகவிமானம் வந்து அவனியை அணுக,
இனிய சிந்தனை இராகவன் உவகையோடு, ‘இனிநம்
வினையம் முற்றியது ‘என்று கொண்டு ஏறினன்; விண்ணோர்
புனைமலர் சொரிந்து ஆர்த்தனர், ஆசிகள் புகன்றே.
aṉaiya puṭpakavimāṉam vantu avaṉiyai aṇuka,
iṉiya cintaṉai irākavaṉ uvakaiyōṭu, ‘iṉinam
viṉaiyam muṟṟiyatu ‘eṉṟu koṇṭu ēṟiṉaṉ; viṇṇōr
puṉaimalar corintu ārttaṉar, ācikaḷ pukaṉṟē.
வணங்கு நுண்ணிடைத் திரிசடை வணங்க, வான் கற்பிற்கு
இணங்கர் இன்மையாள் நோக்கி, ‘ஓர் இடர் இன்றி இலங்கைக்கு
அணங்கு தான் என இருத்தி ‘என்று, ஐயன்மாடு அணைந்தாள்;
மணம்கொள் வேல் இளங் கோள் அரி மானம் மீப்படர்ந்தான்.
vaṇaṅku nuṇṇiṭait tiricaṭai vaṇaṅka, vāṉ kaṟpiṟku
iṇaṅkar iṉmaiyāḷ nōkki, ‘ōr iṭar iṉṟi ilaṅkaikku
aṇaṅku tāṉ eṉa irutti ‘eṉṟu, aiyaṉmāṭu aṇaintāḷ;
maṇamkoḷ vēl iḷaṅ kōḷ ari māṉam mīppaṭarntāṉ.
அண்டம் உண்டவன் மணி அணி உதரம் ஒத்து, அனிலன்,
சண்ட வேகமும் குறைதர, நினைவு எனுந் தகைத்தாய்,
விண்தலம் திகழ் விமானம் ஆம் புட்பகம் இதன்மேல்
கொண்ட கொண்டல், தன் துணைவரைப் பார்த்து, இவை குணித்தான்
aṇṭam uṇṭavaṉ maṇi aṇi utaram ottu, aṉilaṉ,
caṇṭa vēkamum kuṟaitara, niṉaivu eṉun takaittāy,
viṇtalam tikaḻ vimāṉam ām puṭpakam itaṉmēl
koṇṭa koṇṭal, taṉ tuṇaivaraip pārttu, ivai kuṇittāṉ
வீடணன் தனை அன்புற நோக்குறா, விமலன்,
‘தோடு அணைந்த தார் மவுலியாய்! சொல்வது ஒன்று உளது உன்
மாடு அணைந்தவர்க்கு இன்பமே வழங்கி, நீள் அரசின்,
நாடு அணைந்தவர் புகழ்ந்திட, வீற்றிரு நலத்தால்.
vīṭaṇaṉ taṉai aṉpuṟa nōkkuṟā, vimalaṉ,
‘tōṭu aṇainta tār mavuliyāy! colvatu oṉṟu uḷatu uṉ
māṭu aṇaintavarkku iṉpamē vaḻaṅki, nīḷ araciṉ,
nāṭu aṇaintavar pukaḻntiṭa, vīṟṟiru nalattāl.
'நீதி ஆறு எனத் தெரிவுறு நிலைமைபெற்று உடையாய்!
ஆதி நான்மறைக் கிழவன் நின் குலம் என அமைந்தாய்!
ஏதிலார் தொழும் இலங்கைமா நகரினுள் இனி நீ
போதியால் ‘எனப் புகன்றனன் நான்மறை புகன்றான்.
'nīti āṟu eṉat terivuṟu nilaimaipeṟṟu uṭaiyāy!
āti nāṉmaṟaik kiḻavaṉ niṉ kulam eṉa amaintāy!
ētilār toḻum ilaṅkaimā nakariṉuḷ iṉi nī
pōtiyāl ‘eṉap pukaṉṟaṉaṉ nāṉmaṟai pukaṉṟāṉ.
'சுக்கிரீவ! நின் தோளுடை வன்மையால் தசம்தொகு
அக்கிரீவனைத் தடிந்து; வெம் படையினால் அசைத்த
மிக்க வானரச்சேனையின் இளைப்பு அற, மீண்டு, ஊர்ப்
புக்கு வாழ்க ‘எனப் புகன்றனன் ஈறு இலாப் புகழோன்.
'cukkirīva! niṉ tōḷuṭai vaṉmaiyāl tacamtoku
akkirīvaṉait taṭintu; vem paṭaiyiṉāl acaitta
mikka vāṉaraccēṉaiyiṉ iḷaippu aṟa, mīṇṭu, ūrp
pukku vāḻka ‘eṉap pukaṉṟaṉaṉ īṟu ilāp pukaḻōṉ.
வாலி சேயினை, சாம்பனை, பனசனை, வயப் போர்
நீலன் ஆதியாம் நெடும் படைத் தலைவரை, நெடிய
காலின் வேலையைத் தாவி மீண்டருளிய கருணை
போலும் வீரனை, நோக்கி, மற்று இம்மொழி புகன்றான்.
vāli cēyiṉai, cāmpaṉai, paṉacaṉai, vayap pōr
nīlaṉ ātiyām neṭum paṭait talaivarai, neṭiya
kāliṉ vēlaiyait tāvi mīṇṭaruḷiya karuṇai
pōlum vīraṉai, nōkki, maṟṟu immoḻi pukaṉṟāṉ.
ஐயன் இம் மொழி புகன்றிட, துணுக்கமோடு அவர்கள்,
மெய்யும் ஆவியும் குலைதர, விழிகள் நீர் ததும்ப,
செய்ய தாமரைத் தாளிணை முடி உறச் சேர்த்தி,
‘உய்கிலோம், உனை நீங்கின் ‘என்று இனையன உரைத்தார்.
aiyaṉ im moḻi pukaṉṟiṭa, tuṇukkamōṭu avarkaḷ,
meyyum āviyum kulaitara, viḻikaḷ nīr tatumpa,
ceyya tāmarait tāḷiṇai muṭi uṟac cērtti,
‘uykilōm, uṉai nīṅkiṉ ‘eṉṟu iṉaiyaṉa uraittār.
‘பார மா மதில் அயோத்தியின் எய்தி, நின் பைம்பொன்
ஆரமா முடிக் கோலமும் செவ்வியும் அழகும்,
சோர்வு இலாது, யாம் காண்குறும் அளவையும் தொடர்ந்து
பேரவே அருள் ‘என்றனர் உள் அன்பு பிணிப்பார்.
‘pāra mā matil ayōttiyiṉ eyti, niṉ paimpoṉ
āramā muṭik kōlamum cevviyum aḻakum,
cōrvu ilātu, yām kāṇkuṟum aḷavaiyum toṭarntu
pēravē aruḷ ‘eṉṟaṉar uḷ aṉpu piṇippār.
அன்பினால் அவர் மொழிந்த வாசகங்களும், அவர்கள்
துன்பம் எய்திய நடுக்கமும் நோக்கி, ‘நீர் துளங்கல்;
முன்பு நான் நினைந்து இருந்தது அப்பரிசு; நும்முயற்சி
பின்பு காணுமாறு உரைத்தது ‘என்று உரைத்தனன் - பெரியோன்.
aṉpiṉāl avar moḻinta vācakaṅkaḷum, avarkaḷ
tuṉpam eytiya naṭukkamum nōkki, ‘nīr tuḷaṅkal;
muṉpu nāṉ niṉaintu iruntatu apparicu; nummuyaṟci
piṉpu kāṇumāṟu uraittatu ‘eṉṟu uraittaṉaṉ - periyōṉ.
ஐயன் வாசகம் கேட்டலும் அரிகுலத்து அரசும்,
மொய் கொள் சேனையும், இலங்கையர் வேந்தனும் முதலோர்,
வையம் ஆளுடை நாயகன் மலர்ச்சரண் வணங்கி,
மெய்யினோடு அருந் துறக்கம் உற்றார் என வியந்தார்.
aiyaṉ vācakam kēṭṭalum arikulattu aracum,
moy koḷ cēṉaiyum, ilaṅkaiyar vēntaṉum mutalōr,
vaiyam āḷuṭai nāyakaṉ malarccaraṇ vaṇaṅki,
meyyiṉōṭu arun tuṟakkam uṟṟār eṉa viyantār.
அனையது ஆகிய சேனையோடு அரசனை, அனிலன்
தனயன் ஆதியாம் படைப்பெருந் தலைவர்கள் தம்மை,
வனையும் வார் கழல் இலங்கையர் மன்னனை, ‘வந்து இங்கு
இனிதின் ஏறுமின், விமானம் ‘என்று இராகவன் இசைத்தான்
aṉaiyatu ākiya cēṉaiyōṭu aracaṉai, aṉilaṉ
taṉayaṉ ātiyām paṭaipperun talaivarkaḷ tammai,
vaṉaiyum vār kaḻal ilaṅkaiyar maṉṉaṉai, ‘vantu iṅku
iṉitiṉ ēṟumiṉ, vimāṉam ‘eṉṟu irākavaṉ icaittāṉ
சொன்ன வாசகம் பிற்பட, சூரியன் மகனும்,
மன்னு வீரரும், எழுபது வெள்ள வானரரும்,
கன்னி மாமதில் இலங்கை மன்னொடு கடற்படையும்,
துன்னினார், நெடும் புட்பக மிசை ஒருசூழல்
coṉṉa vācakam piṟpaṭa, cūriyaṉ makaṉum,
maṉṉu vīrarum, eḻupatu veḷḷa vāṉararum,
kaṉṉi māmatil ilaṅkai maṉṉoṭu kaṭaṟpaṭaiyum,
tuṉṉiṉār, neṭum puṭpaka micai orucūḻal
பத்து நாலென அடுக்கிய உலகங்கள் பலவின்
மெத்து யோனிகள் ஏறினும் வெளியிடம் மிகுமால்;
முத்தர் ஆனவர் இதன்நிலை மொழிகுவது அல்லால்,
இத் தராதலத்து இயம்புதற்கு உரியவர் யாரே?
pattu nāleṉa aṭukkiya ulakaṅkaḷ palaviṉ
mettu yōṉikaḷ ēṟiṉum veḷiyiṭam mikumāl;
muttar āṉavar itaṉnilai moḻikuvatu allāl,
it tarātalattu iyamputaṟku uriyavar yārē?
எழுபது வெள்ளத் தோரும், இரவி கான் முளையும், எண்ணின்
வழு இலா இலங்கை வேந்தும், வான் பெரும் படையும் சூழ,
தழுவுசீர் இளைய கோவும், சனகன்மா மயிலும் போற்ற,
விழுமிய குணத்து வீரன் விளங்கினன், விமானத்து உம்பர
eḻupatu veḷḷat tōrum, iravi kāṉ muḷaiyum, eṇṇiṉ
vaḻu ilā ilaṅkai vēntum, vāṉ perum paṭaiyum cūḻa,
taḻuvucīr iḷaiya kōvum, caṉakaṉmā mayilum pōṟṟa,
viḻumiya kuṇattu vīraṉ viḷaṅkiṉaṉ, vimāṉattu umpara
அண்டமே போன்றது ஐயன் புட்பகம்; அண்டத்து உம்பர்
எண்தரும் குணங்கள் இன்றி, முதல் இடை ஈறு இன்று ஆகி,
பண்டை நான்மறைக்கும் எட்டாப் பரஞ்சுடர் பொலிவதே போல்,
புண்டரீகக் கண்வென்றிப் புரவலன் பொலிந்தான் மன்னோ
aṇṭamē pōṉṟatu aiyaṉ puṭpakam; aṇṭattu umpar
eṇtarum kuṇaṅkaḷ iṉṟi, mutal iṭai īṟu iṉṟu āki,
paṇṭai nāṉmaṟaikkum eṭṭāp parañcuṭar polivatē pōl,
puṇṭarīkak kaṇveṉṟip puravalaṉ polintāṉ maṉṉō
தேனுடை அலங்கல் மோலிச் செங்கதிர்ச் செல்வன் சேயும்,
மீனுடை அகழி வேலை இலங்கையர் வேந்தும், வெற்றித்
தானையும், பிறரும், மற்றைப் படைப்பெருந் தலைவர்தாமும்
மானுட வடிவங் கொண்டார், வள்ளல்தன் வாய்மைதன்னால்.
tēṉuṭai alaṅkal mōlic ceṅkatirc celvaṉ cēyum,
mīṉuṭai akaḻi vēlai ilaṅkaiyar vēntum, veṟṟit
tāṉaiyum, piṟarum, maṟṟaip paṭaipperun talaivartāmum
māṉuṭa vaṭivaṅ koṇṭār, vaḷḷaltaṉ vāymaitaṉṉāl.
குடதிசை மறைந்து, பின்னர்க் குணதிசை உதயம் செய்வான்,
வடதிசை அயனம் முன்னி வருவதே கடுப்ப, மானம்,
தடை ஒருசிறிது இன்றாகித் தாவி வான்படரும் வேலை,
படை அமை விழியாட்கு, ஐயன் இவை இவை பகரல் உற்றான்
kuṭaticai maṟaintu, piṉṉark kuṇaticai utayam ceyvāṉ,
vaṭaticai ayaṉam muṉṉi varuvatē kaṭuppa, māṉam,
taṭai oruciṟitu iṉṟākit tāvi vāṉpaṭarum vēlai,
paṭai amai viḻiyāṭku, aiyaṉ ivai ivai pakaral uṟṟāṉ
இலங்கையை வலஞ் செய்து ஏக என நினைந்திடுமுன், மானம்
வலம் கிளர் கீழைவாயில் வர, ‘பிரகத்தன், நீலன்
நலம் கிளர் கையின் மாண்டது இவண் ‘என, நமன்தன் வாயில்
கலந்திட, ‘ஈங்குக் கண்டாய் சுபாரிசற் கட்டது ‘என்றான்.
ilaṅkaiyai valañ ceytu ēka eṉa niṉaintiṭumuṉ, māṉam
valam kiḷar kīḻaivāyil vara, ‘pirakattaṉ, nīlaṉ
nalam kiḷar kaiyiṉ māṇṭatu ivaṇ ‘eṉa, namaṉtaṉ vāyil
kalantiṭa, ‘īṅkuk kaṇṭāy cupāricaṟ kaṭṭatu ‘eṉṟāṉ.
‘குடதிசை வாயில், வேகக் குன்று அரிந்தவனை வென்ற
விடம்நிகர் மேகநாதன் இளவலால் வீழ்ந்தது; என்முன்
வடதிசை வாயில்மேல் அவ் இராவணன் மவுலி பத்தும்
உடலமும் இழந்தது இங்கு ‘என்று உணர்த்தி, வேறு உரைக்கல் உற்றான்
‘kuṭaticai vāyil, vēkak kuṉṟu arintavaṉai veṉṟa
viṭamnikar mēkanātaṉ iḷavalāl vīḻntatu; eṉmuṉ
vaṭaticai vāyilmēl av irāvaṇaṉ mavuli pattum
uṭalamum iḻantatu iṅku ‘eṉṟu uṇartti, vēṟu uraikkal uṟṟāṉ
நன்னுதல் நின்னை நீங்கி நாள் பல கழிந்த பின்றை,
மன்னவன் இரவி மைந்தன் வான் துணை ஆக நட்ட
பின்னை, மாருதி வந்து உன்னைப் பேது அறுத்து, உனது பெற்றி
சொன்னபின், வானரேசர் தொகுத்தது இச்சேது கண்டாய்.
naṉṉutal niṉṉai nīṅki nāḷ pala kaḻinta piṉṟai,
maṉṉavaṉ iravi maintaṉ vāṉ tuṇai āka naṭṭa
piṉṉai, māruti vantu uṉṉaip pētu aṟuttu, uṉatu peṟṟi
coṉṉapiṉ, vāṉarēcar tokuttatu iccētu kaṇṭāy.
மற்று இதன் தூய்மை எண்ணின் மலரயன் தனக்கும் எட்டா;
பொன் தொடித் தெரிவை! யான் என் புகலுகேன்? கேட்டி அன்பால்;
பெற்ற தாய் தந்தையோடு தேசிகன் பிழைத்துச் சூழ்ந்த
சுற்றமும் கெடுத்துளோரும் எதிர்தரின், சுரர்கள் ஆவார்.
maṟṟu itaṉ tūymai eṇṇiṉ malarayaṉ taṉakkum eṭṭā;
poṉ toṭit terivai! yāṉ eṉ pukalukēṉ? kēṭṭi aṉpāl;
peṟṟa tāy tantaiyōṭu tēcikaṉ piḻaittuc cūḻnta
cuṟṟamum keṭuttuḷōrum etirtariṉ, curarkaḷ āvār.
‘இந்திரற்கு அஞ்சி, மேல்நாள், இருங்கடல் புக்கு, நீங்காக்
கந்தர சயிலம், தன்னைக் கண்டவர் வினைகள் தீர்க்கும்
கந்தமாதனம் என்று ஓதும் கிரி இவண் கிடப்ப கண்டாய்;
பைந்தொடி! அடைத்த சேது பாவனம் ஆயது ‘என்றான்.
‘intiraṟku añci, mēlnāḷ, iruṅkaṭal pukku, nīṅkāk
kantara cayilam, taṉṉaik kaṇṭavar viṉaikaḷ tīrkkum
kantamātaṉam eṉṟu ōtum kiri ivaṇ kiṭappa kaṇṭāy;
paintoṭi! aṭaitta cētu pāvaṉam āyatu ‘eṉṟāṉ.
கங்கையோடு, யமுனை, கோதாவிரியொடு களிந்தை சூழ்ந்த
பொங்குநீர் நதிகள் யாவும், படிந்து அலால், புன்மை போகா;
சங்கு எறி தரங்க வேலை தட்ட இச் சேது என்னும்
இங்கு இதின் எதிர்ந்தோர் புன்மை யாவையும் நீங்கும் அன்றே.
kaṅkaiyōṭu, yamuṉai, kōtāviriyoṭu kaḷintai cūḻnta
poṅkunīr natikaḷ yāvum, paṭintu alāl, puṉmai pōkā;
caṅku eṟi taraṅka vēlai taṭṭa ic cētu eṉṉum
iṅku itiṉ etirntōr puṉmai yāvaiyum nīṅkum aṉṟē.
ஆவினைக் குரவரோடும் அரு மறை முனிவர் தம்மைப்
பாவையர் குழுவை இன் சொல் பாலரைப் பயந்து தம்மின்
மேவின அவரைச் செற்றோர், விரிகடல் சேது வந்து
தோய்வரேல், அவர்கள் கண்டாய் சுரர் தொழும் சுரர்கள் ஆவார்.
āviṉaik kuravarōṭum aru maṟai muṉivar tammaip
pāvaiyar kuḻuvai iṉ col pālaraip payantu tammiṉ
mēviṉa avaraic ceṟṟōr, virikaṭal cētu vantu
tōyvarēl, avarkaḷ kaṇṭāy curar toḻum curarkaḷ āvār.
மரக்கலம் இயங்க வேண்டி வரி சிலைக் குதையால் கீறித்
தருக்கிய இடத்து, பஞ்ச பாதகரேனுஞ் சாரின்,
பெருக்கிய ஏழு மூன்று பிறவியும் பிணிகள் நீங்கி
நெருக்கிய அமரர்க்கு எல்லாம் நீள் நிதி ஆவர் அன்றே.
marakkalam iyaṅka vēṇṭi vari cilaik kutaiyāl kīṟit
tarukkiya iṭattu, pañca pātakarēṉuñ cāriṉ,
perukkiya ēḻu mūṉṟu piṟaviyum piṇikaḷ nīṅki
nerukkiya amararkku ellām nīḷ niti āvar aṉṟē.
'நெற்றியின் அழலும் செங்கண் நீறு அணி கடவுள் நீடு
கற்றை அம் சடையின் மேவும் கங்கையும், “சேது ஆகப்
பெற்றிலம் ‘‘ என்று கொண்டு பெருந் தவம் புரிகின்றாளால்;
மற்று இதன்தூய்மை எவ்வாறு உரைப்பது? மலர்க்கண் வந்தாய்! ‘
'neṟṟiyiṉ aḻalum ceṅkaṇ nīṟu aṇi kaṭavuḷ nīṭu
kaṟṟai am caṭaiyiṉ mēvum kaṅkaiyum, “cētu ākap
peṟṟilam ‘‘ eṉṟu koṇṭu perun tavam purikiṉṟāḷāl;
maṟṟu itaṉtūymai evvāṟu uraippatu? malarkkaṇ vantāy! ‘
தெவ் அடு சிலைக் கை வீரன் சேதுவின் பெருமை யாவும்
வெவ் விடம் பொருது நீண்டு மிளிர்தரும் கருங் கண் செவ்வாய்,
நொவ் இடை, மயில் அனாட்கு நுவன்று, பின் வருணன் நோனாது,
இவ் இடை வந்து கண்டாய், “சரண் “ என இயம்பிற்று என்றான்.
tev aṭu cilaik kai vīraṉ cētuviṉ perumai yāvum
vev viṭam porutu nīṇṭu miḷirtarum karuṅ kaṇ cevvāy,
nov iṭai, mayil aṉāṭku nuvaṉṟu, piṉ varuṇaṉ nōṉātu,
iv iṭai vantu kaṇṭāy, “caraṇ “ eṉa iyampiṟṟu eṉṟāṉ.
‘இது, தமிழ் முனிவன் வைகும் இயல்தரு குன்றம்; முன்நாறு
உது, வளர் மணிமால் ஓங்கல், உப்புறத்து உயர்ந்து தோன்றும்
அது, திகழ் அனந்தவெற்பு ‘என்று அருள்தர, ‘அனுமன் தோன்றிற்று
எது? ‘என, அணங்கை நோக்கி, இற்று என இராமன் சொன்னான்.
‘itu, tamiḻ muṉivaṉ vaikum iyaltaru kuṉṟam; muṉnāṟu
utu, vaḷar maṇimāl ōṅkal, uppuṟattu uyarntu tōṉṟum
atu, tikaḻ aṉantaveṟpu ‘eṉṟu aruḷtara, ‘aṉumaṉ tōṉṟiṟṟu
etu? ‘eṉa, aṇaṅkai nōkki, iṟṟu eṉa irāmaṉ coṉṉāṉ.
‘வாலி என்று அளவு இல் ஆற்றல் வன்மையான், மகரநீர் சூழ்
வேலியைக் கடக்க வாவும் விறல் உடையவனை வீட்டி,
நூல் இயல் தரும நீதி நுனித்து அறங்குணித்த மேலோர்
போல் இயல் தபனன் மைந்தன் உறைதரு புரம் ஈது ‘என்றான்.
‘vāli eṉṟu aḷavu il āṟṟal vaṉmaiyāṉ, makaranīr cūḻ
vēliyaik kaṭakka vāvum viṟal uṭaiyavaṉai vīṭṭi,
nūl iyal taruma nīti nuṉittu aṟaṅkuṇitta mēlōr
pōl iyal tapaṉaṉ maintaṉ uṟaitaru puram ītu ‘eṉṟāṉ.
‘கிட்கிந்தை இதுவேல், ஐய! கேட்டியால் : எனது பெண்மை
மட்கும்தான், ஆய வெள்ள மகளிர் இன்று ஆகி, வானோர்
உட்கும் போர்ச் சேனை சூழ ஒருத்தியே அயோத்தி எய்தின்;
கள் கொந்து ஆர் குழலினாரை ஏற்றுதல் கடன்மைத்து ‘என்றாள்.
‘kiṭkintai ituvēl, aiya! kēṭṭiyāl : eṉatu peṇmai
maṭkumtāṉ, āya veḷḷa makaḷir iṉṟu āki, vāṉōr
uṭkum pōrc cēṉai cūḻa oruttiyē ayōtti eytiṉ;
kaḷ kontu ār kuḻaliṉārai ēṟṟutal kaṭaṉmaittu ‘eṉṟāḷ.
அம்மொழி இரவு மைந்தற்கு அண்ணல்தான் உரைப்ப, அன்னான்
மெய்ம்மை சேர் அனுமன் தன்னை நோக்கி, ‘நீ விரைவின், வீர!
மைம்மலி குழலினாரை மரபினாற் கொணர்தி ‘என்ன,
செம்மை சேர் உள்ளத்து அண்ணல், கொணர்ந்தனன், சென்று மன்னோ.
ammoḻi iravu maintaṟku aṇṇaltāṉ uraippa, aṉṉāṉ
meymmai cēr aṉumaṉ taṉṉai nōkki, ‘nī viraiviṉ, vīra!
maimmali kuḻaliṉārai marapiṉāṟ koṇarti ‘eṉṉa,
cemmai cēr uḷḷattu aṇṇal, koṇarntaṉaṉ, ceṉṟu maṉṉō.
வரிசையின் வழாமை நோக்கி, மாருதி, மாதர் வெள்ளம்
கரை செயல் அரிய வண்ணம் கொணர்ந்தனன், கணத்தின் முன்னம்;
விரை செறி குழலினார், தம் வேந்தனை வணங்கி, பெண்மைக்கு
அரசியை ஐயனோடும் அடி இணை தொழுது நின்றார்.
varicaiyiṉ vaḻāmai nōkki, māruti, mātar veḷḷam
karai ceyal ariya vaṇṇam koṇarntaṉaṉ, kaṇattiṉ muṉṉam;
virai ceṟi kuḻaliṉār, tam vēntaṉai vaṇaṅki, peṇmaikku
araciyai aiyaṉōṭum aṭi iṇai toḻutu niṉṟār.
மங்கலம் முதலாய் உள்ள மரபினின் கலன்கள் யாவும்
அங்கு அவர் கொணர்ந்து, பெண்மைக்கு அரசியைத் தொழுதுசூழ,
நங்கையும் உவந்து, ‘வேறு ஓர் நவை இலை இனி மற்று என்றாள்;
பொங்கிய விமானம் தானும் மனமென எழுந்து போன.
maṅkalam mutalāy uḷḷa marapiṉiṉ kalaṉkaḷ yāvum
aṅku avar koṇarntu, peṇmaikku araciyait toḻutucūḻa,
naṅkaiyum uvantu, ‘vēṟu ōr navai ilai iṉi maṟṟu eṉṟāḷ;
poṅkiya vimāṉam tāṉum maṉameṉa eḻuntu pōṉa.
போதா விசும்பில் திகழ் புட்பகம் போதலோடும்,
சூது ஆர் முலைத்தோகையை நோக்கி, ‘முன் தோன்று சூழல்
கோதாவிரி; மற்று அதன் மாடு உயர் குன்று நின்னைப்
பேதாய்! பிரிவித்து உயர் பீழை பிணித்தது ‘என்றான்.
pōtā vicumpil tikaḻ puṭpakam pōtalōṭum,
cūtu ār mulaittōkaiyai nōkki, ‘muṉ tōṉṟu cūḻal
kōtāviri; maṟṟu ataṉ māṭu uyar kuṉṟu niṉṉaip
pētāy! pirivittu uyar pīḻai piṇittatu ‘eṉṟāṉ.
'சிரத்து வாச வண்டு அலம்பிடு தெரிவை! கேள் : இதுநீள்
தரத்து உவாசவர், வேள்வியர் தண்டகம்; அது தான்
வரத்து வாசவன் வணங்குறு சித்திர கூடம்;
பரத்துவாசனது உறைவிடம் இது ‘எனப் பகர்ந்தான்.
'cirattu vāca vaṇṭu alampiṭu terivai! kēḷ : itunīḷ
tarattu uvācavar, vēḷviyar taṇṭakam; atu tāṉ
varattu vācavaṉ vaṇaṅkuṟu cittira kūṭam;
parattuvācaṉatu uṟaiviṭam itu ‘eṉap pakarntāṉ.
மின்னை நோக்கி, அவ் வீரன் ஈது இயம்பிடும் வேலை
தன்னை நேர் இலா முனிவரன் உணர்ந்து, தன் அகத்தின்,
‘என்னை ஆளுடை நாயகன் எய்தினன் ‘என்னா,
துன்னு மாதவர் சூழ்தர, எதிர் கொள்வான், தொடர்ந்தான்
miṉṉai nōkki, av vīraṉ ītu iyampiṭum vēlai
taṉṉai nēr ilā muṉivaraṉ uṇarntu, taṉ akattiṉ,
‘eṉṉai āḷuṭai nāyakaṉ eytiṉaṉ ‘eṉṉā,
tuṉṉu mātavar cūḻtara, etir koḷvāṉ, toṭarntāṉ
ஆதபத்திரம், குண்டிகை, ஒரு கையின் அணைத்து,
போதம் முற்றிய தண்டு ஒரு கையினில் பொலிய,
மா தவப்பயன் உருவு கொண்டு எதிர் வருமாபோல்,
நீதி வித்தகன் நடந்தமை நோக்கினன், நெடியோன்.
ātapattiram, kuṇṭikai, oru kaiyiṉ aṇaittu,
pōtam muṟṟiya taṇṭu oru kaiyiṉil poliya,
mā tavappayaṉ uruvu koṇṭu etir varumāpōl,
nīti vittakaṉ naṭantamai nōkkiṉaṉ, neṭiyōṉ.
எண்பக, தினை அளவையும் கருணையோடு இசைந்த
நட்பு அகத்து இலா அரக்கரை நருக்கி, மா மேரு
விட்பு அகத்து உறை கோள் அரி எனப் பொலி வீரன்
புட்பகத்தினை வதிகென நினைந்தனன், புவியில்.
eṇpaka, tiṉai aḷavaiyum karuṇaiyōṭu icainta
naṭpu akattu ilā arakkarai narukki, mā mēru
viṭpu akattu uṟai kōḷ ari eṉap poli vīraṉ
puṭpakattiṉai vatikeṉa niṉaintaṉaṉ, puviyil.
உன்னும் மாத்திரத்து, உலகினை எடுத்து உம்பர் ஓங்கும்
பொன்னின் நாடு வந்து இழிந்தனெப் புட்பகம் தாழ,
என்னை ஆளுடை நாயகன், வல்லையின் எதிர் போய்,
பன்னு மாமறைத் தபோதனன் தாள்மிசைப் பணிந்தான்.
uṉṉum māttirattu, ulakiṉai eṭuttu umpar ōṅkum
poṉṉiṉ nāṭu vantu iḻintaṉep puṭpakam tāḻa,
eṉṉai āḷuṭai nāyakaṉ, vallaiyiṉ etir pōy,
paṉṉu māmaṟait tapōtaṉaṉ tāḷmicaip paṇintāṉ.
அடியின் வீழ்தலும், எடுத்து நல் ஆசியோடு அணைத்து
முடியை மோயினன் நின்றுழி, முளரி அம் கண்ணன்
சடில நீள் துகள் ஒழிதர, தனது கண் அருவி
நெடிய காதல் அம் கலசம் அது ஆட்டினன், நெடியோன்
aṭiyiṉ vīḻtalum, eṭuttu nal āciyōṭu aṇaittu
muṭiyai mōyiṉaṉ niṉṟuḻi, muḷari am kaṇṇaṉ
caṭila nīḷ tukaḷ oḻitara, taṉatu kaṇ aruvi
neṭiya kātal am kalacam atu āṭṭiṉaṉ, neṭiyōṉ
கருகும் வார்குழல் சனகியோடு இளவல் கைதொழுதே,
அருகு சார்தர, அருந்தவன் ஆசிகள் வழங்கி,
உருகு காதலின் ஒழுகு கண்ணீரினன், உவகை
பருகும் ஆர் அமிழ்து ஒத்து, உளம் களித்தனன், பரிவால்.
karukum vārkuḻal caṉakiyōṭu iḷaval kaitoḻutē,
aruku cārtara, aruntavaṉ ācikaḷ vaḻaṅki,
uruku kātaliṉ oḻuku kaṇṇīriṉaṉ, uvakai
parukum ār amiḻtu ottu, uḷam kaḷittaṉaṉ, parivāl.
வானரேசனும், வீடணக் குரிசிலும், மற்றை
ஏனை வீரரும், தொழும்தொறும் ஆசிகள் இயம்பி,
ஞான நாதனைத் திருவொடு நன்மனை கொணர்ந்தான்,
ஆன மாதவர் குழாத்தொடும் அருமறை புகன்றே.
vāṉarēcaṉum, vīṭaṇak kuricilum, maṟṟai
ēṉai vīrarum, toḻumtoṟum ācikaḷ iyampi,
ñāṉa nātaṉait tiruvoṭu naṉmaṉai koṇarntāṉ,
āṉa mātavar kuḻāttoṭum arumaṟai pukaṉṟē.
பன்ன சாலையுள் புகுந்து, நீடு அருச்சனை பலவும்
சொன்ன நீதியின் புரிந்து, பின் சூரியன் புதல்வன்
தன்னை நோக்கினன், பல் முறை கண்கள் நீர் ததும்ப,
பின் ஓர் வாசகம் உரைத்தனன், தபோதரின் பெரியோன்.
paṉṉa cālaiyuḷ pukuntu, nīṭu aruccaṉai palavum
coṉṉa nītiyiṉ purintu, piṉ cūriyaṉ putalvaṉ
taṉṉai nōkkiṉaṉ, pal muṟai kaṇkaḷ nīr tatumpa,
piṉ ōr vācakam uraittaṉaṉ, tapōtariṉ periyōṉ.
‘முனிவர் வானவர் மூவுலகத்து உளோர் யாரும்
துனி உழந்திடத் துயர்தரு கொடுமனத் தொழிலோர்
நனி மடிந்திட, அலகைகள் நாடகம் நடிப்ப,
குனியும் வார் சிலைக் குரிசிலே! என், இனிக் குணிப்பாம்?
‘muṉivar vāṉavar mūvulakattu uḷōr yārum
tuṉi uḻantiṭat tuyartaru koṭumaṉat toḻilōr
naṉi maṭintiṭa, alakaikaḷ nāṭakam naṭippa,
kuṉiyum vār cilaik kuricilē! eṉ, iṉik kuṇippām?
'விராதனும், கரனும், மானும், விறல் கெழு கவந்தன் தானும்,
மராமரம் ஏழும், வாலி மார்பமும், மகர நீரும்,
இராவணன் உரமும், கும்பகருணனது ஏற்றம் தானும்,
அராவு அரும் பகழி ஒன்றால் அழித்து, உலகு அளித்தாய் ஐய! ‘
'virātaṉum, karaṉum, māṉum, viṟal keḻu kavantaṉ tāṉum,
marāmaram ēḻum, vāli mārpamum, makara nīrum,
irāvaṇaṉ uramum, kumpakaruṇaṉatu ēṟṟam tāṉum,
arāvu arum pakaḻi oṉṟāl aḻittu, ulaku aḷittāy aiya! ‘
‘சித்திர கூடம் தீர்ந்து, தென்திசைத் தீமை தீர்த்திட்டு
இத்திசை அடைந்து எம் இல்லின் இறுத்தமை இறுதி ஆக
வித்தக! மறந்திலேன் யான் விருந்தினை ஆகி, எம்மோடு
இத்தினம் இருத்தி ‘என்றான் மறைகலின் இறுதி கண்டான்.
‘cittira kūṭam tīrntu, teṉticait tīmai tīrttiṭṭu
itticai aṭaintu em illiṉ iṟuttamai iṟuti āka
vittaka! maṟantilēṉ yāṉ viruntiṉai āki, emmōṭu
ittiṉam irutti ‘eṉṟāṉ maṟaikaliṉ iṟuti kaṇṭāṉ.
'கரதலம் அதனின் நீடு கார்முகம் வளைய வாங்கி,
சரத வானவர்கள் துன்பம் தணித்து உலகங்கள் தாங்கும்
மரகத மேனிச் செங்கண் வள்ளலே! வழுவா நீதிப்
பரதனது இயல்பும் இன்றே பணிக்குவன் கேட்டி ‘என்றான்.
'karatalam ataṉiṉ nīṭu kārmukam vaḷaiya vāṅki,
carata vāṉavarkaḷ tuṉpam taṇittu ulakaṅkaḷ tāṅkum
marakata mēṉic ceṅkaṇ vaḷḷalē! vaḻuvā nītip
parataṉatu iyalpum iṉṟē paṇikkuvaṉ kēṭṭi ‘eṉṟāṉ.
வியர்த்த மேனியன், விழிபொழி மழையன், மூவினையைச்
செயிர்த்த சிந்தையன், தெருமரல் உழந்து உழந்து அழிவான்,
அயர்த்து நோக்கினும் தென்திசை அன்றி வேறு அறியான்,
பயத்த துன்பமே உருவு கொண்டு என்னல் ஆம் படியான்.
viyartta mēṉiyaṉ, viḻipoḻi maḻaiyaṉ, mūviṉaiyaic
ceyirtta cintaiyaṉ, terumaral uḻantu uḻantu aḻivāṉ,
ayarttu nōkkiṉum teṉticai aṉṟi vēṟu aṟiyāṉ,
payatta tuṉpamē uruvu koṇṭu eṉṉal ām paṭiyāṉ.
'இந்தியம் களைந்து, இருங் கனி காய் நுகர்ந்து, இவுளிப்
பந்தி வந்த புல் பாயலான், பழம் பதி புகாது,
நந்தியம் பதி இருந்தனன், பரதன், நின் நாமம்
அந்தியும் பகல் அதனினும் மறப்பு இலன் ஆகி
'intiyam kaḷaintu, iruṅ kaṉi kāy nukarntu, ivuḷip
panti vanta pul pāyalāṉ, paḻam pati pukātu,
nantiyam pati iruntaṉaṉ, parataṉ, niṉ nāmam
antiyum pakal ataṉiṉum maṟappu ilaṉ āki
என்று உரைத்து, ‘அரக்கர் வேந்தன் இருபது என்று உரைக்கும் நீலக்
குன்று உரைத்தனைய தோளும், குலவரைக் குவடும் ஏய்க்கும்
என்று உரைத்தனைய மௌலித் தலை பத்தும் இறுத்த வீர!
நின்தனைப் பிரிந்தது உண்டே யான்? ‘என நிகழ்தினனால்.
eṉṟu uraittu, ‘arakkar vēntaṉ irupatu eṉṟu uraikkum nīlak
kuṉṟu uraittaṉaiya tōḷum, kulavaraik kuvaṭum ēykkum
eṉṟu uraittaṉaiya maulit talai pattum iṟutta vīra!
niṉtaṉaip pirintatu uṇṭē yāṉ? ‘eṉa nikaḻtiṉaṉāl.
‘மின்னை ஏய் உழையினானும் விரை மலர்த் தவிசினானும்
நின்னையே புகழ்தற்கு ஒத்த நீதி மாதவத்தின் மிக்கோய்!
உன்னையே வணங்கி உன்தன் அருள் சுமந்து உயர்ந்தேன்; மற்று இங்கு
என்னையே பொருவும் மைந்தர் யான் அலாது இல்லை ‘என்றான்.
‘miṉṉai ēy uḻaiyiṉāṉum virai malart taviciṉāṉum
niṉṉaiyē pukaḻtaṟku otta nīti mātavattiṉ mikkōy!
uṉṉaiyē vaṇaṅki uṉtaṉ aruḷ cumantu uyarntēṉ; maṟṟu iṅku
eṉṉaiyē poruvum maintar yāṉ alātu illai ‘eṉṟāṉ.
அவ் உரை புகலக் கேட்ட அறிவனும், அருளின் நோக்கி,
‘வெவ் அரம் பொருத வேலோய்! விளம்புகேன் கேட்டி வேண்டிற்று
எவ் வரம் எனினும் தந்தேன் இயம்புதி ‘எனலும், ஐயன்,
‘கவ்வை இன்று ஆகி வென்றி கவிக்குலம் பெற்று வாழ்க ‘.
av urai pukalak kēṭṭa aṟivaṉum, aruḷiṉ nōkki,
‘vev aram poruta vēlōy! viḷampukēṉ kēṭṭi vēṇṭiṟṟu
ev varam eṉiṉum tantēṉ iyamputi ‘eṉalum, aiyaṉ,
‘kavvai iṉṟu āki veṉṟi kavikkulam peṟṟu vāḻka ‘.
‘அரி இனம் சென்ற சென்ற அடவிகள் அனைத்தும், வானம்
சொரிதரு பருவம் போன்று, கிழங்கொடு கனிகாய் துன்றி,
விரிபுனல் செழுந்தேன் மிக்கு விளங்க என விளம்புக ‘என்றான்;
புரியும் மாதவனும், ‘அஃதே ஆக ‘எனப் புகன்றிட்டானால்.
‘ari iṉam ceṉṟa ceṉṟa aṭavikaḷ aṉaittum, vāṉam
coritaru paruvam pōṉṟu, kiḻaṅkoṭu kaṉikāy tuṉṟi,
viripuṉal ceḻuntēṉ mikku viḷaṅka eṉa viḷampuka ‘eṉṟāṉ;
puriyum mātavaṉum, ‘aḵtē āka ‘eṉap pukaṉṟiṭṭāṉāl.
அருந்தவன், ‘ஐய! நின்னொடு அனிக வெஞ் சேனைக்கு எல்லாம்
விருந்து இனிது அமைப்பென் ‘என்னா, விளங்கும் முத் தீயின் நாப்பண்
புரிந்து ஒர் ஆகுதியை ஈந்து புறப்படும் அளவில், போகம்
திருந்திய வான நாடு சேர வந்து இறுத்தது அன்றே.
aruntavaṉ, ‘aiya! niṉṉoṭu aṉika veñ cēṉaikku ellām
viruntu iṉitu amaippeṉ ‘eṉṉā, viḷaṅkum mut tīyiṉ nāppaṇ
purintu or ākutiyai īntu puṟappaṭum aḷavil, pōkam
tiruntiya vāṉa nāṭu cēra vantu iṟuttatu aṉṟē.
அரைசரே ஆதி ஆக, அடியவர் அந்தம் ஆக,
கரை செயல் அரிய போகம் துய்க்குமா கண்டு, இராமற்கு
அரைசியல் வழாமை நோக்கி அறுசுவை அமைக்கும் வேலை,
விரை செறி கமலக் கண்ணன், அனுமனை விளித்துச் சொன்னான்.
araicarē āti āka, aṭiyavar antam āka,
karai ceyal ariya pōkam tuykkumā kaṇṭu, irāmaṟku
araiciyal vaḻāmai nōkki aṟucuvai amaikkum vēlai,
virai ceṟi kamalak kaṇṇaṉ, aṉumaṉai viḷittuc coṉṉāṉ.
‘இன்று நாம்பதி ஏகுமுன் மாருதி! ஈண்டச்
சென்று தீது இன்மை செப்பி, அத் தீமையும் விலக்கி
நின்ற காலையின் வருதும் ‘என்று ஏயினன், நெடியோன்;
‘நன்று ‘எனா, அவன் மோதிரம் கைக்கொடு நடந்தான்.
‘iṉṟu nāmpati ēkumuṉ māruti! īṇṭac
ceṉṟu tītu iṉmai ceppi, at tīmaiyum vilakki
niṉṟa kālaiyiṉ varutum ‘eṉṟu ēyiṉaṉ, neṭiyōṉ;
‘naṉṟu ‘eṉā, avaṉ mōtiram kaikkoṭu naṭantāṉ.
தந்தை வேகமும், தனது நாயகன் தனிச்சிலையின்
முந்து சாயகக் கடுமையும், பிற்பட முடுகி,
சிந்தை பின்வரச் செல்பவன், குகற்கும் அச்சேயோன்
வந்த வாசகம் கூறி, மேல் வான்வழிப் போனான்.
tantai vēkamum, taṉatu nāyakaṉ taṉiccilaiyiṉ
muntu cāyakak kaṭumaiyum, piṟpaṭa muṭuki,
cintai piṉvarac celpavaṉ, kukaṟkum accēyōṉ
vanta vācakam kūṟi, mēl vāṉvaḻip pōṉāṉ.
இன்று இசைக்கு இடமாய இராகவன்
தென் திசைக் கருமச் செயல் செப்பினாம்;
அன்று இசைக்கும் அரிய அயோத்தியில்
நின்று இசைத்துள தன்மை நிகழ்த்துவாம்.
iṉṟu icaikku iṭamāya irākavaṉ
teṉ ticaik karumac ceyal ceppiṉām;
aṉṟu icaikkum ariya ayōttiyil
niṉṟu icaittuḷa taṉmai nikaḻttuvām.
நந்தியம் பதியின் தலை நாள் தொறும்
சந்தி இன்றி நிரந்தரம் தம் முனார்
பந்தி அம் கழல் பாதம் அருச்சியா
இந்தியங்களை வென்றிருந்தான் அரோ.
nantiyam patiyiṉ talai nāḷ toṟum
canti iṉṟi nirantaram tam muṉār
panti am kaḻal pātam arucciyā
intiyaṅkaḷai veṉṟiruntāṉ arō.
துன்பு உருக்கவும் சுற்றி உருக்கொணா
என்பு உருக்கும் தகைமையின் ஈட்டத்தான்
முன்பு உருக்கொண்டு ஒருவழி முற்றுறா
அன்பு உருக்கொண்டது ஆம் எனல் ஆகுவான்.
tuṉpu urukkavum cuṟṟi urukkoṇā
eṉpu urukkum takaimaiyiṉ īṭṭattāṉ
muṉpu urukkoṇṭu oruvaḻi muṟṟuṟā
aṉpu urukkoṇṭatu ām eṉal ākuvāṉ.
நினைக்கவும் தடங்கண் இணை நீர்வர
இனத்த தண்டலை நாட்டிருந்தேயும் அக்
கனத்த கந்தமும் காயும் கனிகளும்
வனத்த அல்ல அருந்தலில் வாழ்க்கையான்.
niṉaikkavum taṭaṅkaṇ iṇai nīrvara
iṉatta taṇṭalai nāṭṭiruntēyum ak
kaṉatta kantamum kāyum kaṉikaḷum
vaṉatta alla aruntalil vāḻkkaiyāṉ.
நோக்கின் தென்திசை அல்லது நோக்குறான்;
ஏக்குற்று ஏக்குற்று, ‘இரவி குலத்து உளான்
வாக்கில் பொய்யான்; வரும், வரும் ‘என்று உயிர்
போக்கிப் போக்கி, உழக்கும் பொருமலான்;
nōkkiṉ teṉticai allatu nōkkuṟāṉ;
ēkkuṟṟu ēkkuṟṟu, ‘iravi kulattu uḷāṉ
vākkil poyyāṉ; varum, varum ‘eṉṟu uyir
pōkkip pōkki, uḻakkum porumalāṉ;
உண்ணும் நீர்க்கும் உயிர்க்கும் உயிரவன்,
எண்ணும் கீர்த்தி இராமன், திருமுடி
மண்ணும் நீர்க்கு வரம்பு கண்டால் அன்றி
கண்ணின் நீர்க்கு ஒர் கரை எங்கும் காண்கிலான்.
uṇṇum nīrkkum uyirkkum uyiravaṉ,
eṇṇum kīrtti irāmaṉ, tirumuṭi
maṇṇum nīrkku varampu kaṇṭāl aṉṟi
kaṇṇiṉ nīrkku or karai eṅkum kāṇkilāṉ.
அனையன் ஆய பரதன் அலங்கலின்
புனையும் தம்முனார் பாதுகைப் பூசனை
நினையும் காலை நினைத்தனன் ஆம் அரோ
மனையின் வந்து அவன் எய்த மதித்தநாள்.
aṉaiyaṉ āya parataṉ alaṅkaliṉ
puṉaiyum tammuṉār pātukaip pūcaṉai
niṉaiyum kālai niṉaittaṉaṉ ām arō
maṉaiyiṉ vantu avaṉ eyta matittanāḷ.
யாண்டு வந்து இங்கு இறுக்கும் என்று எண்ணினான்,
‘மாண்ட சோதிட வாய்மைப் புலவரை
ஈண்டுக் கூய்த்தரு கென்ன, வந்து எய்தினார்,
‘ஆண்தகைக்கு இன்று அவதி ‘என்றார் அரோ.
yāṇṭu vantu iṅku iṟukkum eṉṟu eṇṇiṉāṉ,
‘māṇṭa cōtiṭa vāymaip pulavarai
īṇṭuk kūyttaru keṉṉa, vantu eytiṉār,
‘āṇtakaikku iṉṟu avati ‘eṉṟār arō.
என்ற போதத்து இராமன் வனத்திடைச்
சென்ற போதத்தது அவ் உரை செல்வத்தை
வென்ற போதத்த வீரனும் வீழ்ந்தனன்
கொன்ற போதத்து உயிர்ப்புக் குறைந்துளான்.
eṉṟa pōtattu irāmaṉ vaṉattiṭaic
ceṉṟa pōtattatu av urai celvattai
veṉṟa pōtatta vīraṉum vīḻntaṉaṉ
koṉṟa pōtattu uyirppuk kuṟaintuḷāṉ.
மீட்டு எழுந்து விரிந்த செந்தாமரைக்
காட்டை வென்று எழுகண் கலுழிப்புனல்
ஓட்ட உள்ளம் உயிரினை ஊசல் நின்று
ஆட்டவும் அவலத்து அழிந்தான் அரோ.
mīṭṭu eḻuntu virinta centāmaraik
kāṭṭai veṉṟu eḻukaṇ kaluḻippuṉal
ōṭṭa uḷḷam uyiriṉai ūcal niṉṟu
āṭṭavum avalattu aḻintāṉ arō.
‘எனக்கு இயம்பிய நாளும் என் இன்னலும்
தனைப் பயந்தவள் துன்பமும் தாங்கி அவ்
வனத்து வைகல் செய்யான்; வந்து அடுத்தது ஓர்
வினைக் கொடும்பகை உண்டு ‘என விம்மினான்.
‘eṉakku iyampiya nāḷum eṉ iṉṉalum
taṉaip payantavaḷ tuṉpamum tāṅki av
vaṉattu vaikal ceyyāṉ; vantu aṭuttatu ōr
viṉaik koṭumpakai uṇṭu ‘eṉa vimmiṉāṉ.
மூவகைத் திருமூர்த்தியர் ஆயினும்
பூவகத்தில் விசும்பில் புறத்தினில்
ஏவர் கிற்பர் எதிர்நிற்க என்னுடைச்
சேவகற்கு? என ஐயமும் தேறினான்.
mūvakait tirumūrttiyar āyiṉum
pūvakattil vicumpil puṟattiṉil
ēvar kiṟpar etirniṟka eṉṉuṭaic
cēvakaṟku? eṉa aiyamum tēṟiṉāṉ.
‘என்னை “இன்னும் அரசியல் இச்சையன்
அன்னன் ஆகின் அவன் அது கொள்க “ என்று
உன்னினான்கொல் உறுவது நோக்கினான்?
இன்னதே நலன் ‘என்று இருந்தான் அரோ.
‘eṉṉai “iṉṉum araciyal iccaiyaṉ
aṉṉaṉ ākiṉ avaṉ atu koḷka “ eṉṟu
uṉṉiṉāṉkol uṟuvatu nōkkiṉāṉ?
iṉṉatē nalaṉ ‘eṉṟu iruntāṉ arō.
‘அனைத்தும் அங்கு ஒன்றும் ஆயினும் ஆகுக;
வனத்து இருக்க : இவ் வையம் புகுதுக
நினைத்திருந்து நெடுந்துயர் மூழ்கிலேன்;
மனத்து மாசு என் உயிரோடும் வாங்குவேன்.
‘aṉaittum aṅku oṉṟum āyiṉum ākuka;
vaṉattu irukka : iv vaiyam pukutuka
niṉaittiruntu neṭuntuyar mūḻkilēṉ;
maṉattu mācu eṉ uyirōṭum vāṅkuvēṉ.
என்னப் பன்னி ‘இளவலை என் உழைத்
துன்னச் சொல்லுதிர் ‘என்னலும் தூதர்போய்
‘உன்னைக் கூயினன் உம்முன் ‘எனா முனம்
முன்னர்ச் சென்றனன் மூவர்க்கும் பின் உளான்.
eṉṉap paṉṉi ‘iḷavalai eṉ uḻait
tuṉṉac collutir ‘eṉṉalum tūtarpōy
‘uṉṉaik kūyiṉaṉ ummuṉ ‘eṉā muṉam
muṉṉarc ceṉṟaṉaṉ mūvarkkum piṉ uḷāṉ.
தொழுது நின்ற தன் தம்பியைத் தோய்கணீர்
எழுது மார்பகத்து இறுகத் தழுவினான்
அழுது, ‘வேண்டுவது உண்டு ஐய! அவ் வரம்,
பழுது இல் வாய்மையினாய்! தரற்பாற்று ‘என்றான்.
toḻutu niṉṟa taṉ tampiyait tōykaṇīr
eḻutu mārpakattu iṟukat taḻuviṉāṉ
aḻutu, ‘vēṇṭuvatu uṇṭu aiya! av varam,
paḻutu il vāymaiyiṉāy! taraṟpāṟṟu ‘eṉṟāṉ.
“‘என்னது ஆகும்கொல் அவ் வரம்? ” என்றியேல்
சொன்ன நாளில் இராகவன் தோன்றிலன்;
மின்னு தீயிடை யான் இனி வீடுவென்;
மன்னன் ஆதி; என் சொல்லை மறாது ‘என்றான்.
“‘eṉṉatu ākumkol av varam? ” eṉṟiyēl
coṉṉa nāḷil irākavaṉ tōṉṟilaṉ;
miṉṉu tīyiṭai yāṉ iṉi vīṭuveṉ;
maṉṉaṉ āti; eṉ collai maṟātu ‘eṉṟāṉ.
கேட்ட தோன்றல் கிளர்தடக் கைகளால்
தோட்ட தன் செவி பொத்தி துணுக்குறா
ஊட்டு நஞ்சம் உண்டான் ஒத்து உயங்கினான்;
நாட்டமும் மனமும் நடுங்கா நின்றான்.
kēṭṭa tōṉṟal kiḷartaṭak kaikaḷāl
tōṭṭa taṉ cevi potti tuṇukkuṟā
ūṭṭu nañcam uṇṭāṉ ottu uyaṅkiṉāṉ;
nāṭṭamum maṉamum naṭuṅkā niṉṟāṉ.
விழுந்து, மேக்கு உயர் விம்மலன், வெய்து உயிர்த்து,
எழுந்து, ‘நான் உனக்கு என்ன பிழைத்துளேன்?
அழுந்து துன்பத்தினாய்! ‘ என்று அரற்றினான்
கொழுந்து விட்டு நிமிர்கின்ற கோபத்தான்.
viḻuntu, mēkku uyar vimmalaṉ, veytu uyirttu,
eḻuntu, ‘nāṉ uṉakku eṉṉa piḻaittuḷēṉ?
aḻuntu tuṉpattiṉāy! ‘ eṉṟu araṟṟiṉāṉ
koḻuntu viṭṭu nimirkiṉṟa kōpattāṉ.
கானாள நிலமகளைக் கைவிட்டுப் போனானைக்
காத்துப் பின்பு
போனானும் ஒருதம்பி; “போனவன்தான் வரும்
அவதி போயிற்று “ என்னா
ஆனாத எரிபுக என்று அமைவானும் ஒருதம்பி;
அயலே நாணாது,
யான் ஆம் இவ் அரசு ஆள்வென்? என்னே, இவ்
அரசாட்சி! இனிதே அம்மா
kāṉāḷa nilamakaḷaik kaiviṭṭup pōṉāṉaik
kāttup piṉpu
pōṉāṉum orutampi; “pōṉavaṉtāṉ varum
avati pōyiṟṟu “ eṉṉā
āṉāta eripuka eṉṟu amaivāṉum orutampi;
ayalē nāṇātu,
yāṉ ām iv aracu āḷveṉ? eṉṉē, iv
aracāṭci! iṉitē ammā
“‘மன்னின்பின் வளநகரம் புக்கிருந்து
வாழ்ந்தானே, பரதன் என்னும்
சொல்நிற்கும் ‘‘ என்று அஞ்சி, புறத்து இருந்தும்
அருந்தவமே தொடங்கினாயே!
“என்னின்பின் இவன் உளனாம் “ என்றே பின்
அடிமையுனக்கு இருந்த தேனும்
உன்னின்பின் இருந்ததுவும் ஒருகுடைக்கீழ்
இருந்ததுவும் ஒக்கும் என்றான்.
“‘maṉṉiṉpiṉ vaḷanakaram pukkiruntu
vāḻntāṉē, parataṉ eṉṉum
colniṟkum ‘‘ eṉṟu añci, puṟattu iruntum
aruntavamē toṭaṅkiṉāyē!
“eṉṉiṉpiṉ ivaṉ uḷaṉām “ eṉṟē piṉ
aṭimaiyuṉakku irunta tēṉum
uṉṉiṉpiṉ iruntatuvum orukuṭaikkīḻ
iruntatuvum okkum eṉṟāṉ.
முத்து உருக் கொண்டு அமைந்தனைய முழுவெள்ளிக்
கொழுநிறத்து, முளரிச் செங்கண்,
சத்துருக்கன் அஃது உரைப்ப, அவன் இங்குத் தாழ்க்கின்ற
தன்மை, யான் இங்கு
ஒத்திருக்கலால் அன்றே? உலந்ததன் பின் இவ்வுலகை
உலைய ஒட்டான்;
அத்திருக்கும் கெடும்; உடனே புகுந்து ஆளும் அரசு;
எரிபோய் அமைக்க ‘என்றான்
muttu uruk koṇṭu amaintaṉaiya muḻuveḷḷik
koḻuniṟattu, muḷaric ceṅkaṇ,
catturukkaṉ aḵtu uraippa, avaṉ iṅkut tāḻkkiṉṟa
taṉmai, yāṉ iṅku
ottirukkalāl aṉṟē? ulantataṉ piṉ ivvulakai
ulaiya oṭṭāṉ;
attirukkum keṭum; uṭaṉē pukuntu āḷum aracu;
eripōy amaikka ‘eṉṟāṉ
அப்பொழுதின் இவ் உரை சென்று, அயோத்தியினில்
இசைத்தலுமே, அரியை ஈன்ற
ஒப்பு எழுத ஒண்ணாத கற்புடையாள், வயிறு புடைத்து,
அலமந்து ஏங்கி
‘இப்பொழுதே உலகு இறக்கும், யாக்கையினை முடித்து
ஒழிந்தால், மகனே! ‘என்னா,
வெப்பு எழுதினால் அன்ன மெலிவுடையாள் கடிது ஓடி,
விலக்க வந்தாள்.
appoḻutiṉ iv urai ceṉṟu, ayōttiyiṉil
icaittalumē, ariyai īṉṟa
oppu eḻuta oṇṇāta kaṟpuṭaiyāḷ, vayiṟu puṭaittu,
alamantu ēṅki
‘ippoḻutē ulaku iṟakkum, yākkaiyiṉai muṭittu
oḻintāl, makaṉē! ‘eṉṉā,
veppu eḻutiṉāl aṉṉa melivuṭaiyāḷ kaṭitu ōṭi,
vilakka vantāḷ.
மந்திரியர், தந்திரியர், வளநகரத்தவர்,
மறையோர், மற்றும் சுற்றச்
சுந்தரியர் எனைப்பலரும் கைதலையில் பெய்து
இரங்கித் தொடர்ந்து செல்ல,
இந்திரனே முதலாய இமையவரும் முனிவரரும்
இறைஞ்சி ஏத்த,
அந்தர மங்கையர் வணங்க, அழுது அரற்றி, பரதனை
வந்து அடைந்தார் அன்றே.
mantiriyar, tantiriyar, vaḷanakarattavar,
maṟaiyōr, maṟṟum cuṟṟac
cuntariyar eṉaippalarum kaitalaiyil peytu
iraṅkit toṭarntu cella,
intiraṉē mutalāya imaiyavarum muṉivararum
iṟaiñci ētta,
antara maṅkaiyar vaṇaṅka, aḻutu araṟṟi, parataṉai
vantu aṭaintār aṉṟē.
விரி அமைத்த நெடு வேணி புறத்து அசைந்து
வீழ்ந்து அசைய மேனி தள்ள,
எரியமைக்கும் மயானத்தை எய்துகின்ற காதலனை
இடையே வந்து,
சொரிவு அமைப்பது அரிது ஆய மழைக் கண்ணாள்
தொடருதலும், துணுக்கம் எய்தா,
பரிவு அமைந்த திருமனத்தான் அடிதொழுதான்; அவள்புகுந்து
பற்றிக் கொண்டாள்.
viri amaitta neṭu vēṇi puṟattu acaintu
vīḻntu acaiya mēṉi taḷḷa,
eriyamaikkum mayāṉattai eytukiṉṟa kātalaṉai
iṭaiyē vantu,
corivu amaippatu aritu āya maḻaik kaṇṇāḷ
toṭarutalum, tuṇukkam eytā,
parivu amainta tirumaṉattāṉ aṭitoḻutāṉ; avaḷpukuntu
paṟṟik koṇṭāḷ.
'‘மன் இழைத்ததும் மைந்தன் இழைத்ததும்
முன் இழைத்த விதியின் முயற்சியால்;
பின் இழைத்ததும் எண்ணில் அப் பெற்றியால்;
என் இழைத்தனை என்மகனே? ‘என்றாள்.
'‘maṉ iḻaittatum maintaṉ iḻaittatum
muṉ iḻaitta vitiyiṉ muyaṟciyāl;
piṉ iḻaittatum eṇṇil ap peṟṟiyāl;
eṉ iḻaittaṉai eṉmakaṉē? ‘eṉṟāḷ.
‘நீ இது எண்ணினையேல் நெடு நாடு எரி
பாயும்; மன் அருஞ் சேனையும் பாயுமால்;
தாயர் எம் அளவு அன்று; தனி அறம்
தீயின் விழும்; உலகும் திரியுமால்.
‘nī itu eṇṇiṉaiyēl neṭu nāṭu eri
pāyum; maṉ aruñ cēṉaiyum pāyumāl;
tāyar em aḷavu aṉṟu; taṉi aṟam
tīyiṉ viḻum; ulakum tiriyumāl.
‘தரும நீதியின் தன் பயன் ஆவது உன்
கருமமே அன்றிக் கண்டிலம் கண்களால்;
அருமை ஒன்றும் உணர்ந்திலை; ஐய! நின்
பெருமை ஊழி திரியினும் பேருமோ?
‘taruma nītiyiṉ taṉ payaṉ āvatu uṉ
karumamē aṉṟik kaṇṭilam kaṇkaḷāl;
arumai oṉṟum uṇarntilai; aiya! niṉ
perumai ūḻi tiriyiṉum pērumō?
‘எண் இல் கோடி இராமர்கள் என்னினும்
அண்ணல் நின் அருளுக்கு அருகு ஆவரோ?
புண்ணியம் எனும் நின் உயிர் போயினால்
மண்ணும் வானும் உயிர்களும் வாழுமோ?
‘eṇ il kōṭi irāmarkaḷ eṉṉiṉum
aṇṇal niṉ aruḷukku aruku āvarō?
puṇṇiyam eṉum niṉ uyir pōyiṉāl
maṇṇum vāṉum uyirkaḷum vāḻumō?
'இன்று வந்திலனே எனின், நாளையே
ஒன்றும் வந்து, உனை; உன்னி, உரைத்த சொல்
பின்றும் என்று உணரேல்; பிழைத்தான் எனின்,
பொன்றும் தன்மை புகுந்தது போய் ‘என்றாள்.
'iṉṟu vantilaṉē eṉiṉ, nāḷaiyē
oṉṟum vantu, uṉai; uṉṉi, uraitta col
piṉṟum eṉṟu uṇarēl; piḻaittāṉ eṉiṉ,
poṉṟum taṉmai pukuntatu pōy ‘eṉṟāḷ.
‘ஒருவன் மாண்டனன் என்று கொண்டு ஊழிவாழ்
பெருநிலத்துப் பெறல் அரும் இன் உயிர்க்
கருவும் மாண்டு அறக் காணுதியோ? கலைத்
தருமம் நீ அலது இல் எனும் தன்மையாய்!
‘oruvaṉ māṇṭaṉaṉ eṉṟu koṇṭu ūḻivāḻ
perunilattup peṟal arum iṉ uyirk
karuvum māṇṭu aṟak kāṇutiyō? kalait
tarumam nī alatu il eṉum taṉmaiyāy!
“‘இறக்கையும் சிலர் ஏகலும் மோகத்தால்
பிறக்கையும் கடன் “ என்று பின் பாசத்தை
மறக்கை காண் மகனே! வலி ஆவதும்
துறக்கை தானும் என்றாள் மனம் தூய்மையாள்.
“‘iṟakkaiyum cilar ēkalum mōkattāl
piṟakkaiyum kaṭaṉ “ eṉṟu piṉ pācattai
maṟakkai kāṇ makaṉē! vali āvatum
tuṟakkai tāṉum eṉṟāḷ maṉam tūymaiyāḷ.
“‘மைந்தன் என்னை மறுத்து உரைத்தான் ” எனல்;
எந்தை மெய்ம்மையும் இக்குலச் செம்மையும்
நைந்து போக உயிர்நிலை நச்சிலேன்;
முந்து செய்த சபதம் முடிப்பன் ஆல்.
“‘maintaṉ eṉṉai maṟuttu uraittāṉ ” eṉal;
entai meymmaiyum ikkulac cemmaiyum
naintu pōka uyirnilai naccilēṉ;
muntu ceyta capatam muṭippaṉ āl.
‘யானும் மெய்யினுக்கு இன் உயிர் ஈந்துபோய்
வானுள் எய்திய மன்னவன் மைந்தனால்;
கானுள் எய்திய காகுத்தற்கே கடன்?
ஏனையோர்க்கு இது இழுக்கு இல் வழக்கு அன்றோ?
‘yāṉum meyyiṉukku iṉ uyir īntupōy
vāṉuḷ eytiya maṉṉavaṉ maintaṉāl;
kāṉuḷ eytiya kākuttaṟkē kaṭaṉ?
ēṉaiyōrkku itu iḻukku il vaḻakku aṉṟō?
தாய் சொல் கேட்டலும், தந்தைசொல் கேட்டலும்,
பாசத்து அன்பினைப் பற்று அற நீக்கலும்,
ஈசற்கே கடன்; யான் அஃது இழைக்கிலேன்;
மாசு அற்றேன் இது, காட்டுவென், மாண்டு என்றான்.
tāy col kēṭṭalum, tantaicol kēṭṭalum,
pācattu aṉpiṉaip paṟṟu aṟa nīkkalum,
īcaṟkē kaṭaṉ; yāṉ aḵtu iḻaikkilēṉ;
mācu aṟṟēṉ itu, kāṭṭuveṉ, māṇṭu eṉṟāṉ.
என்று தீயினை எய்தி இரைத்து எழுந்து
ஒன்று பூசலிடும் உலகோர் உடன்
நின்று பூசனை செய்கின்ற நேசற்கு
குன்று போல் நெடு மாருதி கூடினான்.
eṉṟu tīyiṉai eyti iraittu eḻuntu
oṉṟu pūcaliṭum ulakōr uṭaṉ
niṉṟu pūcaṉai ceykiṉṟa nēcaṟku
kuṉṟu pōl neṭu māruti kūṭiṉāṉ.
அய்யன் வந்தனன்; ஆரியன் வந்தனன்;
மெய்யின் மெய் அன்ன நின் உயிர் வீடினால்
உய்யுமே அவன்? என்று உரைத்து உள்புகா
கய்யினால் எரியைக் கரி ஆக்கினான்.
ayyaṉ vantaṉaṉ; āriyaṉ vantaṉaṉ;
meyyiṉ mey aṉṉa niṉ uyir vīṭiṉāl
uyyumē avaṉ? eṉṟu uraittu uḷpukā
kayyiṉāl eriyaik kari ākkiṉāṉ.
ஆக்கி மற்று அவன் ஆய்மலர்த் தாள்களைத்
தாக்கத் தன்தலை தாழ்த்து வணங்கி கை
வாக்கின் கூடப் புதைத்து ‘ஒருமாற்றம் நீ
தூக்கிக் கொள்ளத் தகும் ‘எனச் சொல்லினான்.
ākki maṟṟu avaṉ āymalart tāḷkaḷait
tākkat taṉtalai tāḻttu vaṇaṅki kai
vākkiṉ kūṭap putaittu ‘orumāṟṟam nī
tūkkik koḷḷat takum ‘eṉac colliṉāṉ.
‘இன்னம் நாழிகை எண் ஐந்து உளது ஐய!
உன்னை முன்னம் வந்து எய்த உரைத்த நாள்;
இன்னது இல்லை எனின் அடி நாயினேன்
முன்னம் வீழ்ந்து இவ் எரியில் முடிவெனால்.
‘iṉṉam nāḻikai eṇ aintu uḷatu aiya!
uṉṉai muṉṉam vantu eyta uraitta nāḷ;
iṉṉatu illai eṉiṉ aṭi nāyiṉēṉ
muṉṉam vīḻntu iv eriyil muṭiveṉāl.
ஒன்றுதான் உளது; உன் அடியேன் சொலால்
நின்று தாழ்த்து அருள் நேமிச் சுடர் குணக்
குன்று தோன்றளவும்; இது குன்று மேல்
பொன்று நீ இவ் அனலினில் பொய்யிலாய்.
oṉṟutāṉ uḷatu; uṉ aṭiyēṉ colāl
niṉṟu tāḻttu aruḷ nēmic cuṭar kuṇak
kuṉṟu tōṉṟaḷavum; itu kuṉṟu mēl
poṉṟu nī iv aṉaliṉil poyyilāy.
‘எங்கள் நாயகற்கு இன் அமுது ஈகுவான்
பங்கயத்துப் பரத்துவன் வேண்டலால்
அங்கு வைகினன் அல்லது தாழ்க்குமோ?
இங்கண் நல்லது ஒன்று இன்னமும் கேட்டியால்.
‘eṅkaḷ nāyakaṟku iṉ amutu īkuvāṉ
paṅkayattup parattuvaṉ vēṇṭalāl
aṅku vaikiṉaṉ allatu tāḻkkumō?
iṅkaṇ nallatu oṉṟu iṉṉamum kēṭṭiyāl.
‘அண்டர் நாதன் அருளின் அளித்துளது
உண்டு ஒர் பேர் அடையாளம்; உனக்கு அது
கொண்டு வந்தனென்; கோதறு சிந்தையாய்!
கண்டு கொண்டு அருள்வாய் ‘எனக் காட்டினான்.
‘aṇṭar nātaṉ aruḷiṉ aḷittuḷatu
uṇṭu or pēr aṭaiyāḷam; uṉakku atu
koṇṭu vantaṉeṉ; kōtaṟu cintaiyāy!
kaṇṭu koṇṭu aruḷvāy ‘eṉak kāṭṭiṉāṉ.
காட்டிய மோதிரம் கண்ணில் காண்டலும்
ஊட்டிய வல்விடம் உற்று முற்றுவார்க்கு
ஊட்டிய நல் மருந்து ஒத்ததாம் அரோ
ஈட்டிய உலகுக்கும் இளைய வேந்தற்கும்.
kāṭṭiya mōtiram kaṇṇil kāṇṭalum
ūṭṭiya valviṭam uṟṟu muṟṟuvārkku
ūṭṭiya nal maruntu ottatām arō
īṭṭiya ulakukkum iḷaiya vēntaṟkum.
அழுகின்ற வாய் எலாம் ஆர்த்து எழுந்தன
விழுகின்ற கண் எலாம் வெள்ளம் மாறின;
உழுகின்ற தலை எலாம் உயர்ந்து எழுந்தன;
தொழுகின்ற கை எலாம் காலின் தோன்றலை.
aḻukiṉṟa vāy elām ārttu eḻuntaṉa
viḻukiṉṟa kaṇ elām veḷḷam māṟiṉa;
uḻukiṉṟa talai elām uyarntu eḻuntaṉa;
toḻukiṉṟa kai elām kāliṉ tōṉṟalai.
மோதிரம் வாங்கி தன்முகத்தின்மேல் அணைத்து
‘ஆதரம் பெறுவதற்கு ஆக்கையோ? ‘எனா
ஓதினர் நாண் உற ஓங்கினான் தொழும்
தூதனை முறை முறை தொழுது துள்ளுவான்.
mōtiram vāṅki taṉmukattiṉmēl aṇaittu
‘ātaram peṟuvataṟku ākkaiyō? ‘eṉā
ōtiṉar nāṇ uṟa ōṅkiṉāṉ toḻum
tūtaṉai muṟai muṟai toḻutu tuḷḷuvāṉ.
ஆதி வெந்துயர் அல்லால் அருந்தல் இன்மையால்
ஊதுறப் பறப்பதாய் உலர்ந்த யாக்கை போய்
‘ஏதிலன் ஒருவன்கொல் ‘என்னல் ஆயது;
மாதிரம் வளர்ந்தன வயிரத் தோள்களே.
āti ventuyar allāl aruntal iṉmaiyāl
ūtuṟap paṟappatāy ularnta yākkai pōy
‘ētilaṉ oruvaṉkol ‘eṉṉal āyatu;
mātiram vaḷarntaṉa vayirat tōḷkaḷē.
அழும்; நகும்; அனுமனை ஆழிக் கைகளால்
தொழும்; எழும்; துள்ளும்; வெங் களி துளக்கலால்,
விழும் அழிந்து; ஏங்கும்; போய் வீங்கும்; வேர்க்கும்; அக்
குழுவொடும் குனிக்கும்; தன் தடக்கை கொட்டுமால்.
aḻum; nakum; aṉumaṉai āḻik kaikaḷāl
toḻum; eḻum; tuḷḷum; veṅ kaḷi tuḷakkalāl,
viḻum aḻintu; ēṅkum; pōy vīṅkum; vērkkum; ak
kuḻuvoṭum kuṉikkum; taṉ taṭakkai koṭṭumāl.
‘ஆடுமின் ஆடுமின்! ‘என்னும்; ‘ஐயன்பால்
ஓடுமின் ஓடுமின்! ‘என்னும்; ‘ஓங்கு இசை
பாடுமின் பாடுமின்! ‘என்னும்; பாவிகாள்!
‘சூடுமின் சூடுமின் தூதன் தாள்! ‘எனும்.
‘āṭumiṉ āṭumiṉ! ‘eṉṉum; ‘aiyaṉpāl
ōṭumiṉ ōṭumiṉ! ‘eṉṉum; ‘ōṅku icai
pāṭumiṉ pāṭumiṉ! ‘eṉṉum; pāvikāḷ!
‘cūṭumiṉ cūṭumiṉ tūtaṉ tāḷ! ‘eṉum.
‘வஞ்சனை இயற்றிய மாயக் கைகையார்
துஞ்சுவர் இனி ‘எனத் தோளைக் கொட்டுமால்;
குஞ்சித அடிகள் மண்டலங்கள் கூடுற
அஞ்சனக் குன்றின் நின்று ஆடும் பாடுமால்.
‘vañcaṉai iyaṟṟiya māyak kaikaiyār
tuñcuvar iṉi ‘eṉat tōḷaik koṭṭumāl;
kuñcita aṭikaḷ maṇṭalaṅkaḷ kūṭuṟa
añcaṉak kuṉṟiṉ niṉṟu āṭum pāṭumāl.
வேதியர்தமைத் தொழும்; வேந்தரைத் தொழும்;
தாதியர் தமைத் தொழும்; தன்னைத் தான் தொழும்;
ஏதும் ஒன்று உணர்குறாது இருக்கும்; நிற்குமால்;
காதல் என்றதுவும் ஓர் கள்ளில் தோற்றிற்றே.
vētiyartamait toḻum; vēntarait toḻum;
tātiyar tamait toḻum; taṉṉait tāṉ toḻum;
ētum oṉṟu uṇarkuṟātu irukkum; niṟkumāl;
kātal eṉṟatuvum ōr kaḷḷil tōṟṟiṟṟē.
அத்திறத்து ஆண்தகை அனுமன் தன்னை ‘நீ
எத்திறத்தாய்? எமக்கு இயம்பி ஈதியால்!
முத் திறத்தவருளே ஒருவன் மூர்த்தியை
ஒத்திருந்தாய் என உணர்கின்றேன் ‘என்றான்.
attiṟattu āṇtakai aṉumaṉ taṉṉai ‘nī
ettiṟattāy? emakku iyampi ītiyāl!
mut tiṟattavaruḷē oruvaṉ mūrttiyai
ottiruntāy eṉa uṇarkiṉṟēṉ ‘eṉṟāṉ.
மறையவர் வடிவு கொண்டு அணுக வந்தனை;
இறைவரில் ஒருவன் என்று எண்ணுகின்றனென்;
“துறை எனக்கு யாது எனச் சொல்லு, சொல்! “ என்றான்;
அறை கழல் அனுமனும் அறியக் கூறுவான்.
maṟaiyavar vaṭivu koṇṭu aṇuka vantaṉai;
iṟaivaril oruvaṉ eṉṟu eṇṇukiṉṟaṉeṉ;
“tuṟai eṉakku yātu eṉac collu, col! “ eṉṟāṉ;
aṟai kaḻal aṉumaṉum aṟiyak kūṟuvāṉ.
காற்றினுக்கு அரசன்பால் கவிக் குலத்தினுள்
நோற்றுளாள் வயிற்றின் வந்து உதித்து, நும்முனாற்கு
ஏற்றிலா அடித்தொழில் ஏவலாள் ஆனேன்;
மாற்றினென் உரு, ஒரு குரங்கு, மன்ன! யான்.
kāṟṟiṉukku aracaṉpāl kavik kulattiṉuḷ
nōṟṟuḷāḷ vayiṟṟiṉ vantu utittu, nummuṉāṟku
ēṟṟilā aṭittoḻil ēvalāḷ āṉēṉ;
māṟṟiṉeṉ uru, oru kuraṅku, maṉṉa! yāṉ.
‘அடித்தொழில் நாயினேன் அருப்ப யாக்கையைக்
கடித்தடந் தாமரைக் கண்ணின் நோக்கு ‘எனா
பிடித்த பொய் உருவினைப் பெயர்த்து நீக்கினான்
முடித்தலம் வானவர் நோக்கின் முந்துவான்.
‘aṭittoḻil nāyiṉēṉ aruppa yākkaiyaik
kaṭittaṭan tāmaraik kaṇṇiṉ nōkku ‘eṉā
piṭitta poy uruviṉaip peyarttu nīkkiṉāṉ
muṭittalam vāṉavar nōkkiṉ muntuvāṉ.
வெஞ்சிலை இருவரும் விரிஞ்சன் மைந்தனும்
‘எஞ்சல் இல் அதிசயம் இது’என்று எண்ணினார்;
துஞ்சிலது ஆயினும் சேனை துண்ணென
அஞ்சினது அஞ்சனை சிறுவன் ஆக்கையால்.
veñcilai iruvarum viriñcaṉ maintaṉum
‘eñcal il aticayam itu’eṉṟu eṇṇiṉār;
tuñcilatu āyiṉum cēṉai tuṇṇeṉa
añciṉatu añcaṉai ciṟuvaṉ ākkaiyāl.
‘ஈங்கு நின்று யாம் உனக்கு இசைத்த மாற்றம் அத்
தூங்கு இருங் குண்டலச் செவியின் சூழ்வர
ஓங்கல ஆதலின் உலப்பு இல் யாக்கையை
வாங்குதி விரைந்து ‘என மன்னன் வேண்டினான்.
‘īṅku niṉṟu yām uṉakku icaitta māṟṟam at
tūṅku iruṅ kuṇṭalac ceviyiṉ cūḻvara
ōṅkala ātaliṉ ulappu il yākkaiyai
vāṅkuti viraintu ‘eṉa maṉṉaṉ vēṇṭiṉāṉ.
சுருக்கிய உருவனாத் தொழுது முன் நின்ற
அருக்கன் மாணாக்கனுக்கு ஐயன் அன்பினால்
பொருக்கென நிதியமும் புனை பொன் பூண்களின்
வருக்கமும் வரம்பு இல நனி வழங்கினான்.
curukkiya uruvaṉāt toḻutu muṉ niṉṟa
arukkaṉ māṇākkaṉukku aiyaṉ aṉpiṉāl
porukkeṉa nitiyamum puṉai poṉ pūṇkaḷiṉ
varukkamum varampu ila naṉi vaḻaṅkiṉāṉ.
கோவொடு தூசு நல் குல மணிக்குலம்
மாவொடு கரிக்குலம் வாவு தேர் இனம்
தாவு நீர் உடுத்த நல் தரணி தன்னுடன்
ஏவரும் சிலை வலான் யாவும் நல்கினான்.
kōvoṭu tūcu nal kula maṇikkulam
māvoṭu karikkulam vāvu tēr iṉam
tāvu nīr uṭutta nal taraṇi taṉṉuṭaṉ
ēvarum cilai valāṉ yāvum nalkiṉāṉ.
இளவலை, “‘அண்ணலுக்கு எதிர் கொள்க “ என்று, நம்
வளைமதில் அயோத்தியில் வாழும் மக்களை,
“கிளையொடும் ஏகு “ எனக் கிளத்தி, எங்கணும்
அளை ஒலி முரசு இனம் அறைவிப்பாய் ‘என்றான்.
iḷavalai, “‘aṇṇalukku etir koḷka “ eṉṟu, nam
vaḷaimatil ayōttiyil vāḻum makkaḷai,
“kiḷaiyoṭum ēku “ eṉak kiḷatti, eṅkaṇum
aḷai oli muracu iṉam aṟaivippāy ‘eṉṟāṉ.
“‘தோரணம் நட்டு மேல்துகில் பொதிந்து நல்
பூரணப் பொற்குடம் பொலிய வைத்து நீள்
வாரணம் இவுளி தேர் வரிசைதான் வழாச்
சீரணி அணிக! “ எனச் செப்புவாய் ‘என்றான்.
“‘tōraṇam naṭṭu mēltukil potintu nal
pūraṇap poṟkuṭam poliya vaittu nīḷ
vāraṇam ivuḷi tēr varicaitāṉ vaḻāc
cīraṇi aṇika! “ eṉac ceppuvāy ‘eṉṟāṉ.
‘பரத்துவன் உறைவிடத்து அளவும், பைம்பொன் நீள்
சிரத்தொகை மதில் புறத்து இறுதி சேர்தர,
வரத்தகு தரள மென் பந்தர் வைத்து, வான்
புரத்தையும் புதுக்குமா புகறி, போய் ‘என்றான்
‘parattuvaṉ uṟaiviṭattu aḷavum, paimpoṉ nīḷ
cirattokai matil puṟattu iṟuti cērtara,
varattaku taraḷa meṉ pantar vaittu, vāṉ
purattaiyum putukkumā pukaṟi, pōy ‘eṉṟāṉ
என்றலும் அவனடி இறைஞ்சி ஏகி, அக்
குன்று உறழ் வரிசிலைக் குவவுத் தோளினான்,
நன்று உணர் கேள்வியன், நவை இல் செய்கையன்,
தன்துணைச் சுமந்திரற்கு அறியச் சாற்றினான்.
eṉṟalum avaṉaṭi iṟaiñci ēki, ak
kuṉṟu uṟaḻ varicilaik kuvavut tōḷiṉāṉ,
naṉṟu uṇar kēḷviyaṉ, navai il ceykaiyaṉ,
taṉtuṇaic cumantiraṟku aṟiyac cāṟṟiṉāṉ.
அவ்வுரை கேட்டலும் அறிவின் வேலையான்
கவ்வை இல் அன்பினில் களிக்கும் சிந்தையான்
‘வெவ் வெயில் புரைமணி வீதி எங்கணும்
எவ்வம் இன்று அறை பறை எற்றுக ‘என்றிட.
avvurai kēṭṭalum aṟiviṉ vēlaiyāṉ
kavvai il aṉpiṉil kaḷikkum cintaiyāṉ
‘vev veyil puraimaṇi vīti eṅkaṇum
evvam iṉṟu aṟai paṟai eṟṟuka ‘eṉṟiṭa.
‘வானையும் திசையையும் கடந்த வான்புகழ்க்
கோனை இன்று எதிர்கொள்வான் கோல மாநகர்த்
தானையும் அரசரும் எழுகதான் ‘என
யானையில் வள்ளுவர் முரசம் எற்றினார்.
‘vāṉaiyum ticaiyaiyum kaṭanta vāṉpukaḻk
kōṉai iṉṟu etirkoḷvāṉ kōla mānakart
tāṉaiyum aracarum eḻukatāṉ ‘eṉa
yāṉaiyil vaḷḷuvar muracam eṟṟiṉār.
முரைசொலி கேட்டலும் முழங்கு மாநகர்
அரைசரும் மாந்தரும் அந்தணாளரும்
கரைசெயல் அரியதோர் உவகை கைதர
திரை செறி கடல் என எழுந்து சென்றதால்.
muraicoli kēṭṭalum muḻaṅku mānakar
araicarum māntarum antaṇāḷarum
karaiceyal ariyatōr uvakai kaitara
tirai ceṟi kaṭal eṉa eḻuntu ceṉṟatāl.
‘அனகனை எதிர்கொள்க ‘என்று, அறைந்த பேரி, நல்
கனகம் நல்கூர்ந்தவர் கைப்பட்டென்னவும்,
சனகனது ஊர்க்கு என முன்னம் சாற்றிய
வனைகடிப் பேரியும், ஒத்த ஆம் அரோ.
‘aṉakaṉai etirkoḷka ‘eṉṟu, aṟainta pēri, nal
kaṉakam nalkūrntavar kaippaṭṭeṉṉavum,
caṉakaṉatu ūrkku eṉa muṉṉam cāṟṟiya
vaṉaikaṭip pēriyum, otta ām arō.
அறுபதினாயிரம் அக்குரோணி என்று
இறுதி செய் சேனையும் ஏனை வேந்தரும்
செறிநகர் மாந்தரும் தெரிவை மார்களும்
உறுபொருள் எதிர்ந்தனெ உவந்து போயினார்.
aṟupatiṉāyiram akkurōṇi eṉṟu
iṟuti cey cēṉaiyum ēṉai vēntarum
ceṟinakar māntarum terivai mārkaḷum
uṟuporuḷ etirntaṉe uvantu pōyiṉār.
அன்னையர் மூவரும் அமரர் போற்றிட
பொன் இயல் சிவிகையின் எழுந்து போய பின்
தன் நிகர் முனிவனும் தமருஞ் சூழ்தர
மன்னவன் மாருதி மலர்க்கை பற்றுறா.
aṉṉaiyar mūvarum amarar pōṟṟiṭa
poṉ iyal civikaiyiṉ eḻuntu pōya piṉ
taṉ nikar muṉivaṉum tamaruñ cūḻtara
maṉṉavaṉ māruti malarkkai paṟṟuṟā.
திருவடி இரண்டுமே செம்பொன் மௌலியா
இருபுறம் சாமரை இரட்ட ஏழ்கடல்
வெருவரும் முழக்கு என வேதம் ஆர்த்து எழ
பொரு அரு வெண்குடை நிழற்றப் போயினான்.
tiruvaṭi iraṇṭumē cempoṉ mauliyā
irupuṟam cāmarai iraṭṭa ēḻkaṭal
veruvarum muḻakku eṉa vētam ārttu eḻa
poru aru veṇkuṭai niḻaṟṟap pōyiṉāṉ.
எல்லவன் மறைந்தனன் என்னை ஆளுடை
வில்லியை எதிர்கொள பரதன் மீச்செல்வான்
அல்லி அம் கமலமே அனைய தாள்களில்
கல் அதர் சுடும் தன கதிரின் என்னவே.
ellavaṉ maṟaintaṉaṉ eṉṉai āḷuṭai
villiyai etirkoḷa parataṉ mīccelvāṉ
alli am kamalamē aṉaiya tāḷkaḷil
kal atar cuṭum taṉa katiriṉ eṉṉavē.
அவ்வழி மாருதி அம்கை பற்றிய
செவ்வழி உள்ளத்தான் ‘திருவின் நாயகன்
செவ்வழி உறைந்த அச்செயல் எலாம் விரித்து
இவ்வழி எமக்கு நீ இயம்புவாய் ‘என்றான்.
avvaḻi māruti amkai paṟṟiya
cevvaḻi uḷḷattāṉ ‘tiruviṉ nāyakaṉ
cevvaḻi uṟainta acceyal elām virittu
ivvaḻi emakku nī iyampuvāy ‘eṉṟāṉ.
என்றலும் மாருதி தொழுது ‘இங்கு எம்பிரான்
மன்றல் அம் தொடையினாய்! அயோத்தி மாநகர்
நின்றதும் மணவினை நிரப்பி மீண்டு கான்
சென்றதும் நாயினேன் செப்பல் வேண்டுமோ?
eṉṟalum māruti toḻutu ‘iṅku empirāṉ
maṉṟal am toṭaiyiṉāy! ayōtti mānakar
niṉṟatum maṇaviṉai nirappi mīṇṭu kāṉ
ceṉṟatum nāyiṉēṉ ceppal vēṇṭumō?
சித்திர கூடத்தைத் தீர்ந்த பின் சிரம்
பத்துடையவனுடன் விளைத்த பண்பெலாம்
இத்தலை அடைந்ததே இறுதியாம் என
வித்தகத் தூதனும் விரிக்குஞ் சிந்தையான்.
cittira kūṭattait tīrnta piṉ ciram
pattuṭaiyavaṉuṭaṉ viḷaitta paṇpelām
ittalai aṭaintatē iṟutiyām eṉa
vittakat tūtaṉum virikkuñ cintaiyāṉ.
‘குன்று உறழ் வரிசிலைக் குரிசில் எம்பிரான்
தென்றிசைச் சித்திர கூடம் தீர்ந்தபின்
வன்திறல் விராதனை மடித்து மாதவர்
துன்றிய தண்டக வனத்துள் துன்னினான்.
‘kuṉṟu uṟaḻ varicilaik kuricil empirāṉ
teṉṟicaic cittira kūṭam tīrntapiṉ
vaṉtiṟal virātaṉai maṭittu mātavar
tuṉṟiya taṇṭaka vaṉattuḷ tuṉṉiṉāṉ.
‘ஆங்கு உறை தபோதனர், “அரக்கர்க்கு ஆற்றலேம்,
நீங்கினம் தவத்துறை, நீதியோய்! ‘‘ என,
தீங்கு செய்தவர்களைச் செகுத்தல் திண்ணம்; நீர்
வாங்குமின் மனத்துயர், வாய்மையால் ‘என்றான்.
‘āṅku uṟai tapōtaṉar, “arakkarkku āṟṟalēm,
nīṅkiṉam tavattuṟai, nītiyōy! ‘‘ eṉa,
tīṅku ceytavarkaḷaic cekuttal tiṇṇam; nīr
vāṅkumiṉ maṉattuyar, vāymaiyāl ‘eṉṟāṉ.
‘ஆறு நால் ஆண்டு அவண் வைகி அப்புறத்து
ஈறு இலா முனிவரர் ஏய ஆணையால்
மாறு இலாத் தமிழ்முனி வனத்தை நண்ணினான்
ஊறு இலா முனிவரன் உவந்து முன் வர.
‘āṟu nāl āṇṭu avaṇ vaiki appuṟattu
īṟu ilā muṉivarar ēya āṇaiyāl
māṟu ilāt tamiḻmuṉi vaṉattai naṇṇiṉāṉ
ūṟu ilā muṉivaraṉ uvantu muṉ vara.
குடங்கையில் வாரிதி அனைத்தும் கொண்டவன்
தடம் கணான்தனை எதிர் தழுவி சாபமும்
கடுங்கணைப் புட்டிலும் கவசம் தானும் மற்று
இடம்படு சுரிகையும் சேர ஈந்தனன்.
kuṭaṅkaiyil vāriti aṉaittum koṇṭavaṉ
taṭam kaṇāṉtaṉai etir taḻuvi cāpamum
kaṭuṅkaṇaip puṭṭilum kavacam tāṉum maṟṟu
iṭampaṭu curikaiyum cēra īntaṉaṉ.
அப்புறத்து எருவையின் அரசைக் கண்ணுறா
துப்பு உறச் சிவந்த வாய்த் தோகை தன்னுடன்
மெய்ப்புகழ்த் தம்பியும் வீரன் தானும் போய்
மைப் பொழில் துறு பஞ்சவடியின் வைகினார்.
appuṟattu eruvaiyiṉ aracaik kaṇṇuṟā
tuppu uṟac civanta vāyt tōkai taṉṉuṭaṉ
meyppukaḻt tampiyum vīraṉ tāṉum pōy
maip poḻil tuṟu pañcavaṭiyiṉ vaikiṉār.
.பல்பகல் இறந்த பின்றை, பாதக அரக்கி தோன்றி,
மெல்கிய இடையினாளை வெகுண்டுழி, இளைய வீரன்
அல்கிய திருவைத் தேற்றி, அவளுடைச் செவியும் மூக்கும்
மல்கிய முலையும் கொய்தான்; மறித்து, அவள் கரற்குச் சொன்னாள்.
.palpakal iṟanta piṉṟai, pātaka arakki tōṉṟi,
melkiya iṭaiyiṉāḷai vekuṇṭuḻi, iḷaiya vīraṉ
alkiya tiruvait tēṟṟi, avaḷuṭaic ceviyum mūkkum
malkiya mulaiyum koytāṉ; maṟittu, avaḷ karaṟkuc coṉṉāḷ.
‘கரனொடு திரிசிராவும், கடிய தூடணனும், காந்தி
எரியும் மூன்று அனலே ஒப்பார், எழுந்து, வெஞ்சேனையோடும்
விரவினர்; ஐயன் செங்கை வில்லினை நோக்கு முன்பு ஓர்
எரிதவழ் பஞ்சின் உக்கார்; அரக்கியும் இலங்கை புக்காள்.
‘karaṉoṭu tiricirāvum, kaṭiya tūṭaṇaṉum, kānti
eriyum mūṉṟu aṉalē oppār, eḻuntu, veñcēṉaiyōṭum
viraviṉar; aiyaṉ ceṅkai villiṉai nōkku muṉpu ōr
eritavaḻ pañciṉ ukkār; arakkiyum ilaṅkai pukkāḷ.
‘இருபது தடக்கையான்மாட்டு இசைத்தலும் எழுந்து, பொங்கி,
ஒருபது திசையும் உட்க, வஞ்சக உழை ஒன்று ஏவி,
தருபதம் சமைந்த முக்கோல் தாபத வடிவங் கொண்டு
திருவினை நிலத்தொடு ஏந்தி, தென்திசை இலங்கை புக்கான
‘irupatu taṭakkaiyāṉmāṭṭu icaittalum eḻuntu, poṅki,
orupatu ticaiyum uṭka, vañcaka uḻai oṉṟu ēvi,
tarupatam camainta mukkōl tāpata vaṭivaṅ koṇṭu
tiruviṉai nilattoṭu ēnti, teṉticai ilaṅkai pukkāṉa
போகின்ற காலை, ஏற்ற சடாயுவைப் பொருது வீட்டி,
வேகின்ற உள்ளத்தாளை வெஞ்சிறை அதனில் வைத்தான்;
ஏகின்ற வஞ்ச மான் மாரீசன் கொன்று, இளவலோடு
பாகின்ற சீர்த்தி அண்ணல் தந்தையைப் பரிவின் கண்டான்.
pōkiṉṟa kālai, ēṟṟa caṭāyuvaip porutu vīṭṭi,
vēkiṉṟa uḷḷattāḷai veñciṟai ataṉil vaittāṉ;
ēkiṉṟa vañca māṉ mārīcaṉ koṉṟu, iḷavalōṭu
pākiṉṟa cīrtti aṇṇal tantaiyaip pariviṉ kaṇṭāṉ.
‘அன்னவன் தனக்கு வேண்டும் அருங்கடன் முறையின் ஆற்றி,
நன்னுதல் தன்னைத் தேடித் தென்திசை நடக்கும் ஐயன்,
மன்னிய கவந்தன் தன்னை உயிரொடு சாபம் மாற்றி,
தன்னையே மறப்பிலாத சவரி பூசனையும் கொண்டான்.
‘aṉṉavaṉ taṉakku vēṇṭum aruṅkaṭaṉ muṟaiyiṉ āṟṟi,
naṉṉutal taṉṉait tēṭit teṉticai naṭakkum aiyaṉ,
maṉṉiya kavantaṉ taṉṉai uyiroṭu cāpam māṟṟi,
taṉṉaiyē maṟappilāta cavari pūcaṉaiyum koṇṭāṉ.
ஆங்கு அவள்தனது சொல்லால், அருக்கன்மா மகனை அண்மிப்
பாங்குற நட்டு, “வாலி பருவரல் கெடுப்பேன் “ என்னா,
ஓங்கிய மரமும் வாலி உரமும் ஊடுருவ எய்திட்டு,
ஆங்கு அவன் தனக்குச் செல்வம் அரசொடும் அருளின் ஈந்தான்.
āṅku avaḷtaṉatu collāl, arukkaṉmā makaṉai aṇmip
pāṅkuṟa naṭṭu, “vāli paruvaral keṭuppēṉ “ eṉṉā,
ōṅkiya maramum vāli uramum ūṭuruva eytiṭṭu,
āṅku avaṉ taṉakkuc celvam aracoṭum aruḷiṉ īntāṉ.
‘கால மா மாரி நீங்க, கவயனோடு இடபன், காந்து
நீலன், மாமயிந்தன், சாம்பன், சதவலி, பனசன், நீடு
வாலி மாமைந்தன், என்றிவ் வானரத் தலைவரோடு
கூல வான் சேனை சூழ அடைந்தனன் எங்கள் கோமான்.
‘kāla mā māri nīṅka, kavayaṉōṭu iṭapaṉ, kāntu
nīlaṉ, māmayintaṉ, cāmpaṉ, catavali, paṉacaṉ, nīṭu
vāli māmaintaṉ, eṉṟiv vāṉarat talaivarōṭu
kūla vāṉ cēṉai cūḻa aṭaintaṉaṉ eṅkaḷ kōmāṉ.
‘எழுபது வெள்ளத்து உற்ற குரங்கினம் எழுந்து பொங்கி,
அழுவநீர் வேலை என்ன அடைந்துழி, அருக்கன் மைந்தன்
தழுவிய திசைகள் தோறும் தனித்தனி இரண்டு வெள்ளம்
பொழுது இறை தடாது மீளப் போக்கினன் திருவை நாடி.
‘eḻupatu veḷḷattu uṟṟa kuraṅkiṉam eḻuntu poṅki,
aḻuvanīr vēlai eṉṉa aṭaintuḻi, arukkaṉ maintaṉ
taḻuviya ticaikaḷ tōṟum taṉittaṉi iraṇṭu veḷḷam
poḻutu iṟai taṭātu mīḷap pōkkiṉaṉ tiruvai nāṭi.
தென்திசை இரண்டு வெள்ளம் சேனையும் வாலி சேயும்
வன்திறல் சாம்பனோடு வாவினர் ஏவ, நாயேன்
குன்றிடை இலங்கை புக்குத் திருவினைக் குறித்து மீண்ட
பின்றை வந்து, அளக்கர் வேலைப் பெரும்படை இறுத்தது அன்றே
teṉticai iraṇṭu veḷḷam cēṉaiyum vāli cēyum
vaṉtiṟal cāmpaṉōṭu vāviṉar ēva, nāyēṉ
kuṉṟiṭai ilaṅkai pukkut tiruviṉaik kuṟittu mīṇṭa
piṉṟai vantu, aḷakkar vēlaip perumpaṭai iṟuttatu aṉṟē
‘அறிவினுக்கு அறிவு போல்வான் வீடணன், அலங்கல் தோளான்,
செறிபுயத்து அரக்கன் தம்பி, “திருவினை விடுதி; அன்றேல்,
இறுதி உற்றன நின் வாழ்நாள் ‘‘ என்றுநின்று உரைப்பச் சீறிக்
கறுவுற, பெயர்ந்து போந்து, கருணையான் சரணம் பூண்டான்.
‘aṟiviṉukku aṟivu pōlvāṉ vīṭaṇaṉ, alaṅkal tōḷāṉ,
ceṟipuyattu arakkaṉ tampi, “tiruviṉai viṭuti; aṉṟēl,
iṟuti uṟṟaṉa niṉ vāḻnāḷ ‘‘ eṉṟuniṉṟu uraippac cīṟik
kaṟuvuṟa, peyarntu pōntu, karuṇaiyāṉ caraṇam pūṇṭāṉ.
'ஆங்கு அவற்கு அவயம் நல்கி, அரசொடு முடியும் ஈந்து,
பாங்கினால் வருணன் தன்னை அழைத்திட, பரிவு இலாமை
தாங்கினன் சிறிது போது, தாமரை நயனம் சேப்ப,
ஓங்குநீர் ஏழும் அன்னான் உடலமும் வெந்த அன்றே.
'āṅku avaṟku avayam nalki, aracoṭu muṭiyum īntu,
pāṅkiṉāl varuṇaṉ taṉṉai aḻaittiṭa, parivu ilāmai
tāṅkiṉaṉ ciṟitu pōtu, tāmarai nayaṉam cēppa,
ōṅkunīr ēḻum aṉṉāṉ uṭalamum venta aṉṟē.
‘மற்று அவன் அவயம் என்ன மலர்ச்சரண் அடைந்த வேலை
வெற்றி வானரர்கள் பொங்கி, வெற்பினால் வேலை தட்டல்
முற்றுற நன்கு இயற்றி, மொய் ஒளி இலங்கை புக்கு,
பற்றினர் சுற்றி ஆர்த்தார், வானவர் பயங்கள் தீர்ந்தார்.
‘maṟṟu avaṉ avayam eṉṉa malarccaraṇ aṭainta vēlai
veṟṟi vāṉararkaḷ poṅki, veṟpiṉāl vēlai taṭṭal
muṟṟuṟa naṉku iyaṟṟi, moy oḷi ilaṅkai pukku,
paṟṟiṉar cuṟṟi ārttār, vāṉavar payaṅkaḷ tīrntār.
‘மலையினை எடுத்த தோளும், மதமலை திளைத்த மார்பும்,
தலை ஒருபத்தும் சிந்தி, தம்பிதன் தோளும் தாளும்
கொலைத் தொழில் அரக்கராயோர் குலத்தொடும் தலத்து வீழ
சிலையினை வளைவித்து, ஐயன் தேவர்கள் இடுக்கண் தீர்த்தான்.
‘malaiyiṉai eṭutta tōḷum, matamalai tiḷaitta mārpum,
talai orupattum cinti, tampitaṉ tōḷum tāḷum
kolait toḻil arakkarāyōr kulattoṭum talattu vīḻa
cilaiyiṉai vaḷaivittu, aiyaṉ tēvarkaḷ iṭukkaṇ tīrttāṉ.
'இலக்குவன் பகழி ஒன்றால் இந்திரசித்து என்று ஓதும்
விலக்கரு வலத்தினானும் இளைஞரும் கிளையும் வீழ்ந்தார்
அலக்கண் உண்டு உழலும் தேவர் அலர்மழை தூவி ஆர்த்து, அன்று
உலக்குநர் குழுக்கள் தோறும் உடற்குறை ஆடல் கண்டார்.
'ilakkuvaṉ pakaḻi oṉṟāl intiracittu eṉṟu ōtum
vilakkaru valattiṉāṉum iḷaiñarum kiḷaiyum vīḻntār
alakkaṇ uṇṭu uḻalum tēvar alarmaḻai tūvi ārttu, aṉṟu
ulakkunar kuḻukkaḷ tōṟum uṭaṟkuṟai āṭal kaṇṭār.
‘தேவரும் முனிவர் தாமும், சித்தரும் தெரிவை மாரும்
மூவகை உலகு உளோரும், முறைமுறை தொழுது மொய்ப்ப,
பூவைபோல் நிறத்தினானும், வீடணப் புலவர் கோமாற்கு
யாவையும் இயம்பி, “மாண்டோர்க்கு இயற்றுதி கடன்கள் “ என்றான்.
‘tēvarum muṉivar tāmum, cittarum terivai mārum
mūvakai ulaku uḷōrum, muṟaimuṟai toḻutu moyppa,
pūvaipōl niṟattiṉāṉum, vīṭaṇap pulavar kōmāṟku
yāvaiyum iyampi, “māṇṭōrkku iyaṟṟuti kaṭaṉkaḷ “ eṉṟāṉ.
‘நான்முகன், விடையை ஊரும் நாரி ஓர் பாகத்து அண்ணல்
மான்முகன் முதலாய் உள்ள வானவர் தொழுது போற்ற
ஊன்முகம் கெழுவு வேலாய்! உம்பர் நாயகியைச் சீறித்
தேன்முகம் மலரும் தாரான் அரிசொலச் சீற்றம் தீர்ந்தான்.
‘nāṉmukaṉ, viṭaiyai ūrum nāri ōr pākattu aṇṇal
māṉmukaṉ mutalāy uḷḷa vāṉavar toḻutu pōṟṟa
ūṉmukam keḻuvu vēlāy! umpar nāyakiyaic cīṟit
tēṉmukam malarum tārāṉ aricolac cīṟṟam tīrntāṉ.
‘மெய்யினுக்கு உயிரை ஈந்த வேந்தர்கோன் விமானத்து எய்த,
அய்யனும் இளைய கோவும் அன்னமும் அடியில் வீழ,
கய்யினால் பொருந்தப் புல்லி, கண்ணின் நீர்க்கலசம் ஆட்டி,
“செய்வரம் அருளுக “ என்றான்; திருவின் நாயகனும் கொண்டான்.
‘meyyiṉukku uyirai īnta vēntarkōṉ vimāṉattu eyta,
ayyaṉum iḷaiya kōvum aṉṉamum aṭiyil vīḻa,
kayyiṉāl poruntap pulli, kaṇṇiṉ nīrkkalacam āṭṭi,
“ceyvaram aruḷuka “ eṉṟāṉ; tiruviṉ nāyakaṉum koṇṭāṉ.
“என்னை, ‘நன் கருணை தன்னால் ஈன்று எடுத்து, இனிது பேணும்
அன்னையும் மகனும் முன்போல் ஆக ‘‘ என அருளின் ஈந்து,
மன்னவன் போய பின்றை, வானரம் வரழ்வு கூர,
பொன்நெடு நாட்டில் உள்ளார் வரம்பல வழங்கிப் போனார்.
“eṉṉai, ‘naṉ karuṇai taṉṉāl īṉṟu eṭuttu, iṉitu pēṇum
aṉṉaiyum makaṉum muṉpōl āka ‘‘ eṉa aruḷiṉ īntu,
maṉṉavaṉ pōya piṉṟai, vāṉaram varaḻvu kūra,
poṉneṭu nāṭṭil uḷḷār varampala vaḻaṅkip pōṉār.
‘வெள்ளம் ஓர் ஏழுபத்தும், விலக்கரும் வீரர் ஆகி
உள்ளவர் அறுபத்து ஏழு கோடியும், ஒற்றை ஆழி
வள்ளல்தன் மகனும், உள்ளம் மகிழ்வுற விமானம் ஈந்தான்
எள்ளல் இல்லாத கீர்த்தி வீடணன் இலங்கை வேந்தன்.
‘veḷḷam ōr ēḻupattum, vilakkarum vīrar āki
uḷḷavar aṟupattu ēḻu kōṭiyum, oṟṟai āḻi
vaḷḷaltaṉ makaṉum, uḷḷam makiḻvuṟa vimāṉam īntāṉ
eḷḷal illāta kīrtti vīṭaṇaṉ ilaṅkai vēntaṉ.
'ஆரியன் பின்னை நின்னை அன்பினால் நினைந்து, காதல்
சூரியன் மகனும் தொல்லைத் துணைவரும் இலங்கை வேந்தும்,
பேரியல் படையும் சூழ, பெண்ணினுக்கு அரசியோடும்
சீரிய விமானத்து ஏறிப் பரத்துவன் இருக்கை சேர்ந்தான
'āriyaṉ piṉṉai niṉṉai aṉpiṉāl niṉaintu, kātal
cūriyaṉ makaṉum tollait tuṇaivarum ilaṅkai vēntum,
pēriyal paṭaiyum cūḻa, peṇṇiṉukku araciyōṭum
cīriya vimāṉattu ēṟip parattuvaṉ irukkai cērntāṉa
‘அன்பினால் என்னை, நின்பால் ஆழியும் காட்டி “ஆன்ற
துன்பு எலாம் துடைத்தி ‘‘ என்று துரந்தனன், தோன்றல் ‘என்று,
முன்பினால் இயன்ற எல்லாம் மொழிந்தனன் முதுநீர் தாவி
வன்பினால் இலங்கை முற்றும் எரிக்கு உணவாக வைத்தோன்.
‘aṉpiṉāl eṉṉai, niṉpāl āḻiyum kāṭṭi “āṉṟa
tuṉpu elām tuṭaitti ‘‘ eṉṟu turantaṉaṉ, tōṉṟal ‘eṉṟu,
muṉpiṉāl iyaṉṟa ellām moḻintaṉaṉ mutunīr tāvi
vaṉpiṉāl ilaṅkai muṟṟum erikku uṇavāka vaittōṉ.
காலின்மா மதலை சொல்ல, பரதனும் கண்ணீர் சோர,
வேலி மா மதில்கள் சூழும் இலங்கையில் வேட்ட கொண்ட
நீல மா முகில்பின் போனான் ஒருவன்; நான் நின்று நைவேன்
போலுமால்; இவைகள் கேட்பேன்; புகழுடைத்து, அடிமை மன்னோ.
kāliṉmā matalai colla, parataṉum kaṇṇīr cōra,
vēli mā matilkaḷ cūḻum ilaṅkaiyil vēṭṭa koṇṭa
nīla mā mukilpiṉ pōṉāṉ oruvaṉ; nāṉ niṉṟu naivēṉ
pōlumāl; ivaikaḷ kēṭpēṉ; pukaḻuṭaittu, aṭimai maṉṉō.
என்று அவன் இரங்கி ஏங்கி, இருகணும் அருவி சோர
வன்திறல் அனுமன் செங்கை வலக்கையால் பற்றி, காலின்
சென்றனன் இருளின் ஊடு, செறிபுனல் கங்கை சேர்ந்தான்
குன்றினை வலஞ்செய் தேரான் குணகடல் தோன்றும் முன்னர்.
eṉṟu avaṉ iraṅki ēṅki, irukaṇum aruvi cōra
vaṉtiṟal aṉumaṉ ceṅkai valakkaiyāl paṟṟi, kāliṉ
ceṉṟaṉaṉ iruḷiṉ ūṭu, ceṟipuṉal kaṅkai cērntāṉ
kuṉṟiṉai valañcey tērāṉ kuṇakaṭal tōṉṟum muṉṉar.
இராவணன் வேட்டம்போய் மீண்டு, எம்பிரான், அயோத்தி எய்தி
தராதல மகளும் பூவின் தையலும் மகிழச் சூடும்
அராவுபொன் மௌலிக்கு ஏய்ந்த சிகாமணி குணபால் அண்ணல்
விராவுற எடுத்தால் என்ன வெய்யவன் உதயம் செய்தான்.
irāvaṇaṉ vēṭṭampōy mīṇṭu, empirāṉ, ayōtti eyti
tarātala makaḷum pūviṉ taiyalum makiḻac cūṭum
arāvupoṉ maulikku ēynta cikāmaṇi kuṇapāl aṇṇal
virāvuṟa eṭuttāl eṉṉa veyyavaṉ utayam ceytāṉ.
காலைவந்து இறுத்த பின்னர்க் கடன்முறை கமலக் கண்ணன்
கோலநீள் கழல்கள் ஏத்தி, குரக்கினத்து அரசை நோக்கி
சாலவும் கலைகள் வல்லோய்! தவறு உண்டு போலும், வாய்மை;
மூலமே உணரின், உன்தன் மொழிக்கு எதிர்மொழியும் உண்டோ?
kālaivantu iṟutta piṉṉark kaṭaṉmuṟai kamalak kaṇṇaṉ
kōlanīḷ kaḻalkaḷ ētti, kurakkiṉattu aracai nōkki
cālavum kalaikaḷ vallōy! tavaṟu uṇṭu pōlum, vāymai;
mūlamē uṇariṉ, uṉtaṉ moḻikku etirmoḻiyum uṇṭō?
‘எழுபது வெள்ளம் சேனை வானரர் இலங்கை வேந்தன்
முழுமுதல் சேனை வெள்ளம், கணக்கு இல மொய்த்த என்றால்,
அழுவநீர் வேலை அன்ன அரவம் இன்று ஆக வற்றோ?
விழுமிது, “எம்பிரான் வந்தான் “ என்று உரைத்தது, வீர! என்றான்.
‘eḻupatu veḷḷam cēṉai vāṉarar ilaṅkai vēntaṉ
muḻumutal cēṉai veḷḷam, kaṇakku ila moytta eṉṟāl,
aḻuvanīr vēlai aṉṉa aravam iṉṟu āka vaṟṟō?
viḻumitu, “empirāṉ vantāṉ “ eṉṟu uraittatu, vīra! eṉṟāṉ.
‘ஓசனை இரண்டே உள்ள, பரத்துவன் உறையுஞ் சோலை;
வீசுதெண் திரையிற்று ஆய வெள்ளமோர் ஏழு பத்தும்
மூசிய பழுவம் இங்ஙன் கிடப்பதோ, முரற்றல் இன்றி?
பேசியது அமையும்; நம்கோன் எங்குளன், பெரும! ‘என்றான்.
‘ōcaṉai iraṇṭē uḷḷa, parattuvaṉ uṟaiyuñ cōlai;
vīcuteṇ tiraiyiṟṟu āya veḷḷamōr ēḻu pattum
mūciya paḻuvam iṅṅaṉ kiṭappatō, muraṟṟal iṉṟi?
pēciyatu amaiyum; namkōṉ eṅkuḷaṉ, peruma! ‘eṉṟāṉ.
பரதன் அஃது உரைத்தலோடும் பணிந்து மாருதியும் சீர்சால்
விரத மாதவத்து மிக்கோய்! விண்ணுளோர் தம்மை வேண்டி
வரதன் ஆண்டு அளித்த அந்த வரத்தினால், மலரும் தேனும்
சரதமே மாந்தி மாந்தித் துயின்றது தானை என்றான்
parataṉ aḵtu uraittalōṭum paṇintu mārutiyum cīrcāl
virata mātavattu mikkōy! viṇṇuḷōr tammai vēṇṭi
varataṉ āṇṭu aḷitta anta varattiṉāl, malarum tēṉum
caratamē mānti māntit tuyiṉṟatu tāṉai eṉṟāṉ
‘வானவர் கொடுக்க வந்த வரத்தினால், மதுபம் மூசும்
தேனொடு கிழங்கும் காயும் கனிகளும் பிறவும் சீர்த்துக்
கானகம் பொலிதலாலே, கவிக்குலம் அவற்றை மாந்தி
ஆனனம் மலர்ந்தது இல்லை யாகும் : நீ துயரல், எந்தாய்!
‘vāṉavar koṭukka vanta varattiṉāl, matupam mūcum
tēṉoṭu kiḻaṅkum kāyum kaṉikaḷum piṟavum cīrttuk
kāṉakam politalālē, kavikkulam avaṟṟai mānti
āṉaṉam malarntatu illai yākum : nī tuyaral, entāy!
‘இனி ஒரு கணத்தின், எம்கோன் எழுந்தருள் தன்மை ஈண்டுப்
பனிவரும் கண்ணின் நீயே பார்த்தி ‘என்று உரைத்தான்; இப்பால்,
முனிதனது இடத்து வந்த முளரி அம் கண்ணன், வண்ணக்
குனிசிலைக் குருசில், செய்தது இற்று எனக் குணிக்கல் உற்றாம்.
‘iṉi oru kaṇattiṉ, emkōṉ eḻuntaruḷ taṉmai īṇṭup
paṉivarum kaṇṇiṉ nīyē pārtti ‘eṉṟu uraittāṉ; ippāl,
muṉitaṉatu iṭattu vanta muḷari am kaṇṇaṉ, vaṇṇak
kuṉicilaik kurucil, ceytatu iṟṟu eṉak kuṇikkal uṟṟām.
அருந்தவன் சுவைகள் ஆறோடு அமுது இனிது அளிப்ப, ஐயன்
கருந்தடங் கண்ணியோடும் களைகணாம் துணைவரோடும்,
விருந்து இனிது அருந்தி நின்ற வேலையின், வேலை போலும்
பெருந்தடந் தானையோடும், கிராதர்கோன் பெயர்ந்து வந்தான்.
aruntavaṉ cuvaikaḷ āṟōṭu amutu iṉitu aḷippa, aiyaṉ
karuntaṭaṅ kaṇṇiyōṭum kaḷaikaṇām tuṇaivarōṭum,
viruntu iṉitu arunti niṉṟa vēlaiyiṉ, vēlai pōlum
peruntaṭan tāṉaiyōṭum, kirātarkōṉ peyarntu vantāṉ.
தொழுதனன்; மனமுங் கண்ணும் துளங்கினன்; சூழ ஓடி
அழுதனன்; கமலம் அன்ன அடித்தலம் அதனின் வீழ்ந்தான்;
தழுவினன் எடுத்து, மார்பில் தம்பியைத் தழுவுமாபோல்;
‘வழுவிலர், வலியர் அன்றோ, மக்களும் மனையும்? ‘என்றான்.
toḻutaṉaṉ; maṉamuṅ kaṇṇum tuḷaṅkiṉaṉ; cūḻa ōṭi
aḻutaṉaṉ; kamalam aṉṉa aṭittalam ataṉiṉ vīḻntāṉ;
taḻuviṉaṉ eṭuttu, mārpil tampiyait taḻuvumāpōl;
‘vaḻuvilar, valiyar aṉṟō, makkaḷum maṉaiyum? ‘eṉṟāṉ.
'அருள் உனது உளது, நாயேற்கு; அவரெலாம் அரிய ஆய
பொருளலர்; நின்னை நீங்காப் புணர்ப்பினால் தொடர்ந்து போந்து
தெருள்தரும் இளைய வீரன் செய்வன செய்கலாதேன்;
மருள்தரும் மனத்தினேனுக்கு இனிது அன்றோ, வாழ்வு மன்னோ? ‘
'aruḷ uṉatu uḷatu, nāyēṟku; avarelām ariya āya
poruḷalar; niṉṉai nīṅkāp puṇarppiṉāl toṭarntu pōntu
teruḷtarum iḷaiya vīraṉ ceyvaṉa ceykalātēṉ;
maruḷtarum maṉattiṉēṉukku iṉitu aṉṟō, vāḻvu maṉṉō? ‘
ஆயன பிறவும் பன்னி அழுங்குவான் தன்னை, ‘ஐய!
நீ இவை உரைப்பது என்னோ; பரதனின் நீ வேறு உண்டோ?
போய், இனிது இருத்தி ‘என்ன, புளிஞர்கோன் இளவல் பொன்தாள்
மேயினன் வணங்கி, அன்னை விரைமலர்த் தாளின் வீழ்ந்தான்
āyaṉa piṟavum paṉṉi aḻuṅkuvāṉ taṉṉai, ‘aiya!
nī ivai uraippatu eṉṉō; parataṉiṉ nī vēṟu uṇṭō?
pōy, iṉitu irutti ‘eṉṉa, puḷiñarkōṉ iḷaval poṉtāḷ
mēyiṉaṉ vaṇaṅki, aṉṉai viraimalart tāḷiṉ vīḻntāṉ
தொழுது நின்றவனை நோக்கி, துணைவர்கள் தமையும் நோக்கி,
முழுது உணர் கேள்வி மேலோன் மொழிகுவான் முதுநீர்க் கங்கை
தழுவு இருகரைக்கும் நாதன்; தாயினும் உயிர்க்கு நல்லன்
வழுவு இலா எயினர் வேந்தன்; குகனெனும் வள்ளல் என்றான்
toḻutu niṉṟavaṉai nōkki, tuṇaivarkaḷ tamaiyum nōkki,
muḻutu uṇar kēḷvi mēlōṉ moḻikuvāṉ mutunīrk kaṅkai
taḻuvu irukaraikkum nātaṉ; tāyiṉum uyirkku nallaṉ
vaḻuvu ilā eyiṉar vēntaṉ; kukaṉeṉum vaḷḷal eṉṟāṉ
அண்ணல் அஃது உரைத்தலோடும், அரிக்குலது அரசன் ஆதி
நண்ணிய துணைவர் யாரும் இனிதுறத் தழுவி, நட்டார்
கண்ணகல் ஞாலம் எல்லாம் கங்குலால் பொதிவான் போல
வண்ணமால் வரைக்கும் அப்பால் மறைந்தனன், இரவி என்பான்.
aṇṇal aḵtu uraittalōṭum, arikkulatu aracaṉ āti
naṇṇiya tuṇaivar yārum iṉituṟat taḻuvi, naṭṭār
kaṇṇakal ñālam ellām kaṅkulāl potivāṉ pōla
vaṇṇamāl varaikkum appāl maṟaintaṉaṉ, iravi eṉpāṉ.
அலங்கல் அம் தொடையினானும், அந்தியின் கடன்கள் ஆற்றி,
பொலங் குழை மயிலினோடு துயிலுற, புணரி போல
இலங்கிய சேனை சூழ, இளவலும் எயினர் கோனும்,
கலங்கலர் காத்து நின்றார்; கதிரவன் உதயம் செய்தான்.
alaṅkal am toṭaiyiṉāṉum, antiyiṉ kaṭaṉkaḷ āṟṟi,
polaṅ kuḻai mayiliṉōṭu tuyiluṟa, puṇari pōla
ilaṅkiya cēṉai cūḻa, iḷavalum eyiṉar kōṉum,
kalaṅkalar kāttu niṉṟār; katiravaṉ utayam ceytāṉ.
கதிரவன் உதிப்ப, காலைக் கடன் கழித்து இளவலோடும்
அதிர்பொலன் கழலினான் அவ் அருந்தவன் தன்னை ஏத்தி,
விதிதரு விமானம் மேவி, விளங்கிழையோடும், கொற்றம்
முதிர்தரு சேனை யோடும் முனிமனம் தொடரப் போனான்.
katiravaṉ utippa, kālaik kaṭaṉ kaḻittu iḷavalōṭum
atirpolaṉ kaḻaliṉāṉ av aruntavaṉ taṉṉai ētti,
vititaru vimāṉam mēvi, viḷaṅkiḻaiyōṭum, koṟṟam
mutirtaru cēṉai yōṭum muṉimaṉam toṭarap pōṉāṉ.
தாவி வான் படர்ந்து மானம் தடை இலது ஏகும் வேலை,
தீவிய கன்னி ஆகிச் செருக்கிய காமச் செவிவி,
ஓவியம் உயிர் பெற்றென்ன, உம்பர் கோன்நகரும் ஒவ்வா
மா இயல் அயோத்தி சூழும் மதில் புறம் தோன்றிற்று அன்றே.
tāvi vāṉ paṭarntu māṉam taṭai ilatu ēkum vēlai,
tīviya kaṉṉi ākic cerukkiya kāmac cevivi,
ōviyam uyir peṟṟeṉṉa, umpar kōṉnakarum ovvā
mā iyal ayōtti cūḻum matil puṟam tōṉṟiṟṟu aṉṟē.
பொன்மதில் கிடக்கை சூழப் பொலிவுடை நகரம் தோன்ற,
நன்மதிக் கிழவர் தம்மை நோக்கிய ஞான மூர்த்தி,
‘சொல்மதித்து ஒருவராலும் சொலப்படா அயோத்தி தோன்றிற்று ‘
என்னலும், கரங்கள் கூப்பி எழுந்தனர் இறைஞ்சி நின்றார்.
poṉmatil kiṭakkai cūḻap polivuṭai nakaram tōṉṟa,
naṉmatik kiḻavar tammai nōkkiya ñāṉa mūrtti,
‘colmatittu oruvarālum colappaṭā ayōtti tōṉṟiṟṟu ‘
eṉṉalum, karaṅkaḷ kūppi eḻuntaṉar iṟaiñci niṉṟār.
அன்னது ஓர் அளவையின் விசும்பின் ஆயிரம்
துன் இருங் கதிரவர் தோன்றினால் என
பொன் அணி புட்பகப் பொரு இல் மானமும்
மன்னவர்க்கு அரசனும் வந்து தோன்றினான்.
aṉṉatu ōr aḷavaiyiṉ vicumpiṉ āyiram
tuṉ iruṅ katiravar tōṉṟiṉāl eṉa
poṉ aṇi puṭpakap poru il māṉamum
maṉṉavarkku aracaṉum vantu tōṉṟiṉāṉ.
‘அண்ணலே! காண்டியால் அலர்ந்த தாமரைக்
கண்ணனும் வானரக் கடலும் கற்புடைப்
பெண் அருங் கலமும் நின் பின்பு தோன்றிய
வண்ணவில் குமரனும் வருகின்றார்களை.
‘aṇṇalē! kāṇṭiyāl alarnta tāmaraik
kaṇṇaṉum vāṉarak kaṭalum kaṟpuṭaip
peṇ aruṅ kalamum niṉ piṉpu tōṉṟiya
vaṇṇavil kumaraṉum varukiṉṟārkaḷai.
‘ஏழ் இரண்டு ஆகிய உலகம் ஏறினும்
பாழ்புறம் கிடக்குறு படியது ஆயது ஓர்
சூழ் ஒளி மானத்துத் தோன்றுகின்றனன்.
ஊழியோன் ‘என்று கொண்டு உணர்த்தும் காலையே.
‘ēḻ iraṇṭu ākiya ulakam ēṟiṉum
pāḻpuṟam kiṭakkuṟu paṭiyatu āyatu ōr
cūḻ oḷi māṉattut tōṉṟukiṉṟaṉaṉ.
ūḻiyōṉ ‘eṉṟu koṇṭu uṇarttum kālaiyē.
பொனொளி மேருவின் பொதும்பில் புக்கது ஓர்
மினொளி மேகம்போல் வீரன் தோன்றலும்,
மன் எதிர் வருநர்கள் ஆர்ப்பு, இராவணன்
தென்நகர்க்கு அப்புறத்து அளவும் சென்றதால்.
poṉoḷi mēruviṉ potumpil pukkatu ōr
miṉoḷi mēkampōl vīraṉ tōṉṟalum,
maṉ etir varunarkaḷ ārppu, irāvaṇaṉ
teṉnakarkku appuṟattu aḷavum ceṉṟatāl.
ஊனுடை யாக்கை விட்டு உண்மை வேண்டிய
வானுடைத் தந்தையார் வரவு கண்டென
கானிடைப் போகிய கமலக் கண்ணனை
தானுடை உயிரினை தம்பி நோக்கினான்.
ūṉuṭai yākkai viṭṭu uṇmai vēṇṭiya
vāṉuṭait tantaiyār varavu kaṇṭeṉa
kāṉiṭaip pōkiya kamalak kaṇṇaṉai
tāṉuṭai uyiriṉai tampi nōkkiṉāṉ.
கெட்ட வான்பொருள் வந்து கிடைப்ப முன்பு தாம்
பட்ட வான்படர் ஒழிந்தவரின் பையுள் நோய்
சுட்டவன் மானவன் தொழுதல் உன்னியே
விட்டனன் மாருதி கரத்தை மேன்மையான்
keṭṭa vāṉporuḷ vantu kiṭaippa muṉpu tām
paṭṭa vāṉpaṭar oḻintavariṉ paiyuḷ nōy
cuṭṭavaṉ māṉavaṉ toḻutal uṉṉiyē
viṭṭaṉaṉ māruti karattai mēṉmaiyāṉ
அக்கணத்து அனுமனும் அவண் நின்று ஏகி, அத்
திக்குறு மானத்தைச் செல்வன் எய்தி, அச்
சக்கரத்து அண்ணலைத் தாழ்ந்து முன் நின்றான்
உக்குறு கண்ணநீர் ஒழுகும் மார்பினான்.
akkaṇattu aṉumaṉum avaṇ niṉṟu ēki, at
tikkuṟu māṉattaic celvaṉ eyti, ac
cakkarattu aṇṇalait tāḻntu muṉ niṉṟāṉ
ukkuṟu kaṇṇanīr oḻukum mārpiṉāṉ.
உருப்பு அவிர் கனலிடை ஒளிக்கல் உற்ற இப்
பொருப்பு அவிர் தோளனைப் பொருந்தி, நாயினேன்,
திருப்பொலி மார்ப! நின் வரவு செப்பினேன்;
இருப்பன ஆயின உலகம் யாவையும்.
uruppu avir kaṉaliṭai oḷikkal uṟṟa ip
poruppu avir tōḷaṉaip porunti, nāyiṉēṉ,
tiruppoli mārpa! niṉ varavu ceppiṉēṉ;
iruppaṉa āyiṉa ulakam yāvaiyum.
தீவினை யாம் பல செய்யத் தீர்வு இலா
வீ வினை முறை முறை விளைவ மெய்ம்மையால்;
நீ அவை துடைத்து நின்று அளிக்க நேர்ந்ததால்
யாயினும் அன்பினாய்! யாம் செய் மாதவம்.
tīviṉai yām pala ceyyat tīrvu ilā
vī viṉai muṟai muṟai viḷaiva meymmaiyāl;
nī avai tuṭaittu niṉṟu aḷikka nērntatāl
yāyiṉum aṉpiṉāy! yām cey mātavam.
என்று உரைத்து அனுமனை இறுகப் புல்லினான்,
‘ஒன்று உரைத்து இறுப்பது என், உனக்கும், எந்தைக்கும்,
இன்துணைத் தம்பிக்கும் யாய்க்கும்? ‘என்றனன்
குன்று இணைத்தன உயர் குவவுத் தோளினான்.
eṉṟu uraittu aṉumaṉai iṟukap pulliṉāṉ,
‘oṉṟu uraittu iṟuppatu eṉ, uṉakkum, entaikkum,
iṉtuṇait tampikkum yāykkum? ‘eṉṟaṉaṉ
kuṉṟu iṇaittaṉa uyar kuvavut tōḷiṉāṉ.
ஈடுறு வான் துணை இராமன் சேவடி
சூடிய சென்னியன் தொழுத கையினன்
ஊடு உயிருண்டு என உலர்ந்த யாக்கையன்
பாடு உறு பெரும்புகழ்ப் பரதன் தோன்றினான்.
īṭuṟu vāṉ tuṇai irāmaṉ cēvaṭi
cūṭiya ceṉṉiyaṉ toḻuta kaiyiṉaṉ
ūṭu uyiruṇṭu eṉa ularnta yākkaiyaṉ
pāṭu uṟu perumpukaḻp parataṉ tōṉṟiṉāṉ.
தோன்றிய பரதனைத் தொழுது தொல் அறச்
சான்று என நின்ற நின் இளைய தம்பியை
வான்தொடர் பேரரசு ஆண்ட மன்னனை
ஈன்றவள் பகைஞனைக் காண்டி ஈண்டு ‘எனா.
tōṉṟiya parataṉait toḻutu tol aṟac
cāṉṟu eṉa niṉṟa niṉ iḷaiya tampiyai
vāṉtoṭar pēraracu āṇṭa maṉṉaṉai
īṉṟavaḷ pakaiñaṉaik kāṇṭi īṇṭu ‘eṉā.
காட்டினன் மாருதி; கண்ணின் கண்ட அத்
தோட்டு அலர் தெரியலான் நிலைமை சொல்லுங்கால்
ஓட்டிய மானத்துள் உயிரின் தந்தையார்
கூட்டு உருக் கண்டன்ன தன்மை கூடினான்.
kāṭṭiṉaṉ māruti; kaṇṇiṉ kaṇṭa at
tōṭṭu alar teriyalāṉ nilaimai colluṅkāl
ōṭṭiya māṉattuḷ uyiriṉ tantaiyār
kūṭṭu uruk kaṇṭaṉṉa taṉmai kūṭiṉāṉ.
அவ்வயின், ‘அயோத்தி வைகும் சனமொடும் அக்குரோணி
தவ்வல் இல் ஆறுபத்தாயிரமோடும் தாயரோடும்,
இவ்வயின் அடைந்து உளோரைக் காண்பென் ‘என்று இராமன் உன்ன,
செவ்வையின் நிலத்தை வந்து சேர்ந்தது அவ் விமானம் தானும்.
avvayiṉ, ‘ayōtti vaikum caṉamoṭum akkurōṇi
tavval il āṟupattāyiramōṭum tāyarōṭum,
ivvayiṉ aṭaintu uḷōraik kāṇpeṉ ‘eṉṟu irāmaṉ uṉṉa,
cevvaiyiṉ nilattai vantu cērntatu av vimāṉam tāṉum.
எவ்வயின் உயிர்கட்கும், இராமன் ஏறிய
செவ்விய புட்பகம் நிலத்தைச் சேர்தலும்,
அவ் அவர்க்கு அணுகிய அமரர்நாடு உய்க்கும்
எவ்வம் இல் மானம் என்று இசைக்கல் ஆயதால்.
evvayiṉ uyirkaṭkum, irāmaṉ ēṟiya
cevviya puṭpakam nilattaic cērtalum,
av avarkku aṇukiya amararnāṭu uykkum
evvam il māṉam eṉṟu icaikkal āyatāl.
தாயாருக்கு அன்று சார்ந்த கன்று எனும் தகையன் ஆனான்;
மாயையின் பிரிந்தோர்க்கு எல்லாம் மனோலயம் வந்தது ஒத்தான்;
ஆய் இளையர்க்குக் கண்ணுள் ஆடு இரும் பாவை ஒத்தான்;
ஓய்வுற உலந்த யாக்கைக்கு உயிர்புகுந்தாலும் ஒத்தான்.
tāyārukku aṉṟu cārnta kaṉṟu eṉum takaiyaṉ āṉāṉ;
māyaiyiṉ pirintōrkku ellām maṉōlayam vantatu ottāṉ;
āy iḷaiyarkkuk kaṇṇuḷ āṭu irum pāvai ottāṉ;
ōyvuṟa ulanta yākkaikku uyirpukuntālum ottāṉ.
எளிவரும் உயிர்கட்கு எல்லாம் ஈன்ற தாய் எதிர்ந்தது ஒத்தான்;
அளிவரும் மனத்தோர்க்கு எல்லாம் அரும்பத அமுதம் ஒத்தான்;
ஒளிவு அறப் பிறந்தது ஒத்தான், உலகினுக்கு; ஒண்கணார்க்கு,
தெளிவரு களிப்புச் செய்யும் தேம்பிழித் தேறல் ஒத்தான்.
eḷivarum uyirkaṭku ellām īṉṟa tāy etirntatu ottāṉ;
aḷivarum maṉattōrkku ellām arumpata amutam ottāṉ;
oḷivu aṟap piṟantatu ottāṉ, ulakiṉukku; oṇkaṇārkku,
teḷivaru kaḷippuc ceyyum tēmpiḻit tēṟal ottāṉ.
ஆவி அங்கு அவன் அலால் மற்று இன்மையால், அனையன் நீங்க,
காவி அம் கழனி நாடும், நகரமும், கவன்று வாழும்
மா இயல் ஒண்கணாரும், மைந்தரும் வள்ளல் எய்த,
ஓவியம் உயிர் பெற்றென்ன ஓங்கினர் உணர்வு பெற்றார்.
āvi aṅku avaṉ alāl maṟṟu iṉmaiyāl, aṉaiyaṉ nīṅka,
kāvi am kaḻaṉi nāṭum, nakaramum, kavaṉṟu vāḻum
mā iyal oṇkaṇārum, maintarum vaḷḷal eyta,
ōviyam uyir peṟṟeṉṉa ōṅkiṉar uṇarvu peṟṟār.
சுண்ணமும், சாந்தும், நெய்யும், சுரிவளை முத்தும், பூவும்,
எண்ணெயும், கலினமா விலாழியும், எண் இல் யானை
வண்ணவார் மத முந்நீரும் மான்மதம் தழுவும் மாதர்
கண்ண ஆம் புனலும், ஓடிக் கடலையும் கடந்த அன்றே.
cuṇṇamum, cāntum, neyyum, curivaḷai muttum, pūvum,
eṇṇeyum, kaliṉamā vilāḻiyum, eṇ il yāṉai
vaṇṇavār mata munnīrum māṉmatam taḻuvum mātar
kaṇṇa ām puṉalum, ōṭik kaṭalaiyum kaṭanta aṉṟē.
அனைவரும் அனையர் ஆகி அடைந்துழி அருளின் வேலை
தனை இனிது அளித்த தாயர் மூவரும், தம்பி மாரும்,
புனையும் நூல் முனிவன் தானும், பொன் அணி விமானத்து ஏற,
வனைகழல் குரிசில் முந்தி, மாதவன் தாளில் வீழ்ந்தான்.
aṉaivarum aṉaiyar āki aṭaintuḻi aruḷiṉ vēlai
taṉai iṉitu aḷitta tāyar mūvarum, tampi mārum,
puṉaiyum nūl muṉivaṉ tāṉum, poṉ aṇi vimāṉattu ēṟa,
vaṉaikaḻal kuricil munti, mātavaṉ tāḷil vīḻntāṉ.
எடுத்தனன் முனிவன், மற்று அவ் இராமனை ஆசி கூறி,
அடுத்துள துன்பம் நீங்க, அணைத்து அணைத்து, அன்பு கூர்ந்து,
விடுத்துழி, இளைய வீரன் வேதியன் தாளில் வீழ,
வடித்த நூல் முனியும் முன்போல் வாழ்த்தினான் ஆசி கூறி.
eṭuttaṉaṉ muṉivaṉ, maṟṟu av irāmaṉai āci kūṟi,
aṭuttuḷa tuṉpam nīṅka, aṇaittu aṇaittu, aṉpu kūrntu,
viṭuttuḻi, iḷaiya vīraṉ vētiyaṉ tāḷil vīḻa,
vaṭitta nūl muṉiyum muṉpōl vāḻttiṉāṉ āci kūṟi.
கய்கயன் தனையை முந்தக் கால் உறப் பணிந்து, மற்றை
மொய்குழல் இருவர் தாளும் முறைமையின் வணங்கும் செங்கண்
அய்யனை, அவர்கள் தாமும் அன்புறத் தழுவி, தம்தம்
செய்ய தாமரைக்கண் நீரால் மஞ்சனத் தொழிலும் செய்தார்.
kaykayaṉ taṉaiyai muntak kāl uṟap paṇintu, maṟṟai
moykuḻal iruvar tāḷum muṟaimaiyiṉ vaṇaṅkum ceṅkaṇ
ayyaṉai, avarkaḷ tāmum aṉpuṟat taḻuvi, tamtam
ceyya tāmaraikkaṇ nīrāl mañcaṉat toḻilum ceytār.
அன்னமும் முன்னர்ச் சொன்ன முறைமையின் அடியில் வீழ்ந்தாள்;
தன்நிகர் இலாத வென்றித் தம்பியும் தாயர் தங்கள்
பொன்னடித் தலத்தில் வீழத், தாயரும் பொருந்தப் புல்லி,
‘மன்னவற்கு இளவல் நீயே; வாழி! ‘என்று ஆசி சொன்னார்.
aṉṉamum muṉṉarc coṉṉa muṟaimaiyiṉ aṭiyil vīḻntāḷ;
taṉnikar ilāta veṉṟit tampiyum tāyar taṅkaḷ
poṉṉaṭit talattil vīḻat, tāyarum poruntap pulli,
‘maṉṉavaṟku iḷaval nīyē; vāḻi! ‘eṉṟu āci coṉṉār.
சேவடி இரண்டும் அன்பின் அடி உறை ஆகச் சேர்த்தி,
பூவடி பணிந்து வீழ்ந்த பரதனைப் பொருமி விம்மி,
நாவிடை உரைப்பது ஒன்றும் உணர்ந்திலன், நின்ற நம்பி,
ஆவியும் உடலும் ஒன்றத் தழுவினன், அழுது சோர்வான்.
cēvaṭi iraṇṭum aṉpiṉ aṭi uṟai ākac cērtti,
pūvaṭi paṇintu vīḻnta parataṉaip porumi vimmi,
nāviṭai uraippatu oṉṟum uṇarntilaṉ, niṉṟa nampi,
āviyum uṭalum oṉṟat taḻuviṉaṉ, aḻutu cōrvāṉ.
தழுவினன் நின்ற காலை தத்திவீழ் அருவி காலும்
விழுமலர்க் கண்ணீர் மூரி வெள்ளத்தால் முருகற் செவ்வி
வழுவுற, பின்னி மூசு மாசுண்ட சடையின் மாலை
கழுவினன், உச்சி மோந்து, கன்றுகாண் கறவை அன்னான்.
taḻuviṉaṉ niṉṟa kālai tattivīḻ aruvi kālum
viḻumalark kaṇṇīr mūri veḷḷattāl murukaṟ cevvi
vaḻuvuṟa, piṉṉi mūcu mācuṇṭa caṭaiyiṉ mālai
kaḻuviṉaṉ, ucci mōntu, kaṉṟukāṇ kaṟavai aṉṉāṉ.
அனையது ஒர் காலத்து, அம்பொன் சடைமுடி அடியது ஆக,
கனைகழல் அமரர் கோமாற் கட்டவன் படுத்த காளை
துனைபரி, கரி தேர், ஊர்தி என்றிவை பிறவும், தோலின்
வினை உறு செருப்புக்கு ஈந்தான் விரைமலர்த் தாளின் வீழ்ந்தான்.
aṉaiyatu or kālattu, ampoṉ caṭaimuṭi aṭiyatu āka,
kaṉaikaḻal amarar kōmāṟ kaṭṭavaṉ paṭutta kāḷai
tuṉaipari, kari tēr, ūrti eṉṟivai piṟavum, tōliṉ
viṉai uṟu ceruppukku īntāṉ viraimalart tāḷiṉ vīḻntāṉ.
ஊடுறு கமலக் கண்ணீர் திசைதொறும் சிவிறி ஓட
தாள்தொடு தடக்கை ஆரத் தழுவினன் ‘தனிமை நீங்கிக்
காடு உறைந்து உலைந்த மெய்யோ, கையறு கவலை கூர
நாடு உறைந்து உலைந்த மெய்யோ, நைந்தது? ‘என்று உலகம் நைய.
ūṭuṟu kamalak kaṇṇīr ticaitoṟum civiṟi ōṭa
tāḷtoṭu taṭakkai ārat taḻuviṉaṉ ‘taṉimai nīṅkik
kāṭu uṟaintu ulainta meyyō, kaiyaṟu kavalai kūra
nāṭu uṟaintu ulainta meyyō, naintatu? ‘eṉṟu ulakam naiya.
மூவர்க்கும் இளைய வள்ளல் முடி மிசை முகிழ்த்த கையன்,
தேவர்க்கும் தேவன் தாளும், செறிகழல் இளவல் தாளும்,
பூவர்க்கம் பொழிந்து வீழ்ந்தான்; எடுத்தனர் பொருந்தப் புல்ல,
வாவிக்குள் அன்னம் அன்னாள் மலர் அடித்தலத்து வீழ்ந்தான்.
mūvarkkum iḷaiya vaḷḷal muṭi micai mukiḻtta kaiyaṉ,
tēvarkkum tēvaṉ tāḷum, ceṟikaḻal iḷaval tāḷum,
pūvarkkam poḻintu vīḻntāṉ; eṭuttaṉar poruntap pulla,
vāvikkuḷ aṉṉam aṉṉāḷ malar aṭittalattu vīḻntāṉ.
பின் இணைக் குரிசில் தன்னைப் பெருங்கையால் வாங்கி, வீங்கும்
தன் இணைத் தோள்கள் ஆரத் தழுவி, அத்தம்பி மாருக்கு
இன் உயிர்த் துணைவர் தம்மைக் காட்டினான்; இருவர் தாளும்,
மன் உயிர்க்கு உவமை கூர வந்தவர், வணக்கம் செய்தார்.
piṉ iṇaik kuricil taṉṉaip peruṅkaiyāl vāṅki, vīṅkum
taṉ iṇait tōḷkaḷ ārat taḻuvi, attampi mārukku
iṉ uyirt tuṇaivar tammaik kāṭṭiṉāṉ; iruvar tāḷum,
maṉ uyirkku uvamai kūra vantavar, vaṇakkam ceytār.
குரக்கினத்து அரசை, சேயை, குழுதனை, சாம்பன் தன்னை,
செருக்கிளர் நீலன் தன்னை, மற்றும் அத்திறத்தினோரை,
அரக்கருக்கு அரசை, வெவ்வேறு அடைவினின் முதன்மை கூறி
மருக்கமழ் தொடையல் மாலை மார்பினன், பரதன், நின்றான்.
kurakkiṉattu aracai, cēyai, kuḻutaṉai, cāmpaṉ taṉṉai,
cerukkiḷar nīlaṉ taṉṉai, maṟṟum attiṟattiṉōrai,
arakkarukku aracai, vevvēṟu aṭaiviṉiṉ mutaṉmai kūṟi
marukkamaḻ toṭaiyal mālai mārpiṉaṉ, parataṉ, niṉṟāṉ.
மந்திரச் சுற்றத்துள்ளார் தம்மொடும், வயங்கு தானைத்
தந்திரத் தலைவரோடும், தமரொடும், தரணி ஆளும்
சிந்துரக் களிறு போல்வார் எவரொடும், சேனையோடும்,
சுந்தரத் தடந்தோள் வெற்றிச் சுமந்திரன் தோன்றினானால்.
mantirac cuṟṟattuḷḷār tammoṭum, vayaṅku tāṉait
tantirat talaivarōṭum, tamaroṭum, taraṇi āḷum
cinturak kaḷiṟu pōlvār evaroṭum, cēṉaiyōṭum,
cuntarat taṭantōḷ veṟṟic cumantiraṉ tōṉṟiṉāṉāl.
அழுகையும் உவகைதானும் தனித்தனி அமர்செய்து ஏற,
தொழுதனன், எழுந்து விம்மி, சுமந்திரன் நிற்றலோடும்,
தழுவினன் இராமன்; மற்றைத் தம்பியும் அனைய நீரான்;
‘வழு இனி உளதன்று, இந்த மாநிலக் கிழத்திக்கு; என்றான்.
aḻukaiyum uvakaitāṉum taṉittaṉi amarceytu ēṟa,
toḻutaṉaṉ, eḻuntu vimmi, cumantiraṉ niṟṟalōṭum,
taḻuviṉaṉ irāmaṉ; maṟṟait tampiyum aṉaiya nīrāṉ;
‘vaḻu iṉi uḷataṉṟu, inta mānilak kiḻattikku; eṉṟāṉ.
‘ஏறுக சேனை எல்லாம் விமான மீது ‘என்று தன்போல்
மாறு இலா வீரன் கூற, வந்துள அனிக வெள்ளம்
ஊறு இரும் பரவை வானத்து எழிலியுள் ஒடுங்குமாபோல்
ஏறி, மற்று இனைய வீரன் இணையடி தொழுதது அன்றே.
‘ēṟuka cēṉai ellām vimāṉa mītu ‘eṉṟu taṉpōl
māṟu ilā vīraṉ kūṟa, vantuḷa aṉika veḷḷam
ūṟu irum paravai vāṉattu eḻiliyuḷ oṭuṅkumāpōl
ēṟi, maṟṟu iṉaiya vīraṉ iṇaiyaṭi toḻutatu aṉṟē.
‘உரைசெயின் உலகம் உண்டான் மணி அணி உதரம் ஒவ்வா,
கரைசெயல் அரிய வேதக் குறுமுனி கையும் ஒவ்வா,
விரைசெறி அலங்கல் மாலைப் புட்பக விமானம் ‘என்று என்று,
உரைசெய்து வான் உளோர்கள் ஒண்மலர் தூவி ஆர்த்தார்.
‘uraiceyiṉ ulakam uṇṭāṉ maṇi aṇi utaram ovvā,
karaiceyal ariya vētak kuṟumuṉi kaiyum ovvā,
viraiceṟi alaṅkal mālaip puṭpaka vimāṉam ‘eṉṟu eṉṟu,
uraiceytu vāṉ uḷōrkaḷ oṇmalar tūvi ārttār.
அசனியின் குழுவும் ஆழி ஏழும் ஒத்து ஆர்த்தது என்ன,
விசியுறு முரசும், வேதத்து ஓதையும், விளிகொள் சங்கும்,
இசையுறு குழலும், ஏத்தின் அரவமும், எழுந்து பொங்கி,
திசை உறச் சென்று, வானோர் அந்தரத்து ஒலியின் தீர்ந்த.
acaṉiyiṉ kuḻuvum āḻi ēḻum ottu ārttatu eṉṉa,
viciyuṟu muracum, vētattu ōtaiyum, viḷikoḷ caṅkum,
icaiyuṟu kuḻalum, ēttiṉ aravamum, eḻuntu poṅki,
ticai uṟac ceṉṟu, vāṉōr antarattu oliyiṉ tīrnta.
அவ்வயின் விமானம் தாவி, அந்தரத்து, அயோத்தி நோக்கி,
செவ்வையின் படரல் உற்ற; செகதல மடந்தையோடும்,
இவ்வுலகத்து உளோர்கள் இந்திரர் உலகு காண்பான்,
கவ்வையின் ஏகுகின்ற நீர்மையைக் கடுக்கும் அன்றே.
avvayiṉ vimāṉam tāvi, antarattu, ayōtti nōkki,
cevvaiyiṉ paṭaral uṟṟa; cekatala maṭantaiyōṭum,
ivvulakattu uḷōrkaḷ intirar ulaku kāṇpāṉ,
kavvaiyiṉ ēkukiṉṟa nīrmaiyaik kaṭukkum aṉṟē.
ஆனது ஓர் அளவையின் அமரர் கோனொடும்
வானவர் திருநகர் வருவதாம் என
மேல் நிறை வானவர் வீசும் பூவொடும்
தான் உயர் புட்பகம் நிலத்தைச் சார்ந்ததால்.
āṉatu ōr aḷavaiyiṉ amarar kōṉoṭum
vāṉavar tirunakar varuvatām eṉa
mēl niṟai vāṉavar vīcum pūvoṭum
tāṉ uyar puṭpakam nilattaic cārntatāl.
← Yuddha Kandam — irāvaṇaṉ vataip paṭalam Yuddha Kandam — irāvaṇaṉ vataip paṭalam Yuddha Kandam — tiru muṭi cūṭṭup paṭalam → Yuddha Kandam — tiru muṭi cūṭṭup paṭalam Keys: ← → turn the page, J K step through the verses.
Illustration: Verse & Place (Project-owned).